De doodsstrijd van Zwarte Piet

door lievendebrouwere

  

Eventjes hebben we gedacht dat de Zwarte-Pietdiscussie beperkt zou blijven tot Nederland, maar dat was natuurlijk zonder de politiek correcte waard gerekend. Als die bloed heeft geroken dan is er geen houden meer aan. Het zal met Zwarte Piet dus gaan zoals met de hoofddoek: men zal blijven aanvallen tot de verdediging van de bange blanke man bezwijkt. Want natuurlijk is een figuur als Zwarte Piet racistisch en een begrip als de Bange Blanke Man niet. Tegen dat soort eenrichtingsverkeer is geen enkele tegenligger opgewassen. De doodsstrijd van Zwarte Piet is dus begonnen. En dat zou niet eens zo erg zijn, als de vraag niet was: wat zal het volgende zijn? Want mensen die zich ergeren aan Zwarte Piet omdat hij hen herinnert aan een pijnlijk koloniaal verleden, die kunnen zich aan nog veel meer ergeren. Zij kunnen zich bijvoorbeeld ergeren aan de standbeelden van Leopold II, de architect van het Belgische kolonialisme. Want is het niet bijzonder pijnlijk om dagelijks met die standbeelden geconfronteerd te worden als je zwart bent? Als je eenmaal begint met je te ergeren, kun je je wel blijven ergeren. Alles in dit land kan de ergernis wekken van de zwarte Afrikaan, want zou België eruitzien zoals het eruitziet zonder kolonialisme? Is het als inwoner van een gekolonialiseerd land niet altijd pijnlijk om het land van de kolonisator te bezoeken? Maar … waarom doet hij dat dan? Is het geen vorm van masochisme om naar België te komen en er zelfs te leven? 

Een zwarte Afrikaan met gezond verstand lacht daar natuurlijk mee. Hij komt naar hier omdat hij het hier veel beter heeft dan in Afrika. Wie als kind zijn hele gezin heeft zien uitmoorden en door een oom op het vliegtuig richting Europa is gezet opdat hij geen kindsoldaat zou worden, die heeft wel wat anders te doen dan zich te ergeren aan Zwarte Piet. Hij is juist blij als hij ziet hoeveel plezier zijn dochtertje beleeft aan Sinterklaas en zijn knecht. Maar niet alle zwarte Afrikanen bezitten gezond verstand. Vooral als ze veel in aanraking komen met Europeanen zonder gezond verstand, kan het gebeuren dat ze zich laten meesleuren door de politieke correctheid. Toch blijf ik me afvragen hoeveel zwarten aanstoot nemen aan Zwarte Piet. Zouden het er werkelijk duizenden zijn zoals Michael Privot van het ENAR (het European Network Against Racism) vandaag beweert in de krant? Ik kan dat moeilijk geloven. Maar ik mag natuurlijk niet racistisch zijn. Als zoveel blanken dom genoeg zijn om mee te doen met de pc-hysterie, waarom zouden zwarten dan verstandiger zijn? Getuigt het trouwens niet van integratie om zich aan te passen aan het mainstream denken van de politieke correctheid? En levert het niet tal van voordelen op? Hoeveel mensen verdienen vandaag hun brood niet met de War on Racism! En ze zullen niet gauw zonder werk vallen, want racisme bestrijden betekent racisme creëren. Als je iemand lang genoeg van racisme beschuldigt, wordt hij ten slotte een racist. Altijd prijs! 

Nee, ik geloof er geen fluit van dat mijn zwarte medemens zich stoort aan Zwarte Piet, behalve misschien wanneer hij er een kans in ziet om vooruit te komen in de maatschappij. Zoals de – zwarte maar verder volstrekt onbekende – regisseur Roger Williams die met zijn kortfilm Blackface op slag beroemd werd. Toen hij veel kritiek kreeg op zijn anti-Zwarte-Pietfilm, was hij ‘nog meer overtuigd van het belang van zijn film’. Ja, zo is het natuurlijk gemakkelijk. Je slaat iemand op z’n gezicht en als hij terugslaat, zeg je: zie je wel dat ik reden had om op zijn gezicht te slaan! Zo heb je altijd gelijk. Michael Privot kan dan ook ongestoord beweren: ‘De polarisatie in dit debat maakt duidelijk dat de Belgische instituties het nog steeds moeilijk hebben met het nalatenschap van het koloniale verleden. Door deze controversiële traditie in ere te houden, negeren ze de pijn die ze veroorzaakt bij duizenden Belgische burgers en inwoners van Afrikaanse afkomst. Beledigende tradities kunnen en moeten evolueren, zodat de Sinterklaastraditie er een wordt van inclusiviteit, in plaats van polarisatie.’ Het is een beproefde methode: je klaagt de polarisatie aan die je zelf veroorzaakt hebt. Want als iedereen zijn gezond verstand had gebruikt, zou Zwarte Piet niet ‘controversieel’ zijn, zou er geen ‘polarisatie’ zijn en zou Michael Privot waarschijnlijk zonder werk zitten. 

Wat kun je tegen dat soort geslepen agressie doen? Toegeven helpt niet, dat heeft de islam ons wel geleerd. Fundamentalistische moslims zien in iedere toegeving een rechtvaardiging van hun gedrag en een reden om nog een tandje bij te steken. Rudolf Steiner zei dat je tegen sommige demonen moet schreeuwen. Je mag ze geen kans geven, je moet ze onmiddellijk de pas afsnijden. In het geval van Zwarte Piet zou je de ‘gekwetste’ Afrikanen kunnen vragen of ze een petitie tegen de hoofddoek willen tekenen, want als de Zwarte Pieten op 6 december hen al zo pijnlijk herinneren aan het koloniale verleden, hoe verschrikkelijk moet de confrontatie met gesluierde moslima’s dan wel niet zijn, die hen dagelijks herinneren aan de Arabische slavenhandelaars van weleer! Misschien hebben de Belgische kolonialisten hen ook slecht behandeld, maar ze hebben hen tenminste de Europese beschaving gebracht, de beschaving die ze blijkbaar zeer waarderen want ze wonen en leven in Europa. Wat hebben de Arabische slavenhandelaars Afrika daarentegen gebracht? De islam? Waarom hebben zoveel Afrikanen trouwens de godsdienst aangenomen van het volk dat hen met de grootste minachting en wreedheid heeft behandeld? Waarom struikelen ze dáár niet over en wél over Zwarte Piet, de hofnar van Sinterklaas die blanke kindertjes met de roe mag slaan?  

Advertenties