De vervrouwelijking van de wereld

door lievendebrouwere

  

In 2000 verloor Christiane Ebrahimian haar job in het ziekenhuis van Nanterre omdat ze weigerde haar hoofddoek af te doen tijdens het werk. Vandaag, 15 jaar later, heeft het Europees Hof voor de Rechten van de Mens beslist dat haar ontslag niet in strijd was met de mensenrechten. Dat vonnis roept een aantal vragen op. Ten eerste: waarom moest het 15 jaar duren voor er uitspraak werd gedaan in deze zaak? Ten tweede: waarom moet er telkens weer opnieuw uitspraak worden gedaan over de hoofddoek? En ten derde: waarom worden die klagende moslima’s niet gestraft voor het misbruiken van het gerecht? Want het was al de zoveelste keer dat het Europees Hof uitspraak deed over de hoofddoek. Telkens weer stelt het de moslima’s in het ongelijk, en telkens weer dienen ze klacht in. Qua ‘minachting voor het hof’ kan dat tellen. 

Maar het EHRM laat begaan, het blijft al die hoofddoekklachten onderzoeken, alsof het de moslima’s aanmoedigt om het vooral te blijven proberen. En dat zullen ze ongetwijfeld doen. De islam streeft namelijk vrede na en die kan alleen bereikt worden als iedereen moslim is. Daarom proberen moslims op alle mogelijke manieren de islam te verspreiden. Eén van die manieren is de hoofddoek. Moslima’s zullen hierover klacht blijven indienen tot ze gestopt worden of tot het gerecht bezwijkt. Elke klacht die afgewezen wordt, is immers een stap vooruit, want telkens weer luidt de boodschap: ja, jullie mogen ongestraft klacht blijven indienen. En één gaatje in de dijk is genoeg …

De vraag is dus niet waarom de moslima’s van geen ophouden weten, de vraag is waarom het EHRM geen eind maakt aan hun ‘minachtende’ gedrag. Want het is bezig zichzelf stelselmatig te verzwakken tot het uiteindelijk door de knieën zal gaan. Het EHRM staat lang niet alleen met dit zelfvernietigende gedrag. We zien het ook bij de feministische vrouwenorganisaties die het dragen van de hoofddoek verdedigen. Nochtans zullen juist die feministische vrouwen het eerste slachtoffer zijn als het Europese rechtswezen bezwijkt en vervangen wordt door de sharia (zoals op verschillende plaatsen reeds het geval is). Ze zullen dan niet alleen een hoofddoek moeten dragen, ze zullen ook weer bij de haard en in de keuken moeten blijven, ze zullen zoveel mogelijk kinderen moeten baren, en ze zullen volkomen onderdanig moeten zijn aan hun man. Dat moet zowat het grootste schrikbeeld zijn van iedere rechtgeaarde feministe, de samenvatting van alles waar zij en haar voorgangsters nu al meer dan 100 jaar tegen strijden. En toch zijn de hedendaagse feministen hevige voorstanders van de hoofddoek en steunen ze de moslima’s vol overtuiging in hun heilige strijd.  

Hoe valt dit zelfvernietigende gedrag te verklaren? Is het een voorbeeld van die typisch vrouwelijke tegenstrijdigheid waar mannen zich zo vaak over beklagen? Als dat zo is, dan zullen we toch eens serieus moeten gaan nadenken over dat gedrag, want niet alleen vrouwen vertonen het, ook mannen doen dat, ja de hele wereld gedraagt zich vandaag als een vrouw die niet weet wat ze wil. We kunnen er niet omheen: de moderne beschaving vertoont onmiskenbaar zelfvernietigend gedrag. Haar zo moeizaam veroverde vrijheden legt ze zelf aan banden. In plaats van zich te verdedigen tegen de agressieve islam, steunt ze hem in zijn strijd tegen de vrije mens. Dat is ook wat de feministen doen: in plaats van zich te verdedigen tegen de islam die de klok eeuwen terug wil draaien en de hele vrijheidsstrijd van de vrouw ongedaan wil maken, steunen ze hun vijand. En de moslima’s doen precies hetzelfde. Ze dragen uit vrije wil hoofddoeken en bekennen zich daarmee uitdrukkelijk tot een religie of cultuur die extreem vrouw-onvriendelijk is. Het is alsof ze tegen de vrijheid zeggen: nee dank u, ik onderwerp me toch liever weer aan de man.

De moderne wereld, met zijn zelfvernietigende gedrag, is een sterk ‘vervrouwelijkte’ wereld. Om alleen maar het onderwijs als voorbeeld te nemen: de meeste leerkrachten zijn vrouwen, ook de meeste studenten zijn vrouwen. Jongens en mannen lijken langzaam te verdwijnen uit het onderwijs. Een recent onderzoek wees uit dat jongens in het onderwijs drie keer zo negatief behandeld worden als meisjes. Deze achterstelling wordt nog eens versterkt door het gemengde onderwijs dat jongens sowieso een achterstand doet oplopen ten opzichte van de meisjes. Halen ze die achterstand weer in en presteren ze beter dan de meisjes – bijvoorbeeld op een ingangsexamen voor artsen – dan wordt meteen aan de alarmbel getrokken. Meisjes die beter presteren dan jongens, dat is geen enkel probleem. Maar jongens die beter presteren dan meisjes, dat moét wel discriminatie zijn. Het is het zelfde liedje als: blanken discrimineren kleurlingen, het omgekeerde is niet mogelijk. De onderwijssituatie kan dan ook model staan voor onze hele moderne cultuur, die uitgesproken negatief staat tegenover het mannelijke geslacht. Het wordt (nog) niet met zoveel woorden gezegd, maar mannen worden meer en meer gezien als het inferieure geslacht. Sommige feministen vragen zich zelfs luidop af: waar hebben we die mannen nog voor nodig, ze zorgen toch alleen maar voor ellende? 

Wie hedendaagse feministische teksten leest, kan niet blind blijven voor de man-vijandigheid die eruit spreekt. De feministische strijd is niet langer een strijd om gelijke rechten, het is een strijd om méér rechten, het is een strijd om de macht. Hetzelfde zien we bij holebi-activisten: ook zij nemen geen genoegen met gelijke rechten, zij willen méér rechten. Idem voor moslima’s. Eigenlijk zien we het bij alle onderdrukte minderheden: ze willen zich niet slechts bevrijden uit de onderdrukking, ze willen zelf onderdrukken, ze willen … wraak. Of het nu feministen zijn, holebi’s, moslima’s, zwarten, kunstenaars of proletariërs-aller-landen, ze willen allemaal hetzelfde: de rollen omkeren. Eindelijk is het hún beurt om de macht te grijpen, om te onderdrukken, om anderen als inferieure wezens te beschouwen. Natuurlijk pikken die ‘inferieure wezens’ – de mannen, de hetero’s, de blanken, de ongelovigen – dat zomaar niet. Ze zijn wel bereid hun schuld te erkennen en de gelijkheid te aanvaarden, maar ze zijn niet bereid om van de regen in de drop terecht te komen en nu zelf onderdrukt en beschuldigd te worden. Ze verzetten zich tegen de wraakzucht van de ‘onderdrukten’ en zo ontstaat een zelfvernietigende machtsstrijd.  

Een beetje antroposoof begrijpt dat deze wereldwijde drang om de rollen om te keren een gevolg is van het ‘keerpunt der tijden’. We hebben het ‘midden’ van de mensheidsgeschiedenis bereikt en maken nu als het ware rechtsomkeer. Als een zwemmer in een olympisch bad hebben we het einde van onze baan bereikt en we keren om. We zwemmen gewoon verder, maar nu in de tegenovergestelde richting. Die ‘omkering’ is een ingewikkelde beweging die bliksemsnel, en bovendien onder water, uitgevoerd wordt. Dat wil zeggen: we maken ze instinctief, zonder er ons bewust van te zijn. We zijn als een zwemmer die rechtsomkeer maakt, maar wiens bewustzijn rechtdoor blijft zwemmen. Bewustzijn en onderbewustzijn gaan dus de tegenovergestelde kant op en scheuren ons als het ware in twee. Die innerlijke verscheurdheid is de oorzaak van ons irrationele, tegenstrijdige gedrag. Baas in eigen Buik, roepen we, of Baas op eigen Hoofd! Maar we realiseren ons niet dat we juist géén baas meer zijn, noch over die buik noch over dat hoofd. Die twee gaan hun eigen gang en verwijderen zich steeds verder van elkaar. Things fall apart, the centre cannot hold. Het ‘midden’ kan de tegenpolen niet meer samenhouden en valt in onmacht. Verre van ‘baas’ te zijn, worden we in toenemende mate slaaf van de tegenstelling tussen ons (mannelijke) hoofd en onze (vrouwelijke) buik. 

Bewust, rationeel gedrag zou zijn als mannen en vrouwen tegen elkaar zegden: er is een eind gekomen aan de onderdrukking van de vrouw en dat ervaren we allebei als volkomen natuurlijk en vanzelfsprekend. We begrijpen waarom die onderdrukking nodig was (anders zou het mannelijke zich nooit hebben kunnen emanciperen van het vrouwelijke) en we zijn heel opgetogen met het resultaat (want we hebben nu allebei onze vrijheid veroverd). Maar als we de rollen nu gewoon omkeren en de mannelijke onderdrukking vervangen door een vrouwelijke onderdrukking, dan geven we niet alleen de vrijheid weer op die we met zoveel moeite verworven hebben, we ontnemen ook het verleden zijn zin. We moeten de vrucht van dat verleden – de gelijkheid tussen man en vrouw – juist vasthouden en verdedigen tegen iedere poging om ze weer ongedaan te maken. We moeten ons dus verzetten tegen ‘vermannelijking’ van het hoofd dat blind rechtdoor blijft zwemmen, maar we moeten ons ook verzetten tegen de blinde ‘vervrouwelijking’ van de buik die rechtsomkeer gemaakt heeft en de oude eenheid opnieuw wil herstellen. We moeten een ‘midden’ tussen die twee creëren. We moeten hun tegenstelling vruchtbaar maken.

De ‘vervrouwelijking’ van onze wereld is een kosmisch proces waar geen kruid tegen gewassen is. Tot nog toe was de menselijke ontwikkeling ‘mannelijk’ in die zin dat het mannelijke zich geleidelijk emancipeerde van het vrouwelijke. Om dat mogelijk te maken moest het een groeiende vijandschap ontwikkelen tegenover het vrouwelijke, een vijandschap die uitmondde in het materialisme. Op het keerpunt der tijden vindt echter de Grote Omslag plaats: de mannelijke evolutie wordt ‘vrouwelijk’. Ze streeft niet langer naar scheiding tussen mannelijk en vrouwelijk, maar naar herstel van de verbroken eenheid. Het is een religieus, herverbindend streven. Maar deze radicale omkering dringt niet door tot het mannelijke bewustzijn, dat daardoor in botsing komt met het instinctieve ‘vrouwelijke’ eenheidsstreven. Het is daar echter niet tegen opgewassen en delft stap voor stap het onderspit. De enige manier waarop het zichzelf kan redden van zelfvernietiging is door zelf om te keren, door deze ‘vervrouwelijking’ niet langer de rug toe te keren (en er ruggelings door meegesleurd te worden) maar door ze onder ogen te zien en er een bewuste relatie mee aan te gaan. 

Zoals het in de herfst niet de bedoeling is dat we mee sterven met de natuur, zo is het op dit keerpunt der tijden niet de bedoeling dat we ons overgeven aan de ‘vrouwelijke’ krachten die de Grote Eenwording nastreven. We moeten er ons krachtig tegen verzetten, niet om de eenwording tegen te gaan, maar om er het bewustzijn niet bij te verliezen. Doen we dat niet en geven we ons zonder verzet over aan de toenemende ‘vervrouwelijking’ van de wereld dan zullen we onze hele evolutie in omgekeerde richting doormaken. We zullen onze vrijheid verliezen, we zullen ons bewustzijn verliezen, we zullen onze spraak verliezen, we zullen weer dieren worden. En van dieren zullen we weer planten worden, en van planten stenen, en van stenen zullen we ten slotte vergaan tot stof dat wegwaait in de ruimte. Alles zal dan weer één zijn, net als voor de schepping. Het is huiveringwekkend om de eerste tekenen van die regressie nu reeds te zien optreden bij moslima’s, feministen, rechtsdienaars, holebi’s, kunstenaars, enzovoort, bij al die mensen die bezig zijn om alles te vernietigen wat ze met zoveel moeite bereikt hebben. Als mensen hun eigen vrijheid beginnen te vernietigen zonder het te beseffen, dan kunnen we daar niets anders uit afleiden dan dat ze reeds aan het verdierlijken zijn en niet langer beschikken over de menselijke eigenschap bij uitstek: het zelfbewustzijn. 

De mens die mens wil blijven, moet zich uit alle macht verzetten tegen de kosmische ‘vervrouwelijking’ die momenteel aan de gang is. Dat betekent dat hij zijn ‘mannelijke’ bewustzijn niet alleen moet behouden maar het ook moet versterken. Het moet namelijk standhouden wanneer het zich omkeert naar die vrouwelijkheid en er begrijpend in doordringt. Wat hij op fysiek vlak doet in de geslachtsdaad, moet hij op geestelijk vlak doen door met een sterk, onbuigzaam mannelijk bewustzijn door te dringen in de vrouwelijke sfeer van de levenskrachten. Uit die bewustzijnsdaad zal de (echt) vrije mens geboren worden, de mens die zich langzaam en geleidelijk verheft boven zijn fysieke aard en boven alle verschillen van geslacht, ras en volk die daarmee verbonden zijn. 

Hij zal dat echter niet op de oude ‘mannelijke’ manier mogen doen, dat wil zeggen door al deze ‘vrouwelijke’ kenmerken te onderdrukken en te negeren, zoals hij dat vandaag doet. Hij moet ze juist begrijpen en er de diepe zin van doorgronden. Daarin ligt ook de betekenis van het ‘zich verheffen boven zijn fysieke aard’: dat heeft niets te maken met het oude ascetisme, met het onderdrukken van het lichaam. Het is juist een bevrijden van dat lichaam uit zijn gebondenheid aan de materie, het is een ‘opstanding’ van dat lichaam. Op dezelfde manier mag ook de ‘mannelijke’ wetenschap niet langer bestaan in een onderdrukken van ‘vrouwelijke’ gevoelens en subjectiviteit. Ze moet deze juist tot bewustzijn brengen en tot zintuig maken. Ja, de hele mens moet – langzaam en geleidelijk – wakker en bewust worden. Dat is de zin van de omkering die momenteel plaatsvindt. 

Het is dus niet fysiek dat we ons moeten verzetten tegen het ‘keerpunt der tijden’. Het is geestelijk dat we er afstand moeten van nemen, maar dan wel op kunstzinnige wijze: door er tegelijk met ons bewustzijn in door te dringen. Hetzelfde geldt voor de ‘vervrouwelijking’ van onze moderne wereld. Ons verzet daartegen mag niet uitlopen op een guerre des sexes, want die zal ons bewustzijn juist uitschakelen. Het moet een langzaam en geleidelijk doordringen van het mannelijke bewustzijn in de onbegrijpelijke, tegenstrijdige wereld van ‘het vrouwelijke’ zijn. Het mag geen instinctieve, dierlijke geslachtsdaad zijn, het moet een bewuste liefdesdaad zijn. Daarom is de hele gedachtenloze strijd tegen de hoofddoek een strijd die het Westen nooit kan winnen, juist omdat er vrouwelijke krachten achter zitten waartegen de oude, onderdrukkende mannelijke krachten niet opgewassen zijn. Het EHRM zal vroeg of laat het onderspit delven, en dan zullen we weer een stukje dichter staan bij de sharia, die komaf zal maken met iedere ‘mannelijke’ vrijheid, ook (en vooral) die van de vrouwen. De enige manier om de strijd met de hoofddoek – het ‘vredeswapen’ bij uitstek van de islam – te winnen, is door het tegenstrijdige gedrag van de moslima’s te begrijpen. En dan zullen we misschien ook het zelfvernietigende gedrag van de Europese cultuur kunnen begrijpen en verhinderen. 

Advertenties