Fatsoenlijk rechts

door lievendebrouwere

  

  

In Frankrijk heeft het Front National de verkiezingen gewonnen en dat noopte De Morgen tot de vraag: ‘Welk antwoord heeft fatsoenlijk rechts?’ Met ‘fatsoenlijk rechts’ wordt de partij van oud-president Sarkozy bedoeld, ter onderscheiding van de ‘onfatsoenlijk rechtse’ partij van Marine Le Pen. Uiteraard wordt over linkse partijen nooit in deze bewoordingen gesproken. Is de regerende partij van president Hollande ‘fatsoenlijk links’ of is de PvdA in eigen land ‘onfatsoenlijk links’? Nooit zal men die begrippen in de een krant zien opduiken, in geen enkele. Daaruit kan men ondubbelzinnig de gevolgtrekking maken dat de media links zijn. Links wordt immers als vanzelfsprekend beschouwd als fatsoenlijk. Zelfs extreem-links wordt nooit als onfatsoenlijk betiteld. Nee, rond links hangt een aureool van fatsoen: dit zijn de mensen die het hart op de rechte (dat wil zeggen linkse) plaats hebben. Rechts daarentegen bestaat uit onfatsoenlijke mensen, mensen met slechte bedoelingen. Dat hoeft niet meer gezegd te worden, dat spreekt vanzelf.

Het komt mij voor dat juist deze vanzelfsprekendheden een groot gevaar vormen. Ze kunnen namelijk niet meer in vraag worden gesteld, juist omdat ze vanzelfsprekend zijn geworden. En dat is paradoxaal, want de postmodernistische mentaliteit die vandaag regeert, is groot geworden door alle vanzelfsprekendheden in twijfel te trekken. De waarheid bijvoorbeeld bestaat volgens de postmodernisten niet: alles is relatief. Dat ze daarmee een … waarheid poneren, ontgaat hen blijkbaar. De waarheid kán eenvoudig niet ontkend worden, want dan houdt ook de ontkenning op waar te zijn. Wat postmodernisten doen, is dus niet de waarheid ontkennen maar ze vervangen door een andere waarheid, een zelfvernietigende waarheid: de waarheid dat de waarheid niet bestaat …

Dat links als vanzelfsprekend fatsoenlijk is (en rechts als vanzelfsprekend onfatsoenlijk) is zo’n zelfvernietigende ‘waarheid’. Want het is allesbehalve fatsoenlijk om jezelf fatsoenlijk te noemen en andersdenkenden onfatsoenlijk. Het is zelfs buitengewoon onfatsoenlijk om dat ook nog eens als vanzelfsprekend voor te stellen. Het is alsof je zegt: natúúrlijk bestaat de wereld uit fatsoenlijke en onfatsoenlijke mensen, en natúúrlijk behoor ik tot de fatsoenlijke mensen, dat spreekt toch vanzelf! Juist omdat links dit als vanzelfsprekend beschouwt, wordt het nooit uitgesproken. Maar het blijkt uit tal van zaken, zoals de uitdrukking ‘fatsoenlijk rechts’. Op het eerste gezicht lijkt dat een onschuldige uitdrukking, maar ze verbergt een onwaarschijnlijk racistische mentaliteit, een mentaliteit die de wereld indeelt in fatsoenlijke en onfatsoenlijke, moreel superieure en moreel inferieure mensen, Ubermenschen en Untermenschen zeg maar. 

Het beste bewijs van deze mentaliteit is de voortdurende projectie ervan op anderen: links ziet overal racisme en reageert daar furieus op. ‘Er waart een monster door Europa, het monster van het racisme!’ Was het niet Karel De Gucht, een zeer fatsoenlijk burger, die deze groteske zin ooit uitsprak? Het misleidende ervan is natuurlijk dat hij gelijk heeft. Er wáárt inderdaad een racistisch monster door Europa: het spreekt door de mond van mensen als Karel De Gucht, mensen die behept zijn met een ‘monsterlijk’ superioriteitsgevoel waarvan ze zich totaal niet bewust zijn. Want dat zich grenzeloos superieur wanende monster verbergt zich achter vanzelfsprekendheden, achter overtuigingen die niemand nog in twijfel trekt, die niemand nog in twijfel dúrft te trekken. Wie De Gucht een beetje kent, kan zich levendig voorstellen hoe hij zou reageren als je hem van monsterlijk racisme zou betichten. En De Gucht is geen alleenstaand geval, wel integendeel. Mensen zoals hij zijn … vanzelfsprekend geworden. Hij is niet eens links. Maar links is dan ook vanzelfsprekend geworden. 

Het lijkt me van het grootste belang om dit soort vanzelfsprekendheden te doorprikken, want ze oefenen een magische, bewustzijnsverlammende werking uit. Wie durft zich vandaag nog rechts te noemen? Het klinkt als een zelfbeschuldiging: ik ben onfatsoenlijk, ik ben een slecht mens! Nochtans ligt dat veel dichter bij de waarheid dan de zelfverafgoding van links. Zei Rudolf Steiner niet dat er honderd keer meer haat dan liefde is in de ziel van de moderne mens? Welaan dan. De (luciferische) zelfverafgoding van links is niets anders dan de keerzijde van zijn (ahrimanische) haat. Links toont zijn luciferische gezicht maar verbergt zijn ahrimanische achterkant door hem op rechts te projecteren. Beide horen echter samen en zo moeten ze ook gezien worden. Wie spreekt over links zou tegelijk ook moeten spreken over de rechtse achterkant ervan (en omgekeerd). Dat zou … vanzelfsprekend moeten zijn.