Skandinavische schijnheiligheid

door lievendebrouwere

  

De Zweedse politie is zwaar onder vuur komen te liggen, omdat het Keulse toestanden tijdens een festival in Stockholm afgelopen zomer en tijdens de jaarwisseling in Malmö doelbewust heeft verzwegen om extreemrechts niet in de kaart te spelen. Jonge vrouwen zijn massaal aangerand door groepen jonge mannen afkomstig uit Afghanistan. De zaken kwamen pas aan het licht na de aanrandingen in Keulen. De Zweedse premier Stefan Löfven is naar verluidt woedend. Nochtans zijn dit soort zaken al gaande in de Skandinavische landen sinds de moslims er arriveerden. Het aantal verkrachtingen ging toen steil de hoogte in. De kans dat de Zweedse premier dat niet wist, is zo goed als nihil, tenzij hijzelf een migrant van een andere planeet is. Zijn woede is dus zo vals als een kat. Waarschijnlijk trekt hij zo van leer om zijn eigen aandeel in de zaak te verdoezelen. Het zal niet lang duren voor een of andere politiecommissaris ontslagen wordt en als zondebok de Zweedse woestijn wordt ingestuurd. Want zo lossen de grote heren en dames dat op, nietwaar frau Merkel? 

De politieke correctheid is in de Skandinavische landen zo groot dat moslims er naar hartelust vrouwen kunnen verkrachten terwijl christenen er hun geloof angstvallig moeten verzwijgen als ze hun kinderen niet kwijt willen spelen. Geen haan die daarnaar kraait. Het doet me onwillekeurig denken aan de Zweedse tv-serie Kerst met Linus die ik onlangs gekocht heb. Toen ik ze in de Mediamarkt zag staan, dacht ik: o, wat heerlijk, een kinderserie met echte kinderen, en dan nog uit Zweden! Ik dacht meteen aan het onovertroffen De kinderen van het eiland Zeekraai gebaseerd op het werk van Astrid Lindgren. De gedachte alleen was al genoeg om deze serie te kopen. Ik kreeg echter algauw spijt van mijn geld. Toen ik de eerste aflevering bekeek, kon ik mijn ogen niet geloven. Wat was er gebeurd met de geest van Astrid Lingren? Haar kostelijke ondeugendheid had plaats gemaakt voor de meest beschamende onnozelheid en … jawel, voor politieke correctheid. Ik zag al meteen een allochtoon gezin waarvan het zoontje kerstmis niet mee mocht vieren want ‘dat doen wij niet, wij vieren het suikerfeest’. 

Uiteraard werd die weigering met veel respect bejegend terwijl van kerstmis een soort carnaval werd gemaakt met een coole vader die ‘eens wat anders wou dan altijd hetzelfde’. Het was om door de grond te zakken van schaamte. Ik heb altijd gevonden dat de Skandinaven een heel speciaal gevoel voor ‘het kind’ hadden. Ik denk natuurlijk aan Astrid Lindgren, maar ook aan Sigrid Undset die de mooiste bladzijden over kinderen heeft geschreven die ik ooit heb gelezen. Bijvoorbeeld het kostelijke Elf Jaar, de autobiografie van Sigrid Undset als kind. Als je dat leest, denk je: het moet een droom zijn om zó op te groeien! Uit dit boek spreekt een zeldzaam begrip voor de kinderziel, een begrip dat op de een of andere manier verbonden is met de Skandinavische landen. Was het trouwens niet in Kristiana (het huidige Oslo) dat Rudolf Steiner voor het eerst heeft gesproken over de Jezuskinderen? Dat zal wel geen toeval zijn. De bijzondere band tussen Skandinavië en de kinderziel lijkt vandaag echter helemaal verdwenen en zelfs in zijn tegendeel gekeerd, want vrouwen en kinderen zijn niet veilig meer in Zweden en Noorwegen. En dat is niet alleen de schuld van de moslims. 

Advertenties