Feminisme en politieke correctheid (2)

door lievendebrouwere

  

In Duitsland hebben 22 feministen een verklaring opgesteld die het ‘instrumentaliseren’ van de aanrandingen in Keulen aan de kaak stelt. Die aanrandingen worden volgens hen gebruikt door racisten en islamofoben om hele bevolkingsgroepen te stigmatiseren, en dat vinden ze absoluut niet kunnen. Ze beschouwen het als een tweede aanranding van de Keulse vrouwen. Deze feministische mening wordt ruim gedeeld door de Duitse intelligentsia, want de verklaring werd ondertekend door 900 vooraanstaande intellectuelen. Die brede steun is ongetwijfeld representatief. In eigen land is er geen enkele reactie gekomen op de vele feministische pamfletten die de jongste tijd in de media zijn verschenen. Nochtans zijn de aantijgingen niet min. 1 op 2 vrouwen is al in aanraking gekomen met sexueel geweld. 1 op 3 vrouwen is ooit al aangerand. Sommige vrouwen beweren zelfs al meer dan 100 keer te zijn aangerand. De indruk wordt gewekt dat de blanke Europese man – want over hem gaat het in de eerste plaats – een sexistisch, hypocriet en racistisch varken is. Van enige relativering of nuancering is geen sprake. Nergens lees ik dat feministen onder geen beding de hele mannelijke sexe willen stigmatiseren, dat de overgrote meerderheid van de mannen respectvol met vrouwen omgaat en dat het slechts een kleine minderheid is die over de schreef gaat. Dit politiek-correcte cliché, dat telkens weer wordt bovengehaald als er allochtonen of moslims in het spel zijn, geldt duidelijk niet voor (blanke) mannen. Je zou voor minder concluderen dat feministen zelf racistische, sexistische en hypocriete wezens zijn.

In de feministische verklaring ‘Ausnahmlos’ lees ik: ‘sexism and racism are not problems of ‘the others’: all of us are shaped by structural discrimination and we have to learn to reflect upon our prejudices.‘ Als ik dat vrij vertaal, wordt dat: ‘sexisme en racisme zijn geen problemen van ‘de mannen’, want we zijn allemaal gevormd door structurele discriminatie en we moeten leren nadenken over onze vooroordelen’. Een waar woord. Niets tegen in te brengen. En dus is de vraag: waarom passen de feministen dat woord niet zelf toe? Waarom beschouwen zij sexisme als een mannelijk probleem? Waarom spreken zij nooit over het sexisme van vrouwen, meer bepaald dat van henzelf? Hoeven vrouwen dan niet na te denken over hun vooroordelen? Hébben zij misschien geen vooroordelen? Zijn vrouwen per definitie niet-sexistisch of zijn feministen per definitie niet-racistisch? Zijn zij moreel zo superieur dat hun woorden, aanbevelingen en aanklachten als vanzelfsprekend betrekking hebben op de moreel inferieure ‘anderen’, in casu de (blanke) mannen? Bestaat de wereld werkelijk uit hogere (vrouwelijke) wezens en lagere (mannelijke) wezens? En als dat inderdaad zo is, waarom zeggen ze het dan niet ronduit: wij vrouwen zijn superieur en de mannen dienen zich aan ons te onderwerpen? Ja, waarom kunnen feministen niet even open en rechtlijnig zijn als fundamentalistische moslims? Die zeggen tenminste waar het op staat: wij zijn de gelovigen, de anderen zijn de ongelovigen, en dus moeten ze zich bekeren of onderwerpen! 

Advertenties