La guerre des sexes

door lievendebrouwere

  

De gebeurtenissen in Keulen hebben een essentieel aspect van de clash of civilisations zichtbaar gemaakt: de relatie tussen man en vrouw. Die botsing vindt op het eerste gezicht plaats tussen een cultuur die de gelijkheid van man en vrouw erkent en een cultuur die dat niet doet. Maar de feministische reacties hebben daar een groot vraagteken bij geplaatst. Als we ze mogen geloven dan is er in Europa nog lang geen sprake van gelijkheid tussen man en vrouw. Vrouwen worden er sexueel én economisch nog altijd onderdrukt. Mannen zijn er sexistisch, racistisch en hypocriet. En blijkbaar erkennen ze dat, want ze reageren niet op de toch wel grove aantijgingen van de feministen. Nochtans zitten die aantijgingen vol tegenstrijdigheden, zelfs in die mate dat ze de omgekeerde boodschap uitdragen: het zijn niet de vrouwen die in Europa onderdrukt worden, maar de mannen. Europese mannen worden eigenlijk systematisch ont-mand. De gebeurtenissen in Keulen maakten dat pijnlijk duidelijk: de mannen konden hun vrouwen niet verdedigen tegen hun aanranders. En het ging niet alleen om vrienden en echtgenoten, het ging ook om de politie, het ging om de overheid, het ging om de hele maatschappij. Europa is doodeenvoudig niet in staat zich te verdedigen tegen de macho-moslims die van alle kanten binnenstromen. Het gedraagt zich niet als een man die vecht wanneer hij aangevallen wordt, maar als een vrouw die aangerand wordt en zich niet kan of durft verzetten.

Als we niet kijken naar de woorden maar naar het gedrag, dan zien we dat de clash of civilisations een botsing is van twee culturen die geen van beide de gelijkheid van man en vrouw erkennen. In de moslimwereld is de ongelijkheid heel openlijk: vrouwen zijn er tweederangswezens die in de man als vanzelfsprekend hun heer en meester moeten erkennen. In de Europese wereld treffen we de omgekeerde ongelijkheid aan. Hier zijn het de mannen die tot tweederangswezens worden gedegradeerd, maar de manier waarop dat gebeurt is veel omfloerster en bedekter, veel ‘vrouwelijker’ zeg maar. Het is heel moeilijk om er de vinger op te leggen. De moderne man onderdrukt door de vrouw? Kom nou! Maar hier raken we aan iets heel essentieels: het mannelijke is zichtbaar, het vrouwelijke is veel onzichtbaarder. Als mannen vrouwen onderdrukken, dan gebeurt dat openlijk en direct: het kan onmogelijk ontkend worden. Als vrouwen echter mannen onderdrukken, dan gebeurt het ongemerkt: het valt nauwelijks te bewijzen. Zo komt het dat de ‘vervrouwelijking’ van het Westen veel minder in de kijker loopt dan de ‘vermannelijking’ van de moslimwereld. Daardoor wordt ook niet opgemerkt dat de moslimwereld en de Europese of Westerse wereld zich tot elkaar verhouden als man en vrouw, en dat hun relatie er allesbehalve een van gelijkheid is. In feite weerspiegelt die relatie de ongelijkheid tussen man en vrouw in beide werelden. 

De feministen propageren naar buiten toe de gelijkheid tussen de sexen maar in werkelijkheid streven ze de (omgekeerde) ongelijkheid na en zwengelen ze la guerre des sexes aan. Ze zijn zich niet bewust van die ‘vrouwelijke’ tegenstrijdigheid en ook de mannen doorzien ze niet, met als gevolg dat ze ongestoord kan blijven woekeren en op alle terreinen ‘oorlog’ en chaos veroorzaakt. Nu kunnen we van vrouwen niet verwachten dat ze hun eigen zo complexe en tegenstrijdige aard doorzien. Daar is een buitenstaander voor nodig, een man dus. Maar die man faalt. Hij laat zich op een beschamende manier in de doeken doen door de vrouw, of beter gezegd: door de vrouwelijkheid. Want het zijn niet de vrouwen die de man onderdrukken, ze zijn zich immers niet bewust van hun machtsbegerige gedrag, ze zijn het slachtoffer van hun eigen vrouwelijkheid. Net als de man worden ze door hun lichamelijkheid meegesleurd in de guerre des sexes zonder dat ze er iets kunnen aan doen. Het is dus niet alleen de man die faalt: geen van beide sexen slaagt erin om zich boven die ‘sexuele oorlog’ te plaatsen, om er zich bewust van te worden. Die oorlog wordt zelfs met steeds fysiekere middelen gevoerd en ontaardt in een strijd tegen het eigen lichaam: mannen laten zich ombouwen tot vrouwen en vrouwen laten zich ombouwen tot mannen. Er zijn zelfs mensen die alle geslachtskenmerken operatief laten verwijderen. Een tragischer ‘materialisering’ van de behoefte aan een hoger bewustzijn kan men zich niet indenken. 

Op die manier kunnen we ook de hele clash of civilisations beschouwen: als een materialisering van een botsing die op het niveau van het bewustzijn zou moeten plaatsvinden: le choc des idées, de ideeënstrijd. In plaats daarvan ontaardt hij steeds meer in een fysieke strijd die in wezen niets anders is dan een uitvergroting van la guerre des sexes. Het is niet toevallig dat de gebeurtenissen in Keulen zo’n hoog metaforisch gehalte hadden. De sexuele aard van de aanrandingen was geen detail, ze bracht het wezen van de hele clash of civilisations aan het licht. Tenminste voor wie in beelden leert denken. Maar juist wanneer de sexualiteit in het spel is, kunnen we niet anders, want de menselijke sexualiteit is sowieso metaforisch. Wat ons opwindt in het andere geslacht zijn niet de geuren (zoals bij de dieren) maar de vormen, en meer bepaald wat ze tot uitdrukking brengen. Want het is beslist niet hun esthetiek die ons zo sterk aanspreekt, maar hun metaforiek: de ideeën die ze tot uitdrukking brengen. Welke ideeën dat zijn, daar hebben we geen flauw benul van. Aan onze reactie kunnen we echter aflezen dat het bijzonder krachtige ideeën zijn, waar we niet tegenover kunnen blijven staan en waar we bijgevolg door geknecht worden, zoals Rudolf Steiner het uitdrukt. Als we niet geknecht willen worden door de zich steeds verder uitbreidende guerre des sexes dan zullen we in beelden moeten leren denken, want dat is de enige manier om stand te houden tegenover de (levende) ideeën die in de sexualiteit werkzaam zijn. 

We worden momenteel overspoeld door beelden met een hoog sexueel gehalte, niet alleen in letterlijke zin maar ook – en vooral – in figuurlijke, metaforische zin. De wereld lijkt het toneel te zijn geworden van één grote geslachtsdaad: overal en op ieder gebied botsen de tegenpolen op elkaar en dringen ze in elkaar door. We reageren daar (onbewust) op door hevig opgewonden te raken: we barsten uit in woede, verontwaardiging en afkeer. We zijn niet in staat het hoofd koel te houden. Daardoor zwengelen we die mondiale guerre des sexes echter alleen maar aan. Het grote slachtoffer van al die opwinding is ons ‘mannelijke’ rationele bewustzijn dat niet overeind kan blijven in die verhitte ‘vrouwelijke’ sfeer: het verschiet zijn zaad en verslapt zienderogen. Deze sexuele metafoor beschrijft niet alleen wat er momenteel gebeurt, maar wijst er ook op dat het geen zin heeft om ons terug te trekken uit die ‘vrouwelijke’ beeldenwereld. We moeten er juist dieper in doordringen tot de ‘wrijvingen’ in ons mannelijke bewustzijn een ‘hoger’ bewustzijn losmaken dat in staat is de brug te slaan naar de ideeënwereld die schuilgaat achter de sexuele beelden. Dat geldt heel speciaal voor het feminisme. We mogen ons niet laten misleiden door zijn tegenstrijdigheden. We moeten er een beeld in zien van een vrouwelijkheid die hevig verlangt naar een ‘hogere’ mannelijkheid. In feite is het feminisme een materialisering van het Ewig Weibliche dat smacht naar erkenning door een bewustzijn dat Alles Vergängliche nur als ein Gleichnis ziet. 

Advertenties