Hello Dolly!

door lievendebrouwere

  

Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan, keek ik verleden week nog eens naar Hello Dolly, de musical die in 1969 verfilmd werd door Gene Kelly, met in de hoofdrol Barbara Streisand. Nu ben ik geen liefhebber van musicals, maar als ’t goed is dan kan het me niet schelen naar wat voor soort film ik kijk. En Hello Dolly is goed, niet zo goed als bijvoorbeeld The Sound of Music, maar toch nog altijd het bekijken waard, en dat wil wat zeggen voor een film die 46 jaar oud is. Twee dingen maken deze film aantrekkelijk: de choreografie van Gene Kelly (de man van Singing in the rain), en de figuur van Barbara Streisand. Maar de film, of beter gezegd de musical, heeft ook grote zwakheden, zoals het verhaal en – helaas – ook de muziek. Slechts op één moment valt alles op zijn plaats en wordt de film echt geïnspireerd: tijdens de grote en grootse scène waarin Dolly haar entree maakt in restaurant Harmonia Gardens en ze door iedereen, inclusief Louis Armstrong, wordt toegezongen op de bekende tonen van de titelsong. 

Het absolute middelpunt van deze lang uitgesponnen scène is ontegensprekelijk Barbara Streisand. Zij schittert hier en zij doet dat op een zo onbevangen, vanzelfsprekende manier dat het onmogelijk is om er niet door gecharmeerd te worden. Wat mij aanvankelijk het meest opviel aan la Streisand was haar … mond. Ongelooflijk wat voor een beweeglijke, expressieve mond deze vrouw heeft! Het is alsof hij een eigen leven leidt, alsof heel Streisand in die mond aanwezig is, alsof hij een pars pro toto is. In de antroposofie is de mond (in de ruime zin, de hele onderkant van het gezicht dus) een metamorfose van het ledematenstelsel van de mens. En inderdaad, als ik zie hoe Streisand zich beweegt – vooral dan haar armen en handen – dan herken ik daarin dezelfde buitengewoon expressieve beweeglijkheid die ook haar mond kenmerkt. Het is fascinerend om die bewegingen – van zowel haar mond als haar ledematen – te zien. Het is alsof je recht in de etherische wereld kijkt en voelt hoe je hart niet anders kan dan meebewegen.
 
De choreografie van Gene Kelly is totaal anders van aard: heel fysiek, heel mannelijk. Maar in de beroemde scène vloeit deze atletische mannelijkheid samen met de gracieuze vrouwelijkheid van Barbara Streisand op een manier die heel juist, om niet te zeggen waar, aanvoelt. Dolly (Barbara Streisand dus) wordt er omringd door louter mannen, een heel leger van mannen (geleid door een soort Duitse officier) dat om haar heen wervelt en danst, vol vreugde omdat ze haar weer in hun midden kunnen begroeten: Well hello Dolly, it’s so good to have you back where you belong! En zo ziet het er inderdaad uit: Barbara Streisand hoort thuis in het midden van dat mannelijke ‘lichaam’. Zij is er de ziel van, het middelpunt, maar niet op een luciferische manier. Streisand speelt deze rol op een zo ontroerend kinderlijke, vanzelfsprekende manier dat deze scène iets van een oerbeeld krijgt dat je hart op doet springen. Zij belichaamt als het ware das ewig Weibliche – etherisch en dus onschuldig – als beeld van de menselijke ziel. 

Ook het duet dat zij in die scène zingt met Louis Armstrong (de orkestleider) heeft iets van een oerbeeld: hij, eveneens zeer beweeglijk en expressief, maar zwart, zij heel bleek, want roodharig. Armstrong is met zijn brede glimlach, zijn witte tanden en witte ogen, een soort oerbeeld van de zwarte man, terwijl Streisand dan weer de spreekwoordelijk blanke vrouw vertegenwoordigt. Zijn (zo typische) stem is diep en raspend: ze komt van diep uit zijn buik. Haar (al even typische) stem is heel hoog en vloeiend: het is heel duidelijk een hoofd-stem. Het zwart en wit van Armstrong vormt een bijna absolute tegenstelling, terwijl bij Streisand alles in elkaar lijkt over te vloeien. Als zij model staat voor het oer-vrouwelijke, dan staat Armstrong voor het oer-mannelijke, maar dan eveneens in zijn kinderlijk onschuldige staat. Zoals Streisand een beeld is van de menselijke ziel, zo is Armstrong een beeld van het menselijke lichaam. En het is prachtig om zien hoeveel vreugde zij aan elkaar beleven. 

Advertenties