Homeland en Weleda

door lievendebrouwere

  

Toen televisie digitaal werd en ik niet meer illegaal kon kijken, besloot ik af te haken. Geen televisie meer ten huize Debrouwere. Wat een opluchting! Ik schakelde over op dvd’s, want hoe groot mijn liefde voor de ‘oude’ klassieke kunst ook is, zonder hedendaagse kunst zou ik niet kunnen leven. Ik besloot dvd’s te kopen in plaats van te huren, en dat bleek opnieuw een wijs besluit. Niet alleen was de videotheken geen lang leven meer beschoren, maar met films is het net als met boeken: heel wat oude klassiekers worden niet meer heruitgegeven en wanneer je ze niet in je bezit hebt, wordt het heel moeilijk om ze nog te vinden. Intussen loopt ook het tijdperk van de dvd’s ten einde. Films en tv-series haal je niet meer binnen via materiële dragers, maar via de kabel. En als de grote maatschappijen besluiten om bepaalde ‘oude’ films of series niet meer te streamen, dan kun je op je kin kloppen. Ik vind dat een verontrustende evolutie, want op die manier kan een heel geestelijk verleden teloor gaan. Papieren boeken verbranden, is een hele klus, maar één druk op een toets is voldoende om een hele digitale bibliotheek te doen verdwijnen.

Misschien zal ik vroeg of laat ook moeten overschakelen op streaming, maar tot het zover is, ben ik blij met mijn dvd’s en met de mogelijkheid om bepaalde films en series telkens weer opnieuw te bekijken. Want ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de klad erin zit. Niet alleen qua vorm (de materiële dragers) maar ook qua inhoud (de films en series zelf). De spoeling wordt alsmaar dunner, zeker in de film. Maar ook de tv-series gaan die kant op. Een veelbejubelde serie als bijvoorbeeld True Detective blijkt in realiteit een lege doos te zijn. Schitterend geacteerd, daar niet van, maar het gaat helemaal nergens over. Hoe kan dat ook anders in deze politiek-correcte tijden waarin de moderne mens verplicht wordt zijn ogen te sluiten voor de waarheid! Zonder waarheid kan er ook geen kunst zijn. Zo kocht ik onlangs voor een prikje alle 5 seizoenen van Boston Legal, een advocatenserie. Geen hoogvlieger, maar er zit een ‘stoutheid’ in die vandaag niet meer mogelijk zou zijn. Zo moest ik onbedaarlijk lachen met volgende dialoog: ‘Zou ik vanavond je borsten even mogen lenen? Zeker, maar ze moeten vóór 10 uur thuis zijn!’

Zeg nu zelf: zou het hedendaagse feminisme zoiets vandaag nog laten passeren? Eén van de aantrekkelijkheden van deze serie is de ‘volwassen’ manier waarop het vrouwelijke personage Shirley Schmidt (gespeeld door oude glorie Candice Bergen) reageert op sexual harassment. Maar die vrijheid is de hedendaagse filmmaker of -schrijver niet meer gegeven, en de resultaten zijn er dan ook naar. Het is geen wonder dat één van de betere series, Homeland, gaat over een heikel onderwerp: moslimterrorisme. De zaak wordt op de typisch mannelijk-Amerikaanse manier aangepakt, en dat komt enerzijds heel naïef over, maar anderzijds heeft het ook iets verfrissends. Het komt me voor dat de politieke correctheid de vrouwelijke tegenhanger is van het stoere mannelijke Amerikaanse pattriotisme. Hoe dan ook, verleden week besloten we om nog eens naar de lotgevallen van sergeant Brody te kijken, de Amerikaanse marinier die zich tijdens zijn gevangenschap in Irak … bekeerde tot de islam. Dat gegeven alleen al geeft trouwens een idee van hoe verlegen men zit om echte onderwerpen.

Maar dat is eigenlijk niet wat ik wilde zeggen. Wat me bij het opnieuw bekijken van het eerste seizoen van Homeland het meest trof, was iets heel kleins. In de derde of de vierde aflevering gaat Carrie Mathison, de CIA-onderzoekster en tegenspeelster van sergeant Brody, op bezoek bij haar vader. Beiden lijden aan manische depressie (of bipolaire stemmingsstoornis) en slikken daarvoor pillen. De CIA mag dat echter niet weten en daarom steelt Carrie pillen van haar vader. We zien hoe ze in de badkamer het toiletkastje opentrekt en enkele pillen uit een potje schudt. Maar terwijl ze dat doet, kun je in het kastje heel duidelijk een paars doosje zien staan met daarop in witte letters … Weleda. Dat gaf me toch een kleine cultuurshock: in een Amerikaanser dan Amerikaanse wereld zie je opeens een zeer Europese en zeer antroposofische naam als Weleda opduiken. Per ongeluk? Dat kan ik me niet voorstellen. Als je het enorme Amerikaanse vakmanschap op filmgebied kent, dan weet je dat ze niets aan het toeval overlaten. En dus rijst de vraag: hoe komt dat doosje Weleda in Homeland terecht? 

Advertenties