Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Maand: maart, 2016

Marxist tot in de kist

  

‘De voormalige burgemeester van Molenbeek gaf recentelijk toe in een interview dat hij geschokt was. Nieuw is dat niet voor Philippe Moureaux. Want in het verleden was hij vaak geschokt als iemand het had over onfrisse evoluties in zijn gemeente. Toen Frédéric Deborsu een reportage maakte over de radicale islam bijvoorbeeld, toen was Moureaux bijzonder geschokt. Helaas niet over de feiten, maar over de boodschapper. Hij vergeleek de journalistieke methodes van Deborsu met die van de nazipropagandabaas Joseph Goebbels. In Molenbeek was niets aan de hand volgens Moureaux. Hij had alles onder controle en al wie niet dacht zoals hij, was islamofoob.

Ik veronderstel dat Moureaux ook al geschokt was geweest door wat Hind Fraihi tien (tien!) jaar geleden had durven schrijven over zijn gemeente. Zij was een paar maanden undercover gegaan in Molenbeek en had het in een reeks krantenartikels over de groeiende greep van fundamentalisten op jongeren. Maar Fraihi had in het Nederlands geschreven en dus was haar aanklacht quantité négligeable voor Moureaux. Het duurde een decennium voor haar boek vertaald werd in het Frans en eindelijk aandacht kreeg in de Franstalige media.

Ja, en ook ik had de eer de meester van Molenbeek in een état de choc te brengen. Omdat ik me in een paar artikels zorgen had gemaakt over de toenemende onveiligheid in een paar Brusselse gemeenten, had hij me als un homme de droite geëxcommuniceerd. Toen ik hem hierover aansprak, bleek hij zelfs niet te ontkennen dat er enige onveiligheid bestond in zijn gemeente. Hij zei me dat zijn auto ooit eens tot stoppen was gebracht door een paar ongure individuen. Maar toen die zagen met wie ze te maken hadden, maakten ze zich uit de voeten, vertelde Moureaux, lachend en zelfingenomen. Maar dat bewijst toch dat ik een punt had, vroeg ik hem. Dat kan, luidde zijn onwaarschijnlijke repliek, maar door erover te schrijven, speel je in de kaart van rechts. Want ik ben en blijf een marxist, besloot hij fier.

In diezelfde periode had een ander groot socialist, de toenmalige burgemeester van Brussel Freddy Thielemans, een vuurgevecht in het centrum van Brussel als een fait divers afgedaan. Ik ben benieuwd hoe Thielemans daar vandaag over denkt, nu gebleken is dat de man die toen met een kalasjnikov op de politie schoot Ibrahim El Bakraoui was, een van de zelfmoordterroristen op de luchthaven. Wegkijken van ongemakkelijke feiten, marxisten deden het al in de tijd van de Sovjet-Unie of het China van Mao. Wie zijn kritiek openlijk ventileerde, was een verrader. Net zo is dat jaren gegaan in Brussel. Linkse partijen adopteerden de allochtonen als het nieuwe proletariaat. Wie het over problemen durfde te hebben, werd meteen afgedaan als racist.

Na de vreselijke aanslagen is het zelfs voor rigide ideologen als Moureaux niet meer zo gemakkelijk om zijn kop in het zand te steken. En dat is waarschijnlijk de reden dat hij voor het eerst toegaf geschokt te zijn, niet door wat een journalist had gezegd over Molenbeek, maar door iets wat hij zelf had gehoord. Op een van zijn dagelijkse wandelingen door de straten van Molenbeek had hij iemand ontmoet die hem had verteld dat hij de aanslagen weliswaar veroordeelde, maar eraan toevoegde: “Als ik Salah Abdeslam zie, dan ben ik verplicht hem te beschermen.”

Twintig jaar is Moureaux baas geweest in Molenbeek, maar dat sommige inwoners er een dubbele moraal op nahielden en vrienden beschermden ook al waren die medeplichtig aan vreselijke moorden, neen, dat was een verrassing voor hem. Dat deze verkeerd begrepen solidariteit wel meer voorkomt bij moslims had hij toch kunnen weten. Na de aanslag in Kopenhagen in 2015 werd het huis van de omgekomen moordenaar bedekt met bloemen. Een Belgische krant plaatste daarvan een foto, maar zette erbij dat het om meeleven met de slachtoffers ging. The Truth was Too Unconvenient.

Wat kunnen we leren van het voortschrijdend inzicht van Philippe Moureaux? Dat berouw, in zijn geval wel rijkelijk laat, na de zonde komt? Neen, want ook nu geloof ik hem niet. Ik hoop vooral dat we van hem zullen onthouden tot welke desastreuze gevolgen ideologische verkramptheid kan leiden…’

(Luckas Vander Taelen)

Commentaar van Lieven De Cauter: ‘Misschien moeten we een couch-surfactie organiseren: nodig eens een ramptoerist uit. Baseline: visit the hell hole and see for your selves. De eerste die ik zou willen uitnodigen is Luckas Vander Taelen. Jongens, die gast schijnt echt in een andere stad te leven dan ik. Nochtans woon ik aan de verkeerde kant van het kanaal, in Laken … Nu, iedereen heeft het recht om bij het ouder worden naar rechts op te schuiven. Maar het is geen plicht.’ 

Advertenties

Imre Kertész

  

‘Auschwitz is voor Imre Kertész geen abberratie in een wereld waarin het goede, het menselijke, triomfeert – Auschwitz is het menselijke. Het is een logische uitwas van de lagere instincten en perversiteiten die eigen zijn aan de menselijke geest. En dan komt het er gewoon op aan de juiste machthebber te vinden, ‘een demon die onze vuile zaakjes kan opknappen en onze vuile verlangens bevredigen, die al onze demonische eigenschappen op zijn schouders zal nemen.’ Met Holocaust-sentiment willen we vooral onze ziel redden, willen we na de schipbreuk alleen wat schijnwaarheden bergen, onze naoorlogse onschuld in de verf zetten. Maar nooit meer Auschwitz? Kertész is – of wàs – helaas wijzer dan dat.’

(Alexandra De Vos)

Racisme in België

  

Racisme in Frankrijk

  

Racisme in Antwerpen

  

Bij de Antwerpse politie is een moslim op staande voet ontslagen. Hij werkte in de keuken van de kantine en volgens zijn collega’s gedroeg hij zich ‘raar’. Toen men de databank raadpleegde, stelde men vast dat de man geseind stond als terreurverdachte. 

Gehoopt mag worden dat de overheid streng zal optreden enzovoort …

De Brusselaar moet niet bang zijn

  
De extreemrechtse groepering Génération Identitaire wilde zaterdag en zondag gaan betogen in Molenbeek, maar dat is verboden door burgemeester Françoise Schepmans. ‘De Brusselaar moet niet bang zijn’, aldus de burgermoeder. Ze heeft het gevaar afgewend, in Brussel kan men weer op beide oren slapen. 

Racisme in Zaventem

  
 

Een week na de aanslagen in Brussel wordt alweer duidelijk hoe diep het racisme doorgedrongen is in de Belgische samenleving. In een open brief schreven agenten van de Luchtvaartpolitie het volgende:

‘Voor ons is het duidelijk dat de terroristen met de hulp van verkenners de veiligheidszeef van onze luchthaven getest hebben vooraleer tot actie over te gaan. We zagen neptoeristen opduiken, verdachte personen die gekend waren omdat ze in Syrië gevochten hadden. We hebben ze staande gehouden en hun aanwezigheid werd gerapporteerd. We weten niet of er met die informatie iets gebeurd is. Maar ook bij personeel van de shops, de bagageafhandelaars en de schoonmaakdiensten zagen we verdacht gedrag. Als we die personen dan checkten, trokken we meer dan één keer grote ogen. Het ging niet zelden om zware jongens met een radicaal-islamitisch gedachtegoed die verschillende vermeldingen hebben in hun politiedossier. Ook vandaag zijn nog minstens vijftig IS-sympathisanten aan het werk op de luchthaven. Ze hebben een veiligheidsbadge en kunnen – als ze willen – tot in de cockpit van een vliegtuig raken. In het verleden is van een aantal personen de badge ingetrokken omdat ze IS-sympathieën hadden. Maar duidelijk niet van iedereen. Vooral in de winkels, de schoonmaakdiensten én het bagagepersoneel vinden we die ‘‘radicalen’’ terug.’

Gehoopt mag worden dat de overheid streng zal optreden tegen deze ontoelaatbare uitspraken van leden de Luchtvaartpolitie en dat de rotte appels uit de mand zullen worden verwijderd.

Be-tutte-ling*

  
*tutte = Westvlaams voor fopspeen

Après nous le déluge

  
In Before the Deluge, een fascinerend portret van Berlijn in de jaren 1920, laat de Amerikaanse journalist en historicus Otto Friedrich een gelouterde ex-communistische intellectueel aan het woord: ‘De culturele elite, Bertolt Brecht bijvoorbeeld, snapte echt niet wat er aan het gebeuren was. Wat het meest frappante was aan gans die Weimarperiode, was de kloof tussen de kleine minderheid van intellectuelen en de algemene stemming in het land.’

Grausamkeit

  

Een menselijke eigenschap die in het hedendaagse gedachteleven zeer wijd verspreid is en waarvan we ons niet bewust zijn, is de Grausamkeit (onmenselijkheid, barbaarsheid, wreedheid). Omdat we de moed niet hebben deze wreedheid in praktijk om te zetten, brengen we ze tot uitdrukking in begrippen en ideeën. Dat merk je aan de manier waarop mensen en dingen beschreven worden, aan de manier van voorstellen, aan veel wat vandaag gezegd en gedaan wordt. Daaraan herken je de barbaarsheid die in de diepten van de ziel in veel grotere mate aanwezig is dan men denkt.

(Rudolf Steiner)

GA 172 – Dornach, 18 november 1916