Tijd voor solidariteit (4)

door lievendebrouwere

  

In Antwerpen hebben moslims witte rozen uitgedeeld onder het motto We Are One. Als de situatie niet zo ernstig was geweest, zou je in lachen uitbarsten. We Are One? Als er één religie is die als grondboodschap uitdraagt We Are Two dan is het wel de islam. De wereld bestaat volgens moslims uit Het Huis van de Vrede (dat bewoond wordt door moslims) en Het Huis van de Oorlog (dat bewoond wordt door iedereen die geen moslim is). Vrede kan er op aarde alleen heersen wanneer iedereen moslim is geworden. Zolang dat niet het geval is zal er op aarde oorlog zijn. Het zijn beslist geen loze woorden, want de islam heeft van bij zijn ontstaan oorlog gevoerd en doet dat nog altijd. De enige manier om in (permanente) vrede te leven met moslims is door zelf moslim te worden. Dat geeft die witte-rozen-actie in Antwerpen natuurlijk een wrange bijsmaak. Want in België laten moslims en moslima’s er geen twijfel over bestaan: ZIJ zullen zich niet bekeren, het zijn de anderen die dat zullen moeten doen – als ze tenminste vrede willen. Wanneer moslims zeggen We Are One dan bedoelen ze eigenlijk We Are All Muslim. 

Ik zou die witte roos dus niet aanvaard hebben, want ik ben geen moslim en zal dat ook nooit worden. Maar zou dat geen overreactie zijn geweest? Die vriendelijke moslimjongens en -meisjes bedoelen daar toch niks verkeerds mee? Dat kan best zijn. Maar als een moslim weigert met een vrouw te spreken, dan bedoelt hij daar ook niks verkeerds mee. Toch is dat geen reden om zijn gedrag te aanvaarden. Hij moet begrijpen dat als hij deel wil uitmaken van de moderne wereld hij zich moet aanpassen. Dat zou ik ook tegen dat moslimmeisje-met-de-witte-roos gezegd hebben. Als zij zich wil aanpassen, dan zal ik haar roos met veel plezier aanvaarden. Maar als zij zich niet wil aanpassen – en haar hoofddoek geeft duidelijk te kennen dat ze dat niet wil – wat is dan de betekenis van die roos? Laat ik een vergelijking maken. Stel dat ik 85 jaar geleden in Duitsland leefde en dat een vriendelijk Hitlerjugendmeisje mij een witte roos kwam aanbieden. Ze beseft duidelijk niet wat er verkeerd zou kunnen zijn met haar sympathieke actie, maar is dat een reden om haar roos gewoon aan te nemen en te zwijgen?

Ik weet niet hoe ik in nazi-Duitsland zou gereageerd hebben, maar vandaag, vlak na de zoveelste bloederige moslimaanslag (de teller staat inmiddels op meer dan 28.000) zou ik die roos niet accepteren en ik zou haar uitleggen waarom. Ik zou haar vragen waarom zij met haar roos zegt dat we allemaal één zijn, terwijl ze met haar hoofddoek precies het tegenovergestelde zegt. Waarschijnlijk zou er dan een dovemansgesprek volgen en ten slotte zou ik haar een compromis voorstellen: jij doet je hoofddoek af en ik aanvaard je roos. Waarschijnlijk zou ze dat weigeren maar mocht ze onverwachterwijze ingaan op m’n voorstel, dan zou ik haar zeggen dat een actie waarbij moslima’s spontaan hun hoofddoek afdeden (al was het maar voor een symbolische minuut) uit solidariteit met de Belgen veel overtuigender zou zijn dan die witte rozen. En dat is eigenlijk wat ik nog altijd verwacht van moslims: een teken dat ze afstand nemen van de fanatieke godsdienst in wiens naam al zoveel bloed gevloeid is. 

Die godsdienst is niet de islam (want die verplicht de hoofddoek niet), het is de fundamentalistische islam, de islam van de scherpslijpers. Ik heb er geen probleem mee dat moslima’s een hoofddoek dragen, ik heb er een probleem mee als ze weigeren hem af te zetten bij gelegenheden waar hij ongepast is, want dan laden zij de verdenking op zich solidair te zijn met die fanatieke islam. Als ze daar zelfs niet toe bereid zijn in uitzonderlijke omstandigheden zoals een aanslag, dan laden zij de verdenking van passieve medeplichtigheid op zich. Dat zulks geen spookbeeld is, bewijst het feit dat de hele buurt waar Abdeslam zich maandenlang heeft schuilgehouden, op de hoogte was van zijn aanwezigheid. Momenteel is er opnieuw een terrorist op de vlucht. Iedere dag dat hij niet gegrepen wordt, groeit de verdenking dat hij gesteund wordt door althans een deel van de moslimgemeenschap. Als die gemeenschap werkelijk zo geschokt is door de aanslagen als zij beweert te zijn, dan zal zij méér moeten doen om mij te overtuigen dan een perscommuniqué uitvaardigen en witte rozen uitdelen. 

Advertenties