Dansende moslims (2)

door lievendebrouwere

  

Abou Jahjah heeft – verontwaardigd uiteraard – klacht ingediend tegen minister Jambon omdat deze sprak over ‘een significant deel van de moslimgemeenschap dat danste na de aanslagen in Brussel’. Nochtans schreef hij 15 jaar geleden het volgende in een Egyptische krant:

‘België is meestal geen aangename plek op een namiddag in september. De lucht begint weer te bewolken en de parken lijken minder en minder groen. De meeste mensen – en dan vooral die van onze Arabische gemeenschap – lijden, zoals het weer, aan een post-vakantie-depressie. De scholen gaan opnieuw open. In plaats van in het Atlas- of Rifgebergte te genieten van het onbezorgde dorpsleventje, zoals zij hebben gedaan gedurende het grootste deel van de zomer, moeten de mensen opnieuw rennen om wat geld te verdienen. Na een lange zomervakantie terugkeren naar bewolkt België veegt de lach van iemands gezicht weg. Hiermee vergeleken was 11 september 2001 een uitzonderlijke dag. Tegen de gewone gang van zaken in hadden de mensen in het Arabische getto van Brussel een glimlach op de lippen. De mensen kwamen op straat en wisselden tijdens het wandelen blikken met elkaar uit. Zelfs mensen die elkaar niet kenden, knikten naar elkaar; er hing iets anders in de lucht die dag. Zoveel blijk van opgewektheid omdat aan de andere kant van de Atlantische Oceaan een aantal vliegtuigen op gebouwen waren gecrasht met als gevolg drieduizend doden. Men zou zich kunnen afvragen of het niet ziekelijk is om een dergelijke tragische gebeurtenis op die manier aan te voelen.’

Toegegeven, het is niet hezelfde als ‘dansen’.

Advertenties