No sweat, no glory

door lievendebrouwere

  

Gisteravond kwam ik per ongeluk terecht op de Koningin-Elisabethwedstrijd en zag daar een pianist zweten zoals ik nog nooit een pianist heb zien zweten. Het drupte van zijn slapen, zijn voorhoofd, zijn neus, zijn kin en ongetwijfeld ook van minder zichtbare lichaamsdelen. Hoe kon die man in godsnaam spelen, vroeg ik mij af, terwijl het zweet op zijn vingers gutste, op de toetsen, op zijn broek en op de grond! Ik stelde mij voor dat er zich onder zijn stoel langzaam een plas vormde. Maar daar had de camera begrijpelijkerwijze geen belangstelling voor. Nochtans zou het wel een verhelderend beeld zijn geweest. Wie zei ook weer dat wedstrijden voor paarden zijn? Ik zag hier inderdaad een pianist zweten als een paard op een concerto dat leek op een driedubbele steeple chase: het derde van Rachmaninov, een halsbrekend werk. Ik kon me niet verhinderen te denken: wat heeft dit nog met muziek te maken? Topsport, ja. Maar kunst? Het ‘panel’ was na afloop echter wild enthousiast. Zoiets hadden ze nog nooit gehoord! Dit was een historisch moment! Onvergetelijk! De beste Rach3 ooit! Enzovoort. Over het meest opvallende – die liters zweet – geen woord. Was de pianist, de Tsjech Lukas Vondracek (de leestekens moet u er maar bij denken) dan niet goed? Zeker wel. Na tien minuten wist ik al: ik kijk naar de winnaar. Maar terwijl ik vroeger de Elisabethwedstrijd met veel aandacht volgde (vooral om de pronostieken, zoals dat de gewoonte is bij paardenwedrennen) kon ik er nu maar weinig belangstelling meer voor opbrengen. Al dat zweet! Het was niet om aan te zien. Maar daar gaat het toch niet om, zult u zeggen. Wel, ik vrees dat het daar wel om gaat. Of het nu kunst is of voetbal, het gaat steeds meer om de transpiratie en steeds minder om de inspiratie. Ja, die twee worden gewoon gelijkgeschakeld. No sweat, no glory, zeggen ze bij Club Brugge. Het ziet ernaar uit dat ze dat nu ook bij de Koningin-Elisabethwedstrijd zeggen: de grootste zweter wint! En dat geldt niet alleen voor de speler, het geldt ook voor de componist. Luistert u eens naar het 2de en 3de pianoconcerto van Rachmaninov en stel u dan de vraag: wat is er gebeurd tussen die twee concerto’s? Eén ding is zeker: het heeft  iets te maken met het verschil tussen transpiratie en inspiratie. 

Advertenties