De Zwitsers en het basisinkomen

door lievendebrouwere

    

 
De Zwitsers hebben met grote meerderheid het Gewaarborgd Basisinkomen afgewezen. Wie begrijpt die mensen? Ze hadden de kans om maandelijks 2250 euro te krijgen, zomaar, voor niks. En ze hebben het afgewezen! Als ik Zwitser was, zou ik het wel weten. Wij met ons tweetjes zouden dan samen een inkomen van 4500 euro kunnen hebben. Da’s meer dan het dubbele van wat we nu hebben. We zouden potjandorie rijk zijn! Al onze zorgen zouden op slag verdwenen zijn! En die Zwitsers wijzen zoiets af! Ofwel is 2250 euro voor hen een peulschil en vinden ze het niet genoeg, ofwel … durven ze gewoon niet. Dat laatste kan ik me goed voorstellen. Om te beginnen is er de kwestie: wie gaat dat betalen? Vandaag kan het naar verluidt betaald worden, zelfs de Zwitserse regering erkent dat. Maar zal dat zo blijven als niemand nog hoeft te gaan werken? Ik heb het dan niet zozeer over de mogelijkheid dat mensen niet meer zullen willen werken (wat een fabeltje is – ik daag iedereen uit om een jaar lang NIET te werken), maar wel over wat er zal gebeuren als die waanzinnige werkdruk opeens wegvalt. Er zal hoe dan ook een overgangsperiode moeten zijn, en hoe die overbrugd zal worden is één groot vraagteken. Toch denk ik dat dit niet de hoofdreden is waarom de Zwitsers NEE hebben gesteld. Het invoeren van een gewaarborgd basisinkomen is zo’n revolutionair gegeven dat het de maatschappij ingrijpend zal veranderen. En daar is de moderne mens niet klaar voor. Hij heeft nog teveel te verliezen. Waarschijnlijk zal hij eerst alles moeten verliezen voor hij bereid is tot zo’n ingrijpende verandering. Maar daar wordt volop aan gewerkt. Aan het verliezen, bedoel ik …

Advertenties