Mamaatje die zal kijven …

door lievendebrouwere

  
Onder de hoofding ‘seksisme’ (de x is niet politiek correct wegens kwetsend in het midden) lees ik in een van onze onvolprezen kranten dat Fernand Huts, de Donald Trump der Lage Landen, in een interview gezegd heeft dat moderne vrouwen de vooruitgang in de weg staan. Of iets van die strekking. Meteen regent het reacties van feministen, vrouwelijke én mannelijke. De inhoud (‘neen, ’t is niet waar’) is voorspelbaar en daarom oninteressant. De vorm (verontwaardigd) is eveneens voorspelbaar, maar wél interessant. Want vanwaar die Pavlov-reactie? Je kunt er donder op zeggen: als een (blanke) man iets over vrouwen zegt dat als kritisch of kwetsend zou kúnnen geïnterpreteerd worden, zit het spel op de wagen en schieten de feministen uit hun sloffen. 

Van moslima’s zou ik dat nog kunnen begrijpen, zij hebben het hard te verduren van hun mannen. Maar juist zij geven geen kik. Je zult ze nooit iets horen zeggen over die mannen met hun onnozele regels-voor-vrouwen. Integendeel, ze onderwerpen zich met plezier aan die regels: ze dragen hun hoofddoek ‘uit vrije wil’. De blanke vrouwen daarentegen, wat hebben zij nog te verduren van hun mannen? Worden zij gedwongen hun lichaam te verbergen? Worden zij gedwongen thuis bij de kinderen te blijven? Worden zij geslagen als zelfs maar het vermoeden rijst dat zij ontrouw zijn? Worden zij verplicht zoveel mogelijk kinderen te baren? Worden zij zorgvuldig afgeschermd van de mannenwereld? Worden zij opgesloten achter een (zichtbaar of onzichtbaar) cordon sanitaire?

De vragen alleen al zijn lachwekkend. In onze moderne wereld zijn vrouwen gelijk aan de man. Op z’n minst. Want op tal van gebieden steken ze hem naar de kroon of zelfs gewoon voorbij. Alleen op één gebied blijven ze achter: ze hebben een lichaam dat zich moeilijker kan verweren tegen fysiek geweld, dat niet zo goed is in voetbal en hamerslingeren, maar dat vooral voorzien is van een baarmoeder. Daardoor beginnen vrouwen met een handicap aan de competitie met mannen. Ze kunnen nu wel van geslacht veranderen als ze dat willen, maar helemaal hetzelfde is het toch niet. En dat steekt, dat maakt hen ontevreden. Want ze willen zijn zoals de mannen. Daar kunnen die mannen natuurlijk niks aan doen, behalve proberen te zijn zoals de vrouwen en op die manier het evenwicht wat herstellen. 

Maar dat is toch ook niet the real thing, dat is niet wat vrouwen écht willen. Vrouwen willen het allebei: vrouw zijn én man zijn. Dat lukt hen natuurlijk niet en daarVoor zoeken ze een zondebok: de man, de blanke, welwillende man. Maar die is daar slecht voor geschikt, want hij lijkt steeds meer op een schaap. Moslims maken er natuurlijk geen punt van om dat schaap de keel over te snijden, maar voor de feministen is dat toch een brug te ver. Gelukkig zijn er nog mannen als Fernand Huts: macho-figuren met een dikke buik en een dikke sigaar die zich niks aantrekken van de eindeloze vrouwelijke gevoeligheden en gewoon zeggen waar het volgens hen op staat. Op zo’n man kunnen feministen eindelijk eens al hun opgekropte frustraties botvieren en die kans laten ze niet liggen.

We kunnen ons dus verwachten aan een eindeloze reeks boze reacties in media allerhande. Tot de storm weer gaat liggen en het wachten is op de volgende man die – opzettelijk of per ongeluk – op een feministische teen gaat staan. Het is zo beschamend. Aan de ene kant heb je die schreeuwerige moslimmannen, aan de andere kant de al even schreeuwerige feministen. Als ze nu nog tegen elkaar zouden schreeuwen, dan bestond er nog een (kleine) kans op een choc des idées. Maar dat doen die feministen dus niet. Ze denken er niet over om tegen moslimmannen te gaan schreeuwen. Integendeel, ze zijn het met hen eens: sluier de vrouw! Nee, ze schreeuwen alleen tegen blanke mannen, mannen van wie ze niks te vrezen hebben. En ze verkijken de kans om met die mannen in gesprek te gaan.

Nog nooit hebben mannen en vrouwen zozeer als gelijken tegenover elkaar gestaan. Nog nooit is er zoveel gelegenheid geweest voor een gesprek tussen hen. Maar door al dat geschreeuw wordt dat gesprek de nek omgewrongen, telkens weer opnieuw. Telkens weer opnieuw barst die verontwaardiging los, zoals ook nu weer met Fernand Huts. In plaats van zijn uitspraak te zien als een gelegenheid tot gesprek, tot debat, tot gedachtenuitwisseling, wordt er meteen een straatgevecht van gemaakt met scheldende … vrouwen (ik dacht eerst een ander woord te schrijven). Zijn we dáárvoor echt tot in de 21ste eeuw geraakt: om het cliché van de kijvende vrouw weer in alle kracht te zien opduiken? Is dát waar 100 jaar vrouwenemancipatie toe geleid heeft?

Advertenties