Slechte verliezers verliezen slecht

door lievendebrouwere

  

Brussel heeft spijt. Het politieke bestuur in Engeland heeft spijt. Politici in Nederland hebben spijt. Media tonen traag voorbij trekkende beelden van hun spijt en brengen in gelaten voice-overs de sombere stemmen van hun spijt over. Sociale media lopen over van de zure verliezers, met exact dezelfde retoriek als na hun pijnlijke verlies op 6 april: de methode deugt niet, het volk begrijpt het niet en democratie alleen werkt als de ‘juiste’ keus gemaakt wordt. Meer dan een miljoen (!) Remainers hebben al een petitie getekend voor een nieuw referendum over hetzelfde onderwerp. Ze maken zichzelf niet alleen volstrekt belachelijk, ze verzwakken het toch al zo broze vertrouwen in het Europese ideaal van vrede, welvaart en democratie.

Onbegrijpelijk vinden ze het, in het Verenigd Koninkrijk en op het vasteland, dat de Britten voor Brexit hebben gestemd. Maar de dader is niet Brussel, niet de Europese Unie en al helemaal niet al die kosmopolitische globalisten die te snel te veel wilden. De dader is de demos. Arbeiders, die niet zouden weten wat de EU überhaupt is en er naar moeten googelen. Babyboomers, die huilende kosmopolietenkindjes in de steek laten met hun vertrekstem. Democratie betekent dat je soms je zin ook wel eens níet krijgt en daar kunnen de special snowflakes dus niet tegen want dat zijn ze niet gewend – boehoehoe. Er komen zelfs Leave-stemmers in beeld die spijt zouden hebben van hun stem, omdat ze niet wisten dat ze écht de EU zouden verlaten als Brexit won. Stupid people, tuurlijk, maar de gretigheid om ze in beeld te brengen is net zo pijnlijk voor degenen die stomme mensen tot de mediaan van het vertrekkerskamp proberen te bestempelen: de media zoeken naar strohalmen om aan te tonen dat het eigenlijk ‘gewoon’ Remain had moeten zijn donderdag. Brexiteers zouden bovendien geen langetermijnvisie hebben en niet kunnen overzien wat de gevolgen zijn, is een veel gehoorde beschuldiging. Maar dat verwijt komt uit het kamp dat juichte en blijft juichen om Merkels ‘Wir schaffen das‘. Of die kortzichtige Duitse langetermijnvisie de levensdagen van (culturele) welvaart, verzorgingsstaat en Unie zal verlengen, is ook nog maar zeer de vraag.

Zelfs Brits extreemlinks is woedend om Brexit, ook al moeten zij de neoliberale en neoconservatieve lobbycratie en Big Business van Brussel van zichzelf normaal gesproken eigenlijk intens haten. Maar tegelijk willen ze wel zonder limiet migranten blijven binnenhalen en daar hebben ze de EU voor nodig, want natiestaten hebben grenzen en grenzen zijn fascisme. Bovendien vinden ze Nigel Farage ook een “fascist” en daarmee dus eigenlijk iedereen die voor Brexit stemde. De eerste gewelddadigheden hebben al plaatsgevonden, wat voeding geeft aan de gedachte dat áls de pleuris uitbreekt, het niet door de kelderende én weer uit het dal geklommen pound sterling komt, maar dat het door deze extreemlinkse voorposten wordt aangejaagd, die daarbij een stille goedkeuring hebben van de rest van Remain. Hun strijd is immers voor De Goede Zaak, ook als daar geweld bij zou komen kijken.

Het is allemaal weer same old, same old alsook nothing ever changes. Kranten stromen vol politici, wetenschappers en overige buiksprekers van de maatschappelijke bovenlagen die meer, meer, meer EU het beste idee blijven vinden en alle andere opvattingen wegzetten als onderbuik, onderontwikkeling of gewoon als het aloude xenofobe nationalistische populisme waarmee zij euroscepsis of common worries altijd proberen te bagatelliseren. Waarmee wederom dik wordt onderstreept waarom ‘de gewone man’ zich zo afzet tegen politiek, media en establishment: ze krijgen te weinig kans om deel te nemen aan en mee te spreken over politieke processen waardoor iedereen wordt geraakt en waarvoor zij altijd de rekening gepresenteerd krijgen (zowel financieel als cultureel), ze worden niet voldoende serieus genomen door de boven hen gestelden en ze worden niet aan de hand genomen door de optrekkende mist van onzekere tijden. Integendeel. Ze zijn keer op keer, op keer, op keer de punchline van de samenleving, het mikpunt van verwijten en het eeuwige doelwit van de frustraties van het “weldenkende deel der Unie”. Wanneer de Europese beleidstrein weer eens op een stootblok rijdt, dan wordt de strontkar van de falende idealen leeggekieperd over de “populisten”, die in de ogen van de crisisveroorzakers de échte handrem op Europese eenwording zijn. En de oplossing voor hun crisis is altijd ‘fuck de critici, meer EU is wat we nodig hebben’.

Tot besluit een vertaald stukje C.S. Lewis, want die Britse dichtschrijver schreef het 68 jaar geleden allemaal al veel beter op. Hadden ze toen maar geluisterd:

‘Van alle tirannieën, is de tirannie die oprecht wordt uitgeoefend voor het welzijn van haar slachtoffers misschien wel de meest repressieve. Het is beter om te leven onder roofbaronnen dan onder sommige almachtige morele bemoeials. De wreedheid van de roofbaron legt zich soms nog wel eens te rusten, zijn hebzucht kan op een bepaald moment verzadigd zijn. Maar zij die ons kwellen voor ons eigen welzijn, zullen ons kwellen zonder einde, want zij doen het met de goedkeuring van hun eigen geweten. Zij zullen meer kans maken om naar de Hemel te gaan, terwijl ze tegelijkertijd waarschijnlijk vaker een Hel maken van het leven op aarde. Deze specifieke goedheid is doorregen van ondraaglijke belediging. Om tegen je zin in ‘genezen’ te worden van toestanden die we niet per se als een ziekte beschouwen, is om op hetzelfde niveau te worden geschaald als degenen die de leeftijd van de rede nog niet bereikt hebben, of nooit zullen bereiken: je wordt gelijkgesteld aan kinderen, imbecielen, en huisdieren.’

De leiders en volgers van deze Europese Unie zullen nooit leren van de kritiek op hun functioneren, noch van de crises en de onherstelbare fouten die door fundamentele tekortkomingen in de Unie zijn ontstaan, want de leiders en volgers van deze Europese Unie staan aan de goede kant van hun eigen naoorlogse geschiedschrijving. Totdat iemand anders die pen van ze afpakt – al dan niet met het zwaard.

(Bart Nijman alias Van Rossem op GeenStijl)
 

Advertenties