Karel sings the blues

door lievendebrouwere

  
Afgezien van Jo Cox, die er haar leven bij liet, worden David Cameron en Boris Johnson in ruime kring beschouwd als de grootste twee slachtoffers van de brexithistorie. Maar dat is niet zo. De grootste twee slachtoffers zijn aan deze zijde van het Kanaal te vinden en heten Herman Van Rompuy en Karel De Gucht. Suïcidaal! Alle twee.

Herman komt er wel overheen. De kleinkinderen wat vaker zien, zijn broer wat minder, en de rust van De Haan kan wonderen doen. Veel Duitsers daar, geeft ook een goed gevoel. Voor Karel ziet het er slechter uit. Zit zodanig te zeuren en te zagen over hoe erg het allemaal is, de uittrede van het Verenigd Koninkrijk, dat hij vorig weekend door Mireille bijna is buiten gezwierd. ‘Nog één keer het woord brexit en ge krijgt uw eigen exit’, maakte de ravissante Aalsterse politierechter korte metten met het gezanik van haar echtgenoot. En u weet: het vastgoed van het koppel De Gucht-Schreurs is eigendom van Schreurs. Getrouwd met scheiding van haar en gemeenschap van zijn goederen.

Gelukkig had Karel nog zijn column in Het Laatste Nieuws als uitlaatklep. Straks gaan de mensen waarschijnlijk weer zeggen dat ze het niet hadden zien aankomen, ‘hij had geen signalen uitgestuurd’ heet dat dan, maar de jongste en naar te vrezen valt laatste column van Karel staat gelijk met het inbeuken van de voordeur bij de zelfmoordlijn. Drijft op het midden van de Donk en de stenen zijn al ondergegaan.

Karel in HLN: ‘Sinds de uitslag van het referendum bekend is, voel ik mij droevig. De brexit hangt als een grijze nevel over mijn politieke ziel. Het weer, van een eindeloze triestigheid, zal er wel voor iets tussen zitten, maar het is dieper. Vroeger slikte ik een ontgoocheling door met een glas whisky, maar nu hebben zelfs acht flessen niet geholpen. Ik voel me ongemakkelijk, het eten smaakt me niet, ik slaap slecht, ik ga niet goed meer af, ik bak er niets meer van. Ik moet me verweren tegen een lamlendigheid die me dreigt te overvallen.’

Geef toe, dat ziet er niet goed uit. Toen Guy Verhofstadt hem indertijd twee messen, een kromzwaard en een dolk in de rug stak en de trappen van de Melsensstraat af schopte, bleef Karel combattiever dan ooit, maar nu slaagt hij er niet in recht te krabbelen. En thuis kan hij het niet kwijt. Voor Mireille betekent de brexit goedkoper shoppen in Londen, sinds de fatale dag is ze al meer op de Eurostar gesignaleerd dan Paul De Grauwe. Tot vreugde van het spoorwegpersoneel. Maar de wonde die bij Karel is geslagen, baart zorgen over zijn voortbestaan. En blijkbaar had hij het in zijn kwaadste droom niet zien aankomen.

(Koen Meulenaere) 

Advertenties