Een voorproefje

door lievendebrouwere

  

Toen ik vanmiddag aan het station van Beervelde braambessen stond te proeven, viel me opeens de gedachte in: en als de staatsgreep in Turkije nu eens de voorafspiegeling is van wat ons in Europa te wachten staat? We mogen niet vergeten dat Turkije tot in 1453 – de val van Constantinopel – een christelijk land was. Toen het door de moslims veroverd werd, begon de uitroeiing van de christenen. Om die reden noemt men Turkije wel eens het grootste christelijke kerkhof ter wereld. Aan het eind van de 19de eeuw was 25 procent van de Turken nog christelijk, maar de honderdduizenden islamitische vluchtelingen die het land werden binnengelaten betekenden de doodsteek voor de christenen. Het leidde onder meer tot de genocide op de Armeniërs, die in de ogen van de moslims uiteraard geen genocide is, maar een verdediging van de islam. Vandaag blijven er nog slechts 0,2 procent Turkse christenen over en verwacht mag worden dat het niet lang meer zal duren voor ook zij uitgeroeid zijn.  

Vijfhonderd jaar heeft het de moslims gekost om van een 100 procent christelijk land een 100 procent islamitisch land te maken. Waarom zou hen dat niet lukken met Europa? Sinds de helft van de vorige eeuw zijn miljoenen moslims Europa binnengestroomd en ze blijven maar komen. Het is duidelijk niet hun intentie om christelijk te worden, wel integendeel. Ze richten overal moskeeën op en vandaliseren kerken. Ze worden steeds ‘fundamentalistischer’ en agressiever. Er verschijnen steeds meer gesluierde moslima’s die hun hoofddoek overal willen dragen en voortdurend klacht indienen als hen iets in de weg wordt gelegd. Op verschillende plaatsen is het Europese recht reeds vervangen door de sharia. In tal van Europese steden is de meerderheid van de jeugd moslim. Binnen enkele tientallen jaren zullen moslims er de meerderheid vormen en we weten allemaal wat er dan gebeurt: ze grijpen de macht en ze doen dat rucksichtlos, zoals Erdogan dat in Turkije gedemonstreerd heeft.

Het was trouwens niet alleen Turkije dat christelijk was voor het veroverd werd door de moslims. De meeste moslimlanden waren christelijk voor het zwaard van Allah hen trof. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de islam geen ander doel had dan het christendom uit te roeien. De moslims waren dan ook niet tevreden na de verovering van Constantinopel. Tot in 1683, toen ze voor de poorten van Wenen stonden, hebben ze onafgebroken geprobeerd Europa te veroveren en het is slechts door hevige strijd dat Europa erin geslaagd is zijn christelijke karakter te bewaren. Die strijd was zowel geestelijk als militair en de mooiste belichaming van dit strijdbare christendom waren de Tempeliers, ridder en monnik tegelijk . Uiteindelijk dolven zij het onderspit, maar niet tegen de moslims. De vijand kwam van binnenuit: de geslepen en gewetenloze Filips de Schone, die gemene zaak maakte met een laffe paus. Europa heeft zich blijkbaar altijd moeten verdedigen tegen uiterlijke én innerlijke vijanden.

Vandaag is het niet anders. De moslim-agressie is slechts één deel van het probleem. Europa zou zich best kunnen verdedigen tegen de islam, ware het niet dat de echte vijand zich in eigen rangen bevindt: de politieke correctheid. Iedere poging om zich te verdedigen tegen de (zoveelste) poging van de islam om Europa te veroveren, lijdt schipbreuk op die geestelijke vijand. En juist die interne vijand – opgedoken in de geestelijke leegte die het christendom heeft achtergelaten – maakt de verovering van Europa door de islam nagenoeg onvermijdelijk. Nogal wat mensen denken dat er een burgeroorlog zal van komen, en misschien is dat wel zo. Maar ik denk dat hij eruit zal zien als de staatsgreep in Turkije: een amechtige vaudeville die de moslimdictatuur pas echt zal installeren en die van alle Europeanen dhimmi’s zal maken, tweederangsburgers die een soort slavenbestaan leiden en de boel draaiende houden tot ze erbij neervallen.

Als er een burgeroorlog van komt, zie ik die nog eerder ontstaan tussen de Europeanen onderling – links tegen rechts – dan tussen Europeanen en moslims. Deze laatsten hoeven alleen te doen wat ze nu reeds doen: regelmatig aanslagen plegen. Europa zal dan zodanig met zichzelf in de knoop raken dat de moslims de zaak zonder veel tegenstand – Houellebecqsgewijs – kunnen overnemen. Misschien komt er nog een laatste stuiptrekking in de vorm van een ‘opstand’ maar dat zal het definitieve einde betekenen van Europa en zijn cultuur. Onwaarschijnlijk? Ik speculeer nochtans niet. Ik beschrijf alleen wat er op artistiek gebied reeds heeft plaatsgevonden. Van een Europese kunst is al 100 jaar geen sprake meer. Ze is ongemerkt vervangen door een internationale kunst die zichzelf ‘hedendaags’ noemt en eigenlijk een cultus van de vernietiging is, zoals ook de islam dat is. Is er strijd en verzet geweest tegen de hedendaagse kunst? Nauwelijks. En die zal er ook niet zijn tegen de islam. 

Zoals Rudolf Steiner 100 jaar geleden reeds zei: we zijn veel meer moslim dan we denken. Hij zag het wetenschappelijke materialisme als een gevolg van de arabisch-islamitische invloeden op Europa. Het is dit virulent geworden materialisme dat Europa van binnenuit ten gronde richt en dat in de islam alleen maar zijn spiegelbeeld begroet. Materialisme en islam zijn de twee handen die Europa de keel dichtknijpen en alle verzet tegen de islam zal een lachertje zijn als niet ook dat materialisme aangepakt wordt. Hoe dát zou moeten gebeuren, daar heb ik werkelijk geen idee van. Waar ik ook kijk in Europa, Ich finde nicht die Spur von einem Geist. De antroposofie? Ik zal het niet hebben over de zeer welwillende houding die de antroposofische wereld aanneemt tegenover de islam. Ik wil het alleen hebben over haar blinde verering voor de hedendaagse kunst, over het feit dat ze niet eens de geest herkent die het Goetheanum – bij wijze van kunst – vol bananenschillen strooit. 

Een antroposofie die gelooft in de hedendaagse kunst – en iedere kritiek daarop de mond snoert – is een antroposofie die niet in staat is de geest waar te nemen. Ze práat wel veel over die geest, maar ze doet dat met gesloten ogen, zonder onderscheid te maken tussen bovenwereld of onderwereld, tussen goede geesten en kwade geesten. Van zo’n antroposofie valt geen heil te verwachten. Misschien dat ze ooit nog ontwaakt en de ogen opent, dat is mogelijk. Ik denk dat Rudolf Steiner – door zijn leven te offeren – daarvoor de mogelijkheid geschapen heeft. Maar voorlopig zakt ze, net als de rest van de Europese beschaving, steeds dieper weg in wat aardig op een doodsslaap begint te lijken. Wie Steiner aandachtig leest, weet dat hij dat voorzien heeft. Niet voor niets heeft hij aan het eind van zijn leven zo indringend gesproken over de grote Middeleeuwse strijd tegen de islam. Maar het heeft niet mogen baten. De antroposoof slaapt en hij wil maar niet wakker worden.  

Advertenties