Kindermoord

door lievendebrouwere

  

Dat er vreemde dingen gebeuren in de media. Op CNN lees ik een verslag van de aanslag in Munchen. Volgens de Duitse politie zou er een duidelijke link zijn met Anders Breivik, de extreemrechtse terrorist, en zinde de dader – die in Duitsland geboren en getogen was, en niks te maken had met vluchtelingen – al een hele tijd op een moordende raid. Hij zou ook mentale problemen hebben gehad. Huseyin Bayri, een getuige die toevallig voorbij fietste, hoorde de schutter schreeuwen: ‘Verdomde vreemdelingen, ik ben een Duitser, jullie krijgen ervan langs!’ Waarna hij een jongen doodschoot. Bayri sprong meteen van zijn fiets en kwam het slachtoffer ter hulp. Hij trachtte het bloeden te stelpen, praatte op de jongen in en dwong hem in zijn ogen te kijken. Vergeefs, hij stierf voor de ambulance ter plekke was. 

Tot zover is er niks aan de hand, behalve dat alles erop wijst dat het dit keer niet om een moslimaanslag gaat maar om een extreem-rechtse terreurdaad. Maar dan komt het. Een kort getuigenis van een vrouw die Loretta heet en haar achternaam niet vermeld wil zien. Ze verklaart geschokt dat de schutter het op kinderen gemunt had en … dat hij ‘Allahu Akbar’ zei. Ik verstond het goed, zei ze, want ik ben moslim.

Kijk eens aan, twee getuigenissen die elkaar tegenspreken. Welk van de twee zou waar zijn? Een fietser met een Arabische naam die, als het schieten begint, meteen naar het slachtoffer snelt en het op een professionele manier bijstaat? Het kán natuurlijk, maar het lijkt toch sterk op een scène uit een film. Welke ‘toevallige voorbijganger’ gaat een slachtoffer aanmanen om in zijn ogen te kijken? Wie weet waarom dat belangrijk is? Is de getuigenis van de vrouw geloofwaardiger? Ze wil haar achternaam niet zeggen, waarschijnlijk omdat ze represailles vreest uit haar eigen milieu. Maar welke moslima heet nu Loretta? Dat de schutter vooral op kinderen richtte, blijkt evenwel te kloppen met de feiten. 

Het is natuurlijk ook mogelijk dat beide getuigenissen (on)waar zijn. Misschien was de dader een moslim die de schijn wilde wekken een extreemrechtse Duitser te zijn. Misschien was hij een rasechte Duitser die ‘Allahu Akbar’ riep om verwarring te stichten. Maar één ding lijkt vast te staan (wat natuurlijk zeer relatief is in deze tijden): de schutter had het vooral op kinderen gemunt. En dat doet me denken aan wat Geert Vanistendael onlangs schreef: dat IS vooral Frankrijk in het vizier neemt wegens de typisch Franse insouciance, de onbekommerdheid. Dat brengt fundamentalistische moslims buiten zichzelf van woede. Zij, die alleen maar regels en onderwerping kennen, ergeren zich dood aan de Fransman die vrolijk doet waar hij zin in heeft, onbekommerd als een kind. Dat zou wel eens de kern van de zaak kunnen zijn: de fundamentalistische islam (is er een andere?) heeft het gemunt op het kind-in-de-mens. 
    

Advertenties