Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Odysseus en de boerkini

  

Men zegt dat de geschiedenis zich herhaalt. En inderdaad. Het Franse boerkini-verbod doet dezer dagen veel stof opwaaien. Het zou moslima’s de vrijheid ontnemen om zich te kleden zoals ze willen. Dat is ontegenzeggelijk waar. Als moslima’s geen boerkini mogen dragen op het strand, waarom zouden Westerse vrouwen dan een bikini mogen dragen? Hoe je ’t ook draait of keert, het boerkini-verbod is een pijnlijke zaak. Het viseert moslima’s, en als we iedereen gelijk willen behandelen dan moet de (strand)kleding van alle vrouwen aan banden worden gelegd. Dat willen we niet en het maakt de feministen terecht furieus. Keren we terug naar de tijd toen mannen vrouwen vertelden hoe ze zich moesten kleden? Of gaan we – in naam van de gelijkheid – ook de kledij van de mannen gaan reglementeren? Nee, zo’n verbod is een onding, dat is duidelijk.

Maar wat is het alternatief? Er worden vergelijkingen gemaakt met bijvoorbeeld Marokko, waar iedereen op het strand mag dragen wat hij wil, bikini of boerkini. Waarom kan dat hier niet? Waarom is er in die islamitische landen blijkbaar meer vrijheid dan in ons eigenste Europa? Het antwoord is eenvoudig: omdat het islamitische landen zijn. De islam is er aan de macht en dat geeft de moslims een relaxed gevoel. Ze kunnen het zich permitteren om coulant te zijn en bijvoorbeeld bikini’s toe te laten op het strand. Hoogstwaarschijnlijk doen ze dat om het toerisme terwille te zijn, want in Europa toont de islam een heel ander gezicht. Onlangs werd op een Frans strand een vrouw aangevallen omdat ze een monokini droeg. In Corsica brak een massale vechtpartij uit toen moslims toeristen aanvielen op het strand. Dat soort agressie is intussen zo gewoon geworden dat het meestal de kranten niet meer haalt. 

Zou er ooit al een moslima zijn aangevallen op een Europees strand omdat ze een boerka of een boerkini droeg? Dat is heel weinig waarschijnlijk als je ziet wat een wereldwijde heisa er ontstaan is rond de moslima in Cannes. Nee, het agressieve gedrag van Europese moslims is geenszins een reactie op agressie van Europeanen. Het is ‘kolonialistisch’ gedrag: de plaatselijke bevolking – de vrouwen op kop – wordt onder druk gezet om zich aan te passen aan de moslims. Overal vindt men dit gedrag en het gaat niet zelden gepaard met geweld. De Europese moslima’s bezitten soms minder vrijheid dan hun geloofsgenoten in islamitische landen. De hoofddoeken zijn in Europa talrijker dan in het thuisland. De druk is enorm. Besnijdenis en kindhuwelijken zijn schering en inslag. We moeten ons geen illusies maken: deze onderdrukking zal niet beperkt blijven tot de moslima’s.

Als de boerkini niet verboden wordt, zal dat – zoals in Engeland al op verschillende stranden het geval is – op termijn leiden tot een verbod op de bikini. Shariq Khan was nog maar vier maanden burgemeester van Londen of hij verbood al afbeeldingen van vrouwen in bikini. Wat zal het over vier jaar zijn? Zullen meisjes nog in bikini kunnen gaan zonnen in de Londense parken? Nee, de islam in Europa is allesbehalve relaxed. Hij zal zich maar ontspannen als hij aan de macht is, als hij vrouwen – alle vrouwen – kan verplichten om te dragen wat hij voorschrijft. Het is – helaas – allesbehalve ondenkbaar dat over vijf, of tien, of twintig jaar alle vrouwen in Londen met een hoofddoek rondlopen. De feministen zullen er alvast geen graten in zien, ze zullen maar al te trots zijn op hun solidariteit met de moslima’s. En waar zullen de andere vrouwen steun vinden?

Het boerkini-verbod is pijnlijk en choquerend, dat is een feit. Maar het niet-verbieden van de boerkini zal op termijn tot nog veel pijnlijker en choquerender toestanden leiden. Of is het niet pijnlijk en choquerend dat de burgemeester van één van de belangrijkste hoofdsteden van Europa een apartheidsregel hanteert die vrouwen dwingt om tijdens zijn toespraken achteraan te gaan staan? En is het niet pijnlijk en choquerend dat niemand daartegen protesteert? Juist dat ontbreken van enig verzet of protest geeft aan dat moslims met macht in Europa kunnen doen wat ze willen. Wie zal hen tegenhouden? Zeker de feministen niet. Maar ook de media niet, de politiek-correcten niet, de overheid niet, de Raad van State niet. En wie blijft er dan nog over? De racisten, de fascisten, de xenofoben, de islamofoben, de barbaren, het schuim der aarde? Ja, dat zal leuk worden. 

Tijdens zijn omzwervingen moest de legendarische Odysseus tussen Scylla en Charybdis door varen. Als hij te dicht bij het tweede monster kwam, zou zijn vloot met huid en haar verzwolgen worden. Dus stevende hij af op het eerste monster, zoals men hem aangeraden had. Het kostte heel wat van zijn reisgenoten het leven en zijn vloot liep zware averij op. Maar hij overleefde het en bereikte de open zee. Die – klassieke en mythische – geschiedenis herhaalt zich vandaag. De islam dreigt de Europese vrije samenleving met huid en haar te verzwelgen en er een islamitische samenleving van te maken zoals ze dat (na haar ontstaan) gedaan heeft met de helft van de beschaafde wereld. Oude schitterende beschavingen zijn door toedoen van de islam herleid tot woestenijen. Dat is het gevaar dat Europa en zelfs de hele menselijke beschaving vandaag bedreigt. Wie Rudolf Steiner gelezen heeft maakt zich daarover weinig illusies.

Welnu, wat is de pijn van (de gevolgen van) het boerkini-verbod vergeleken bij wat de ondergang van het hele (Europese) beschaving zal aanrichten in de ziel van de moderne mens? Wat stelt de woede van de feministen en de haat van de politiek-correcten voor vergeleken bij de eindeloze verschrikkingen van een moderne beschaving die ten gronde gaat en een mensheid die verdierlijkt? Er is gewoon geen vergelijking mogelijk. Alleen al het lot van de ontelbare – uiterlijk en innerlijk – verminkte vrouwen in moslimlanden schreeuwt om maatregelen tegen de overal oprukkende islam. In dat licht zijn de gevoeligheden van Westerse feministen, antiracisten en mensenrechtenverdedigers niet slechts belachelijk maar immoreel of zelfs misdadig. Het gaat vandaag om veel meer dan de vrijheid van de vrouw om zich te kleden zoals ze wil. Het gaat om de vrijheid van de mens, het gaat om de redding van zijn ziel. 

Het echte probleem

  

Deze cartoon van Pierre Kroll toont goed aan in welk wespennest Europa terechtgekomen is. Nadat Frankrijk een reeks bloederige moslimaanslagen te verduren kreeg en ook op haar stranden geconfronteerd werd met moslim-agressie, heeft het (althans op een aantal plaatsen) een ‘boerkini-verbod’ ingesteld. Dat wekte alom verontwaardiging en protesten, de verkoop van de boerkini schoot de hoogte in, en de Raad van State verklaarde het verbod ongrondwettelijk. Frankrijk heeft zich dus in de eigen voet geschoten. Maar wat was het alternatief? Geen boerkini-verbod? Leven en laten leven? Iedereen kleedt zich zoals hij wil? Logisch gezien zou dat betekend hebben dat volledig gesluierde vrouwen op het strand konden liggen naast volledig naakte vrouwen. Maar wordt nudisme toegelaten op Franse stranden? En zouden moslims die naakte vrouwen geduld hebben? De vraag stellen is ze beantwoorden. Onlangs werd in Frankrijk een vrouw in monokini aangevallen door een bende ‘jongeren’die vonden dat ze zich onzedig gedroeg. En vroeg of laat zal ook de bikini er moeten aan geloven, zoals in Engeland. 

Een boerkini-verbod leidt tot een eindeloze reeks problemen, juridische, morele én praktische. Géén boerkini-verbod leidt eveneens tot een eindeloze reeks problemen. Beide opties zullen tot hetzelfde leiden: een kledij-politie op het strand. Als het geen officiële politie is (agenten die patrouilleren op het strand) dan zal het een officieuze zijn (moslims die patrouilleren op het strand). Het eerste lijkt te prefereren boven het laatste, want als de moslims het voor het zeggen krijgen, is het afgelopen met het strandleven zoals we het kennen. Maar zijn er al niet reglementen en verboden genoeg? Is de greep van de staat nog niet wurgend genoeg? Bovendien spelen staat en islam onder één hoedje. Ze willen allebei hetzelfde: de onderwerping van de bevolking. Zonder een echte democratie, waarin de bevolking en niet de staat regeert, raakt Europa nooit uit dit wespennest en is het niet alleen afgelopen met het strandleven zoals we het kennen, maar met het leven tout court zoals we het kennen. Een echte democratie is echter niet mogelijk zonder democratische geest of gezindheid. Bij de moslims moeten we die niet gaan zoeken, dat spreekt vanzelf, maar ook bij de Europese mens is ze ver zoek.

De cartoon van Pierre Kroll toont ons waar het probleem ligt: wat de politieagenten van de kook brengt, is een verwarrende omkering. De outfit van de vrouw lijkt op een boerkini, maar is er in feite het omgekeerde van. Hij is echter ook het omgekeerde van de bikini, want wat deze bedekt is onbedekt gelaten. Het is dus een soort compromis tussen het Westerse streven om zo naakt mogelijk te zijn en het islamstreven om zo gekleed mogelijk te zijn. Maar het is een compromis dat voor geen van beide partijen acceptabel is. De vraag rijst of er een compromis bestaat dat wél acceptabel is, want hoe gaat men anders een eind maken aan die eindeloze problemen? Is het haalbaar om Westerse vrouwen ertoe te bewegen geen bikini meer te dragen? Dat is weinig waarschijnlijk want in het Westen heerst een soort verslaafdheid aan naaktheid. Het naakte lichaam geldt er als een symbool voor vrijheid. In de moslimwereld heerst dan weer de omgekeerde verslaafdheid: aan bedekking die onderwerping symboliseert. Kunnen die twee met elkaar verzoend worden: vrijheid en onderwerping? Niet op het materiële vlak, zoveel is zeker. Dat toont de cartoon van Kroll op ludieke wijze aan. 

De enige manier waarop deze twee tegengestelde strevingen – naar vrijheid en naar onderwerping – kunnen verzoend worden, is op geestelijk vlak. De mens kan maar echt vrij worden als hij zich onderwerpt aan zijn ‘hoger Ik’, als hij zich laat leiden door de hogere, geestelijke instantie die hij in zichzelf draagt en die hij in wezen is. Daarmee wordt ook het echte probleem zichtbaar. Het Westen wijst dit ‘hoger Ik’radicaal af omdat het een geestelijk wezen is, en de islam wijst het even radicaal af omdat het individueel is en het geestelijke in de mens situeert. Dat laatste wordt door de vrome moslim als godslasterlijk ervaren, het eerste wordt door de Westerse materialist als klinkklare onzin beschouwd. Ze zijn allebei gechoqueerd door de idee van dit ‘hoger Ik’ van de mens. In de moslimwereld is het Lucifer die witheet van woede wordt als hij geconfronteerd wordt met dit Ik-wezen, in de Westerse wereld is het Ahriman die ijskoud wordt van haat. De enige uitweg uit het wespennest waarin we onszelf gestoken hebben, wordt dus gewezen door een geeselijk wezen dat aan beide kanten – de Westerse en de islamitische – louter woede en haat opwekt. That is the real problem.