Ezelachtig

door lievendebrouwere

  

Bestaat er in de dierenwereld een verbijsterender geluid dan het gebalk van een ezel? In deze contreien alleszins niet. Toen ik vanmiddag de weide bij de Gallische hoeve in Destelbergen passeerde, kwam zo’n pluisoor naar me toegelopen, die twee oerklanken uitstotend: de ongelooflijk diep resonerende A en de niet minder ongelooflijk hoge, amechtige I. Achter hem kwam ook zijn compaan aangelopen, of beter aangetrippeld – want ezels zijn vrouwelijk precieuze wezens – dezelfde twee schabouwelijke klanken producerend, maar op een geheel eigen wijze. Daarna werd het weer stil en stonden de twee dieren ietwat verlegen naar me te kijken. Ik begreep er niks van. Hoe viel dat gigantische geluid te rijmen met dat zachte en bescheiden uiterlijk? Kijk, dat is nu eens een vraag waarop ik van de wetenschap een antwoord verwacht. Waarschijnlijk zal ik daar nog lang mogen op wachten, want moderne wetenschappelijke verklaringen klinken me vaak in de oren als het gebalk van ezels: schokkend, onbegrijpelijk en niet te rijmen met de zichtbare werkelijkheid.

Advertenties