Ja en neen

door lievendebrouwere

  

Wallonië is dezer dagen in het (wereld)nieuws omdat het NEEN gezegd heeft tegen het vrijhandelsverdrag tussen Europa en Canada, het zogenaamde CETA-akkoord. Wat dat akkoord precies inhoudt, weet ik niet. Hoe zou dat ook kunnen, het telt 1600 bladzijden! Ik begrijp ook niet waarom Wallonië dat akkoord tegenhoudt en evenmin hoe dat mogelijk is. Nog minder begrijp ik waarom dat nu goed of slecht is. Maar wat ik wel begrijp, is dat bovenstaande kartoen van Erwin Vanmol al lachend een diepe waarheid vertelt over België. 

België is namelijk een land waarvan het ene gedeelte, het Franstalige, heel goed NEEN kan zeggen, iets wat het andere gedeelte, het Nederlandstalige, helemaal niet kan. Dat Vlaamse gedeelte kan alleen maar JA zeggen, JA tegen de Walen, JA tegen de koning, JA tegen Europa, JA tegen Amerika, JA tegen de moslims, JA tegen pillen en spuiten, JA tegen Jan, Piet, Joris en Korneel, JA tegen alles en iedereen. Eén grote uitzondering: er is één JA dat Vlamingen nauwelijks uit hun mond krijgen, en dat is JA tegen zichzelf, JA tegen Vlaanderen. Als ze in de spiegel kijken, slaken ze een NEEN van afschuw en ontzetting. Bij de Walen is het net omgekeerd. Ze zeggen voortdurend NEEN, vooral dan tegen de Vlamingen. Maar wanneer ze in de spiegel kijken, wordt dat een volmondig en trots JA. 

De moraal van dit verhaal is kinderlijk eenvoudig: de Walen kunnen wat de Vlamingen niet kunnen, en omgekeerd. Dat zou een goed huwelijk kunnen opleveren, maar er ontbreekt iets aan, iets essentieels: zelfbewustzijn, echt zelfbewustzijn. En dat betekent: zichzelf kennen in relatie tot de ander, tot de tegenpool. Het betekent: de polariteit kennen waartoe men behoort. Niemand kent zichzelf die niet ook zijn tegenpool kent en ermee kan leven. Waar het de Belgen aan ontbreekt, is zelfkennis, in de bewustzijnszielebetekenis van het woord. En ze staan er nochtans dichtbij, want ze wonen samen met hun tegenpool in hetzelfde land. Wie kan dát zeggen, behalve de joden en de palestijnen? 

Daarom is het zo tragisch dat die zelfkennis er niet komt, dat de Vlamingen de waarde van het NEEN niet leren kennen, en de Walen de waarde van het JA negeren. Dat CETA-akkoord zal daar wel niks aan veranderen, maar je weet nooit. Laten we dus maar eens JA zeggen tegen het NEEN van de Walen. Misschien zeggen zij dan ooit eens NEEN tegen ons JA. Zou dát niet mooi zijn?

Advertenties