Getrumpeerd

door lievendebrouwere

  

Toch nog één lichtpuntje in deze natte novemberduisternis: Donald Trump heeft de verkiezingen in Amerika gewonnen. Ben ik dan een fan van The Orange Man? Hahaha. Ik ben net iets te oud geworden om nog te geloven dat er enig heil te verwachten is van ‘onze leiders’. Trump zal de Nobelprijs voor de Vrede wel niet krijgen, maar verder zal er geen verschil zijn met de warlords die hem zijn voorafgegaan. Nee, waar ik me over verheug, is dat al die anti-Trumpers nu flink op hun neus kijken. Want ze hebben hun uiterste best gedaan om Donald Trump voor te stellen als de nieuwe Hitler. Waar hebben we dat nog gehoord? O ja, in de United States of Belgium. Weet u nog, Adolf De Wever en zijn nazi-Vlamingen? Wat die allemaal naar hun hoofd hebben gekregen van de beschaafde, ontwikkelde, kunstminnende inwoners van dit land! Ja, wij Belgen weten wel waar de Amerikanen hun mosterd hebben gehaald. Of is het omgekeerd? Want in Amerika swingt de politieke correctheid echt wel de pan uit. In Ontario bijvoorbeeld wordt al gesproken over het afschaffen van de woorden ‘vader’ en ‘moeder’ wegens te discriminerend. Hier bij ons zijn ze nog bezig met het afschaffen van ‘allochtoon’, ‘neger’ en Zwarte Piet, maar aan de overkant van de oceaan staan ze al een stuk verder. En dan is het natuurlijk verfrissend om zo’n Donald Trump bezig te horen die alles zegt wat niet mag gezegd worden – al is ‘verfrissend’ niet echt het juiste woord in de huidige weersomstandigheden. 

Waarom werd er zo buitensporig veel aandacht besteed aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen? Omdat ons een beeld moest ingeprent worden. We staan voor een uiterst belangrijke keuze, een keuze tussen goed en kwaad, een keuze die de toekomst van de wereld zal bepalen. En die keuze, wil men ons wijsmaken, is een keuze tussen twee mensen: een goede mens en een slechte mens. De goede mens was in dit geval een linkse, progressieve vrouw, de slechte mens een rechtse, conservatieve man. In werkelijkheid is dit natuurlijk een keuze tussen een luciferische mens en een ahrimanische mens. Het is het oude verhaal: nadat de geest is afgeschaft, wordt Lucifer (de abstracte idealist) beschouwd als het goede en Ahriman (de kille realist) als het slechte. De polarisatie tussen die twee wordt steeds groter en ze bestrijden elkaar steeds heviger. De fans van Lucifer, die over een buitengewoon groot ego beschikken en zichzelf zien als de vertegenwoordigers van alles wat goed, waar en mooi is, kijken met afschuw en walging naar de volgelingen van Ahriman, die geen boodschap hebben aan de mooie woorden van de gutmenschen. Deze Luciferianen hebben we weer volop aan het werk kunnen zien tijdens de voorbije verkiezingscampagne en het is lichtjes verbijsterend om al die haat, walging en minachting te horen uit de mond van mensen die ervan overtuigd zijn louter liefde en vrede te belichamen. Tja, Lucifer is zo vol van zichzelf dat het niet eens in hem opkomt dat hij misschien niet is wat hij denkt te zijn. 

Een Ahrimaniaan als Donald Trump ziet zichzelf als een realist en het kan hem niet schelen wat anderen van hem denken. Hij doet met hun meningen wat hij met alles doet: ze gebruiken. Hij heeft de haat van de Luciferianen gewoon tegen henzelf gekeerd. Hij heeft de gewone Amerikaan, de plattelandsamerikaan, laten zien: zo denken de keurige stadslui over jullie! En dat heeft gewerkt, zoals het ook in België gewerkt heeft en zoals het waarschijnlijk overal ter wereld werkt. Want het ego van Lucifer is groter dan zijn verstand (terwijl het bij Ahriman net omgekeerd is). Je zou denken dat al die politiek correcte intellectuelen en kunstenaars verstandig genoeg zijn om te beseffen dat hun haat alleen maar tegenhaat veroorzaakt, maar ze zijn zodanig verblind door hun eigen ego dat ze onbewust redeneren: je kunt het licht van de zon toch niet ontkennen! De tragedie die hierachter schuilgaat, is dat de echte zon – de Christuszon van het Ik – inderdaad in hen is opgekomen. Zij beleven onbewust de Wederkomst van Christus, maar verwisselen hem met Lucifer en maken hem op die manier tot een werktuig in handen van Ahriman. Zonder het te beseffen veroorzaken ze tussen Lucifer en Ahriman een vicieuze cirkel van haat waarvan de Antichrist het middelpunt is. 

Het beeld dat de Luciferianen door middel van hun anti-Trumppropaganda in onze geesten willen prenten, is dat van de keuze tussen goed en kwaad, tussen Christus en de Antichrist. Dat beeld heeft zo’n succes omdat het op waarheid berust. We stáán inderdaad voor die keuze, de meest beslissende keuze waarvoor de mensheid ooit gestaan heeft, de keuze waarvoor Christus ons stelt: wie niet voor mij is, is tegen mij. Als gevolg van de afschaffing van de geest wordt die keuze echter automatisch op Lucifer en Ahriman geprojecteerd. Het is, zo denken we onbewust, van het allergrootste belang dat we partij kiezen voor Lucifer, anders vallen we in handen van de Antichrist en zijn we verloren. De Luciferianen zien Donald Trump werkelijk als de Antichrist, als het grootste gevaar ter wereld. Wat ze niet beseffen, is dat ze zelf dat gevaar zijn, dat ze pleitbezorgers van de Antichrist zijn. Vervuld van de stralendste idealen brengen ze hel en verdoemenis over de wereld, en juist omdat ze door Christuskrachten worden gedreven, zijn ze niet tegen te houden. Het enige wat hen een halt kan toe roepen, is het onderscheid tussen hun luciferische ego en hun christelijke Ik. Maar het bestaan van dat Ik wordt door zowel Luciferianen als Ahrimanianen in alle toonaarden ontkend, dus die zelfkennis zal nog niet voor morgen zijn. In plaats daarvan wordt ons het beeld van de strijd tussen goed en kwaad ingeprent als een strijd tussen Lucifer en Ahriman. En omdat we geen aandacht besteden aan beelden –  laat staan kritische aandacht – dringt dit beeld steeds dieper door in ons onderbewustzijn en wordt daar steeds meer in werkelijkheid omgezet. 

Advertenties