Scheldewindeke

door lievendebrouwere

   

Zaterdag, 10 december, verhuizen we. Het zal hier de komende dagen dus stil worden. Na 21 jaar Destelbergen trekken we naar Scheldewindeke. Zo heeft het lot beslist heeft. De huisbaas zet ons eruit, hij wil renoveren. 21 jaar lang heeft hij geen cent uitgegeven aan het huis en pas nu het zowat uit elkaar valt, gaat hij er iets aan doen. We waren dan ook al jaren op zoek naar een ander huis, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vroeger ging je een huis bekijken, en als het je aanstond zei je: OK, we nemen het. Vandaag kom je echter op een lijst van kandidaat-huurders te staan waaruit de huisbaas dan kiest. Om de een of andere reden werden wij nooit gekozen. Hoe vaak hebben we dat ritueel niet doorlopen: huis zoeken op het internet, afspraak maken, huis gaan bezichtigen, formulieren invullen, attesten opsturen, en dan wachten. Soms werd je verwittigd als het huis verhuurd was, meestal niet. 

Pas toen ik op Facebook het (zeer herkenbare) relaas las van een alleenstaande moeder op zoek naar een huis, begreep ik dat de immo-kantoren ons doodeenvoudig van die lijst schrapten. Als werkloze was ik immers een risico. We waren dan ook de wanhoop nabij toen de huisbaas eind september kwam zeggen dat hij naar de rechtbank zou stappen als we het huis per 1 januari niet verlaten hadden. Hoe moesten we in drie maanden voor mekaar krijgen wat ons in drie jaar niet was gelukt? We hadden ons lot niet meer in eigen handen. We konden alleen nog hopen dat ze ons ‘hierboven’ zouden helpen. En dat deden ze. Enkele dagen later belde An. Ga zitten, zei ze, ik moet je iets vertellen! Ze had een huis gevonden. Het was zomaar uit de hemel komen vallen. Wat ook viel was een enorm pak van mijn hart, want ik had al visioenen van hoe we putje winter op straat zouden belanden. 

De hele huizen-affaire confronteert me met zowel de aardse als de bovenaardse realiteit. De eerste is deprimerend, de tweede is raadselachtig. Zo hebben we hier precies 21 jaar gewoond. Het hadden er net zo goed 18 kunnen geweest zijn, of 15, want we wilden hier al een hele tijd weg. Maar pas na 21 jaar is het gelukt, en dan nog als bij wonder. Dat wonder greep ook plaats bij het vinden van ons huis in Destelbergen, en het huis daarvoor, in Melle, hebben we eveneens op laatste nippertje gevonden. Die geschiedenis herhaalt zich dus al voor de 3de keer. En het is niet de enige. Wat zich ook voor de 3de keer herhaalt, is de onmiddellijke nabijheid van de Schelde. Zowel in Melle als Destelbergen woonden we op een paar honderd meter van de grote Vlaamse stroom. Dit keer gaan we echter slechts in naam bij de Schelde wonen, want in Scheldewindeke is de Schelde vreemd genoeg in geen velden of wegen te bekennen. 

Over die ‘toevalligheden’ wil ik dus eens grondig nadenken. Maar dat zal even moeten wachten, want nu verdrink ik in de praktische aangelegenheden. Ik zal een grote zucht van verlichting slaken als het allemaal voorbij is, als ik aan mijn vita nuova (het zal wel het laatste zijn) kan beginnen en het oude kan vergeten. Waar ik mij het meest op verheug, is ’s ochtends het raam opentrekken en NIET begroet worden met het gebulder van de autostrade. Helaas heb ik al gemerkt dat er een paar huizen verder een tiental hanen rondlopen en die kunnen ’s morgens vreselijk tekeer gaan. Tja, je gaat op de buiten wonen of je gaat er niet wonen. In ieder geval, erger dan hier kan het niet zijn, en dat is toch al iets. Morgen komt het grof vuil (niet te geloven wat een mens in 21 jaar opstapelt), zaterdag en zondag verhuizen we, en maandag zou ik levend en wel in Scheldewindeke moeten zitten. U hoort nog van me. 

Advertenties