Het gelukkigste land ter wereld

door lievendebrouwere

  

Denemarken is voor de zoveelste keer door de VN uitgeroepen tot het land met de hoogste geluksfactor. De criteria: het BBP per inwoner (de gemiddelde productiviteit dus), de levensverwachting, de gemeenschapszin ofte sociale cohesie, de afwezigheid van corruptie, de vrijgevigheid en de persoonlijke vrijheid. Denen voelen zich goed in hun vel, hebben vertrouwen in hun omgeving en de toekomst en geven om elkaar.

Het Deense wonder wordt nogal breed uitgesmeerd in onze pers, waarbij men vooral de nadruk legt op het hoog knuffelgehalte (de fameuze hygge, het cultiveren van gezelligheid en verbondenheid), de openheid rond seks, het feit dat niemand daar zijn deur ’s avonds op slot hoeft te doen, en het uitgebreid sociaal vangnet. Geluksspecialist Peter Bormans was er als de kippen bij om een en ander te duiden en nog eens reclame te maken voor zijn geluksboeken die hem zoveel persoonlijk geluk opleveren. 

Waar niemand het echter over heeft, is de sterk afwijkende visie van de Denen op asiel en migratie: je komt er zomaar niet in, op de Arabische websites wordt het land dan ook sterk afgeraden als plaats van bestemming. Denemarken past de Dublin III akkoorden naar de letter toe. Men gaat dus actief op zoek naar het land waar een vluchteling de EU binnengekomen is. Er bestaat dan ook het risico meteen teruggestuurd te worden naar dat land. Men kan ten hoogste een verblijfsrecht van één jaar krijgen, eventueel verlengbaar. En gezinshereniging (bij ons bijna een automatisme) kan pas na één jaar, na zorgvuldige screening. Wie binnen komt wordt sowieso gefouilleerd en mag zijn geld en juwelen afgeven om het verblijf te bekostigen. EU-mensenrechtenorganisaties roepen moord en brand maar de Denen trekken het zich niet aan. 

Boven al willen de eigenzinnige Noorderlingen af van de moslims die bij hen hun wetten willen stellen. Een Deense TV-zender maakt een undercoverreportage over moskees en wat imams zoal te vertellen hebben rond het recht om vrouwen te stenigen. Ik zie het onze VRT nog niet doen, maar het resultaat was een stevig publiek debat rond de zin en onzin van godsdienstvrijheid en het probleem van de islamcultuur die eigenlijk met onze waarden niet verenigbaar is.  

Als we even bereid zijn om het pad van de politieke correctheid te verlaten, kunnen we niet anders dan van twee één maken: geluk en welzijn houden verband met de mate waarin een gemeenschap grenzen stelt en waarin een cultuur beleefd wordt als iets dat “van ons” is. De taal is daarin een essentieel element. Verwacht niet dat u, als EU-onderdaan, in Denemarken zomaar gaat wonen en als een expat Engels gaat spreken, dat wordt als een affront ervaren. Iedereen verwacht dat u Deens leert, daar zijn ook opleidingscentra voor beschikbaar. Ook niet onbelangrijk: Denemarken is al jaren het meest ambitieuze land op het vlak van groene energie. Tegen het einde van dit decennium wil het land al een derde van alle energie uit duurzame bronnen halen en tegen 2050 moet alle stroom groen zijn. Dat betekent ook: van eigen makelij, niks nodig uit het buitenland.

Vergelijken we het met de Belgische open-deur-politiek, de sterke multiculdoctrine die door de intellectuele elite nog steeds wordt doorgeduwd, en het lage geluksgehalte van ons land, de pessimistische sfeer, de verzuring, dan zou je toch denken dat weerom het ene met het andere verband houdt. Wij knuffelen elkaar niet, omdat de sociale cohesie ontbreekt. En die ontbreekt omdat we ons ontheemd voelen op eigen bodem, permanent achtervolgd door een racisme-odium via door de overheid daartoe gemandateerde organisaties zoals UNIA en het Minderhedenforum. Heel het hilarische Zwartepietengedoe en bijbehorende banvloeken, de mystery calls, waanzinnige arresten rond visumverplichting die een asielminister nachtmerries bezorgen, elke dag weer het allochtonenverhaal en hoe we ons misdragen,- het geeft een globaal gevoel van vervreemding dat finaal overloopt in een je m’en-fous-attitude, defaitisme, cynisme en, jawel, extreem egoïsme, sociale apathie, naast uiteraard de antipolitiek en onze favoriete sport, het belastingontduiken.

In plaats van dit als VB-praat af te doen, zou er toch eens een serieuze boom moeten worden opgezet over de relatie tussen collectief welzijn en recht op eigenheid. Het recht om een streep te trekken. Groen-links jammert wel over het globalisme, maar heeft het nooit over het onveiligheidsgevoel en de behoefte aan grenzen en integriteit, want dat is populistisch en Trump-retoriek. Terwijl de Griekse termen autonomie (zelfbeschikking, begrenzing) en autarkie (zelfwerkzaamheid, niet afhankelijk zijn van externe hulp) de grondslag vormen van de polis-gedachte, de eenheid tussen natie, gemeenschap en cultuur. Met het democratisch forum, de marktplaats, als plek waar die drie niveaus elkaar kritisch aftasten. 

Het gelukkigste land ter wereld is niet alleen het land van de knuffels maar ook het land dat neen kan zeggen. Een voorwaarde die wellicht bij elk van ons ook geldt. Niet onbelangrijk detail ook ter overweging: Denemarken telt zoveel inwoners als Vlaanderen. 

(Johan Sanctorum)

Advertenties