In Flanders fields

door lievendebrouwere

  

Helen Mirren schittert bij herdenking van Slag bij Passendale. Zo stond het gisteren in de krant. Vreemde titel vond ik dat. Alsof het bij de herdenking van een van de bloedigste veldslagen uit de geschiedenis vooral ging om de acteerprestaties van de herdenkenden. Ik besloot de bijgaande video eens te bekijken en zag hoe een ravissante Helen Mirren het beroemde oorlogsgedicht In Fanders Fields op bijna triomfantelijke toon voordroeg. Wat ik verder nog zag of las bevestigde die indruk: de herdenking was vooral een viering van de overwinning. Ieper werd overstroomd door Engelsen. Van Duitsers was er geen spoor te bekennen. Nochtans waren zij de grote verliezers, die door het perfide Albion in deze verschrikkelijke oorlog werden gelokt.

In een tijd waarin men de mond vol heeft van gelijkheid, solidariteit, de Europese gedachte en ‘nooit meer oorlog’, zou je toch denken dat de herdenking van de Slag bij Passendale een gelegenheid was om vrede te sluiten, fouten te erkennen en stil te staan bij het lijden dat het nationalisme veroorzaakt heeft. Maar neen, de Britten maakten er een Britse vertoning van, met als hoogtepunt een Britse actrice die een Brits gedicht voordroeg. Je zou denken dat Helen Mirren, een actrice, iemand met invoelingsvermogen dus, een beetje terughoudendheid en ingetogenheid aan de dag zou leggen. Maar neen, ze gaf uiting aan het Britse triomfantalisme alsof 1917 gisteren was. En dat is tegelijk beschamend en verontrustend. 
 

Advertenties