Villa Hellebosch

door lievendebrouwere

  

Villa Hellebosch is de plaats (in het Pajottenland) waar tijdens de zomer twee bekende Vlamingen elkaar bij het aperitief ontmoeten en dan samen de avond doorbrengen. Hun gesprekken worden gefilmd en verwerkt tot een tv-programma en een uitgebreid artikel in de bijlage van De Standaard. Het is al een oud recept. Vroeger werd een villa in Italië gebruikt, maar dat werd waarschijnlijk te duur en het was ook een beetje ver. Bekende Vlamingen ontzien zich geen autorit naar Brussel om op tv te komen, maar Italië? Dat is toch wel een heel eind voor één avond (en een nacht). Maar goed. Deze week waren Vlaams minister-president Geert Bourgeois en actrice-regisseuse-schrijfster Hilde Van Mieghem uitgenodigd in Villa Hellebosch. Hun gesprek werd aangekondigd als een ontmoeting tussen West-Vlaamse nuchterheid en Antwerpse passie, tussen ratio en emotie, tussen rechts en links. Kwestie van de kijker een beetje warm te maken: misschien kwam er wel ruzie van. Dat was niet het geval, het gesprek verliep naar verluidt heel vriendschappelijk. Maar er gebeurde wel iets anders: Hilde Van Mieghem kwam te laat, en geen klein beetje. Ze arriveerde zomaar eventjes vijf uur later dan afgesproken was. Ik heb me van dag vergist, verklaarde ze nederig en ze vond het heel lief dat Geert Bourgeois zolang had gewacht. Ze had zelfs een fles whisky meegebracht als verzoeningsgeschenk. 

Kan iedereen overkomen natuurlijk. Maar la Mieghem had nog maar net in een interview verklaard dat ze – geheel in tegenstelling tot haar nogal ‘wilde’ reputatie – heel stipt was en steeds op tijd verscheen bij afspraken. Misschien had ze er wel aan toegevoegd dat ze dat ook van anderen verwachtte. Zo is het in ieder geval bij mezelf: ik ben altijd stipt op tijd en ik haat het als anderen hun afspraken niet nakomen of een half uur later opdagen alsof er niets aan de hand is. Het was dus een pijnlijk moment voor Hilde Van Mieghem. Hoe ze ermee omging weet ik niet, maar misschien was het een geluk bij een ongeluk en hielp het haar om een beetje in te binden, want op de foto ziet ze eruit alsof ze Bourgeois elk moment kan aanvliegen. In werkelijkheid zal dat ook wel het geval zijn geweest, want zoals al haar collega’s uit de artistieke sector, is ze heel erg links en politiek correct, en vertegenwoordigt Bourgeois alles wat ze verafschuwt: Vlaanderen, de N-VA, extreemrechts (gewoon rechts bestaat niet meer in de ogen van links). Daarom had men die twee ook bij elkaar gebracht: in de hoop dat de vonken eraf zouden vliegen. Maar dat het zo erg zou worden als nu, hadden ze waarschijnlijk toch niet verwacht. Niemand maakt me namelijk wijs dat Van Mieghem ‘per ongeluk’ haar afspraak vergeten was. Iemand die zo stipt is als zij? Nee, volgens mij is haar afschuw voor rechts zo diep dat zelfs haar stipte bewustzijn er niet tegenop kan. 

Ik kan mij vergissen, en ik hoop van harte dat ik dat doe, maar als ik zie hoe de politieke-correctheid de laatste tijd de pan uit swingt, dan denk ik er toch het mijne van. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat deze (door haar omvang) volstrekt irrationeel geworden afkeer van links voor rechts, langzaam maar zeker een onbewuste drift is geworden die zich onttrekt aan de bewuste controle. Zo verscheen onlangs in de krant een artikel van Maarten Boudry waarin hij beweerde dat de wreedheid van IS groter of gevaarlijker was dan die van de nazi’s. Ik kan er niet over oordelen of hij gelijk had of niet, maar ik ken Boudry als een meer dan gemiddeld intelligent iemand en een meer dan gemiddeld moedig intellectueel. Op Facebook kon ik echter toevallig volgen hoe ‘verbijsterd’ de artistieke wereld reageerde op dat artikel. Ze waren het er roerend over eens: hoe is het in godsnaam mogelijk dat dit anno 2017 nog gebeurt! Ik kreeg sterk de indruk dat je niet moest proberen hen tegen te spreken, want dan zouden ze de rangen sluiten en doen alsof je een of ander vies insect was. Eigenlijk twijfelde ik er niet aan: al die gedeelde verontwaardiging was niets anders dan groepsvorming, het afbakenen van het eigen terrein. En dat allemaal omdat iemand geprobeerd had rustig en weloverwogen na te denken over een netelig probleem. Waarschijnlijk waren ze zich niet eens bewust van het buitensporige van hun reacties: het was sterker dan henzelf.

Het is dit sterker-dan-jezelf dat me in toenemende mate verontrust, of beter gezegd: het gebrek aan bewustzijn ervan. Ik weet heel goed wat het is om aanvechtingen te hebben waar je telkens weer het onderspit tegen delft. Maar ik ben me daar heel goed van bewust en ik blijf er de strijd mee aangaan. Het moment dat ik niet meer weet dat ik in de greep zit van een demon die me dingen laat doen waarvan ik me niet bewust ben: ik hoop het nooit mee te maken. Ik herinner me nog hoe diep verontrust ik was toen iemand beweerde dat ik in een artikel een pleidooi voor de vrije liefde had gehouden. Niet dat pleidooi voor de vrije liefde schokte me (er zijn wel erger dingen waar je een pleidooi kunt voor houden) maar het feit dat ik het mij totaal niet herinnerde en me ook niet kon voorstellen dat ik het ooit had gehouden (want ik ben helemaal geen voorstander van vrije liefde). De ander beweerde echter dat hij honderd procent zeker was, ja hij herinnerde het zich maar al te goed. O jee, dacht ik bij mezelf, begin ik nu al dingen te schrijven zonder te beseffen dát ik ze schrijf? Ik liet er geen gras over groeien en zocht het bewuste artikel meteen op. Tot mijn verbazing bleek het niet alleen geen pleidooi voor de vrije liefde te bevatten, het ging zelfs helemaal niet over de liefde.

Dit is gênant, dacht ik bij mezelf, en ik besloot het onderwerp niet meer ter sprake te brengen. Als mij zoiets overkwam, zou ik in de grond zakken van schaamte, maar mijn ‘aanklager’ bleek daar geen last van te hebben. Omdat hij mijn ongeloof had gezien, was hij het gewraakte artikel zelf ook eens gaan opzoeken. Ik heb me blijkbaar vergist, zei hij, en dat was dat. Misschien is het minder erg om anderen valselijk te beschuldigen dan om zelf valselijk beschuldigd te worden. Misschien kun je dan denken: hij heeft het niet gedaan, maar hij had het kunnen doen! Beter één keer teveel beschuldigen dan het kwaad zijn gang laten gaan! Zou dat zijn hoe politiek-correct links denkt? Ze kijken alleszins niet op een beschuldiging meer of minder. Maar erger dan beschuldigd te worden, is het soort onbewuste minachting waarvan Hilde Van Mieghem blijk gaf door vijf uur te laat op haar afspraak te verschijnen. Daar kun je haar namelijk nooit van beschuldigen, want dan beschuldig je jezelf. Dat is wat ik hier riskeer door te beweren dat ze onbewust opzettelijk te laat is gekomen. Wat een slecht mens moet ik niet zijn om haar daarvan te verdenken! Zou het? Wie is er begonnen met al dat beschuldigen? Wie sluit mensen op achter een cordon sanitaire? Wie spreekt niet meer met andersdenkenden? Wie beweert heel stipt te zijn en komt vervolgens vijf uur te laat op een afspraak? Ik alleszins niet. 

Advertenties