Muffles en Ruffles

door lievendebrouwere

  

Alice Salomon was een Duitse feministe tot de nazi’s haar dwongen het land te verlaten. In Berlijn stichtte ze een hogeschool voor vrouwen, die later haar naam zou krijgen. Onlangs is die Hochshule in het nieuws gekomen omdat een gedicht dat op de zijgevel van het gebouw prijkte verwijderd werd na protest van de studenten. Die vonden dat het gedicht ‘niet alleen een klassieke patriarchale kunsttraditie reproduceerde waarin vrouwen uitsluitend de mooie muzen zijn die mannelijke kunstenaars tot creatieve daden inspireren, maar bovendien herinnerde aan onaangename sexuele intimidatie waaraan vrouwen dag in dag uit onderworpen zijn’. Het gewraakte (Spaanse) gedicht ging als volgt: avenidas, avenidas y flores/flores, flores y mujeres/avenidas, avenidas y mujeres/avenidas y flores y mujeres y/un admirador. In het Nederlands: lanen, lanen en bloemen/bloemen, bloemen en vrouwen/lanen en bloemen en vrouwen en/een bewonderaar.

Je moet goed gek zijn om dit onschuldige gedicht sexistisch te vinden. Maar blijkbaar zijn de studenten van de Alice Salomon Hochshule dat. Ze zijn helaas niet de enigen. Soortgelijke zaken spelen zich af aan tal van Westerse universiteiten en hogescholen. Wat centra van vrije meningsuiting en vrij onderzoek zouden moeten zijn, worden in toenemende mate brandhaarden van politieke correctheid en bekrompenheid. Het lijkt wel of er een nieuwe beeldenstorm in de maak is, want wat zal het volgende zijn? Het verwijderen van vrouwelijk naakt uit musea en kunstboeken? Het censureren van de gedichten van Goethe en Schiller? Het vervangen van Plato en Aristoteles door vrouwelijke filosofen? Het verbieden van muziek van blanke mannen? Het verbazingwekkende is dat de barbaarse eisen van de studenten – vaak kinderen nog – zonder noemenswaardig verzet worden ingewilligd door de directies van de onderwijsinstellingen. Geen vinger steken ze uit om het Europese culturele erfgoed te verdedigen, wel integendeel. 

Ze zijn dus allebei gek, oud én jong. Maar aan welke gekte lijden ze? Een antwoord op die vraag komt uit onverwachte hoek. Eén van de onvolprezen verhalen van James Herriot, een plattelandsveearts uit het Engelse Yorkshire, gaat over Muffles and Ruffles, twee schoothondjes met een buitengewoon slecht karakter. Als de lankmoedige Herriot voor de zoveelste keer in de enkels is gebeten door beide mormels, legt hij de zaak voor aan zijn baas. Die is in het geheel niet verbaasd. Natuurlijk bijten ze, zegt hij, want ze zijn de baas in huis en dat haten ze. Honden willen gehoorzamen, dan voelen ze zich veilig, dat geeft hen houvast. Als ze echter mogen doen wat ze willen, dan worden ze kwaadaardig. Is dat niet precies wat er vandaag ook aan de hand is met de kinderen? Net als honden worden ze met ‘liefde’ overladen, vertroeteld en verafgood. Hun wil is wet, niemand durft hen iets te weigeren, en wee degene die een vinger naar ze uitsteekt! Het resultaat is een generatie pestkoppen die iedereen terroriseren. 

Advertenties