Corona (4)

  

Omdat lachen gezond is: Koen Meulenaere

Kaaiman krijgt dezer dagen bezorgde mails van zijn vele vrienden in Noord-Korea. ‘Kameraad, is het juist dat er bij jullie een regering is die maar 26 procent van de kiezers vertegenwoordigt, het parlement heeft afgeschaft, regeert per oekaze, een samenscholingsverbod en een avondklok heeft ingevoerd, burgers verbiedt om ook overdag buiten te komen, oude mensen wegsteekt in detentiehuizen waar zelfs hun kinderen niet meer binnen mogen, niet toelaat verder dan één kilometer te fietsen, restaurants en cafés en scholen en universiteiten sluit, de toegang tot recyclageparken blokkeert, verhindert om met vakantie of naar de kust te gaan, uw huizen binnenvalt, en communie- en andere privéfeesten buiten de wet stelt? Wij dachten dat dat fake news was, maar we beginnen te twijfelen. Hoe zit dat? Antwoord asap.’

Wij sturen dan een boodschap terug, gecodeerd want je weet steeds minder wie allemaal meeleest: ‘De uil zit in de perenboom. Op de heide waait de wind. En de boter, die is er zo diere.’ Dan weten ze ginder genoeg: het is waar. Toen dat werd doorgegeven via de vele echelons van de partij, werd onze mailbox overstelpt. ‘Klopt het dat jullie geen toiletpapier meer kunnen kopen en dat de keukenrollen gerantsoeneerd zijn?’ ‘Zijn de citroenen op?’ ‘Is het echt mogelijk dat jullie kapitalistisch systeem niet bij machte is om doekjes met een elastiekje te produceren?’ ‘Is jullie geldbeluste farmasector niet bekwaam een pil tegen een griepje te draaien?’ ‘Mogen jullie geen optochten van meer dan 2 miljoen mensen meer houden?’ ‘Zijn de play-offs afgeschaft?’ ‘Gaat de Ronde van Vlaanderen niet door?’

Zodra ze aan de hand van onze cryptische antwoorden ontsluierd hadden onder wat voor dictatoriaal regime wij hier kreunen, kwam de spreekwoordelijke internationale solidariteit van het proletariaat snel op gang. ‘We sturen wc-rollen, extra strong.’ ‘Conserven onderweg.’ ‘Hierbij doos witloof.’ ‘Om verveling tijdens gevangenschap te verdrijven, ingesloten de roman ‘Wat Stalin echt heeft gezegd’.’   

Een kameraad met een hoge functie op het ministerie van Defensie liet weten dat hij zijn netwerk, 18 miljoen soldaten, zal mobiliseren voor een briefschrijfactie naar Amnesty International. ‘De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties moet van dit schandaal horen’, sloot hij zijn bericht af. Toen wij terugseinden dat België deel uitmaakt van de Veiligheidsraad, begrepen ze er in Pyongyang helemaal niets meer van. Een zeer hoog geplaatste besliste dat het tijd was om de hoogst gerespecteerde leider zelf op de hoogte te brengen.

Kim Jong-un barstte eerst in lachen uit, Noord-Koreanen staan bekend om hun humor. Maar toen ook hij inzag dat het niet om een grap ging, nam hij een rode telefoon en belde het hoofd van zijn nucleairerakettendivisie: ‘Geraken we al tot in Brussel?’

Houdt dus moed, gij allen. Hulp is onderweg. En komt zoals gebruikelijk van boven.