Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Categorie: politieke correctheid

Vakantielectuur (3)

  

Een tijdje geleden trof ik op de keukentafel ‘De Bekeerlinge’ aan, het jongste boek van Stefan Hertmans. An had het cadeau gekregen bij een of andere gelegenheid en aangezien ze geen aanstalten maakte om het te lezen, besloot ik het eens in te kijken. Op de achterflap las ik dat het om ‘een meesterwerk’ ging, een ‘cruciaal boek’, ‘de bevestiging van een gigatalent’. Kijk eens aan, dacht ik, nog maar eens een meesterwerk! Als je achterflappen mag geloven, verschijnt er iedere week wel ergens een meesterwerk. Niet te geloven hoeveel genieën er tegenwoordig rondlopen! Jammer genoeg blijken ze meestal saaie en vervelende boeken te schrijven waar ik niet doorheen raak en die me de zin ontnemen ooit nog een moderne roman te lezen. Dat was deze keer gelukkig niet het geval. Tot mijn verbazing las ik ‘De Bekeerlinge’ helemaal uit. Stefan Hertmans kan dus schrijven, daar valt niet op af te dingen. Maar een meesterwerk? Een cruciaal boek? De bevestiging van een gigatalent? Kom, kom, kom. 

Waarover gaat het? Een christenmeisje uit de 11de eeuw wordt verliefd op een joodse jongen, loopt weg van huis, bekeert zich, moet vluchten voor de christenen en eindigt ten slotte half krankzinnig in een afgelegen dorp in de Provence. In dat dorp heeft de schrijver toevallig een buitenverblijf en hij komt zijn onderwerp op het spoor, niet door een oud manuscript dat hij op zolder ontdekt, maar door een buurman die hem een tijdschriftartikel over de streek bezorgt. Het recept dat hij vervolgens gebruikt, is bekend: twee verhalen worden door elkaar gevlochten. Het ene speelt zich af in de Middeleeuwen, het andere in onze tijd. De lezer volgt het meisje Hamoutal op haar tocht dwars door Europa, en tegelijk volgt hij ook Stefan Hertmans die research doet voor zijn boek en zijn hoofdpersonage achterna reist, zij het dan met de auto. Het duurt niet lang voor de lezer de boodschap van het boek doorheeft: de geschiedenis herhaalt zich – zoals Hamoutal destijds werd opgejaagd, zo worden ook vandaag weer vluchtelingen opgejaagd. 

Stefan Hertmans brengt deze boodschap niet alleen over door het twee-verhalenprocédé maar ook door de manier waarop hij de wereld van joden en moslims tegenover die van de christenen plaatst. Door de eersten wordt Hamoutal met liefde opgevangen en verzorgd, door de laatsten wordt ze ongenadig achtervolgd. De joodse en islamitische wereld wordt in poëtische en positieve termen beschreven, de christelijke wereld in ruwe en negatieve bewoordingen. De tegenstelling is zo groot dat het bij momenten karikaturaal wordt. Moslims en joden zijn zowat synoniem met beschaving, menselijkheid en verfijning, christenen met barbaarsheid en primitiviteit. Als deze laatsten in ‘De Bekeerlinge’ op het toneel verschijnen, spat het bloed in het rond. Met name die bloederige passages doen de lezer het voorhoofd fronsen. Ze contrasteren zo fel met de dichterlijke, peinzende atmosfeer die Stefan Hertmans weet op te roepen dat duidelijk is dat de schrijver zich eens goed heeft laten gaan. Zijn afkeer voor het christendom is blijkbaar sterker dan hemzelf.

Het doet me denken aan wat mijn leraar ooit zei over een collega: ‘hij heeft onmiskenbaar talent, maar de vraag is wat hij ermee doet!’ Stefan Hertmans kan schrijven, dat staat buiten kijf, maar hij stelt zijn talent ten dienste van een boodschap. Daarom is ‘De Bekeerlinge’ geen goed boek. Het is, om de terminologie van Rudolf Steiner te gebruiken, geen poging om de zintuiglijke werkelijkheid in de vorm van de idee te gieten, het is een poging om een idee in een zintuiglijk kleedje te steken. Dat is op zich al onkunstzinnig, maar de idee (of de boodschap) die Stefan Hertmans aanschouwelijk wil maken, is ook nog eens zo onpersoonlijk, zo dubieus en zo politiek-correct dat zijn dienstbaarheid een vorm van slaafsheid wordt. Hij laat zich ‘knechten’ door de boodschap die hij wil brengen. En die onderdanigheid wordt goed beloond: ‘De Bekeerlinge’ wordt een meesterwerk genoemd, het boek is al in de prijzen gevallen, en de auteur wordt door sommigen zelfs al voorgedragen voor de Nobelprijs.

Je zou voor minder door de knieën gaan. Moderne schrijvers en kunstenaars doen dat dan ook in groten getale. Allemaal verkondigen ze dezelfde politiek-correcte boodschap, allemaal zijn ze zo slaafs en onderdanig dat je je schaamt in hun plaats, en allemaal zijn ze zich van geen kwaad bewust. Maar dat laatste klopt toch niet helemaal. In de kunst kun je niet liegen, je kunt je niet verbergen, de waarheid komt hoe dan ook aan het licht. Kunstenaars weten dat. Wie hun kunst als kunst benadert en dus niet alleen oog heeft voor de inhoud maar ook – en vooral – voor de vorm, kan niet om de tuin geleid worden. In dat opzicht is ‘De Bekeerlinge’ een voorbeeld van wat er gebeurt als een schrijver dat toch probeert, als hij zijn talent gebruikt om de lezer een boodschap in de maag te splitsen. Aan dat (zelf)bedrog wijdt Stefan Hertmans zijn beste krachten, maar de vorm van zijn boek verraadt hem. En aangezien hij die vorm zelf geschapen heeft, is het alsof hij stiekem hoopt dat de lezer hem zal ontmaskeren.

Het meest opvallende vormkenmerk van ‘De Bekeerlinge’ is het twee-in-één verhaal. We zijn getuige van het dramatische leven van Hamoutal, maar tegelijk zien we Stefan Hertmans koffie drinken voor het venster van zijn buitenverblijf, en mijmeren over wat zich daar duizend jaar geleden (misschien) heeft afgespeeld. Hij presenteert zichzelf dus als een welgestelde burgerman die, als het hem thuis even teveel wordt, kan wegvluchten naar het Zuiden van Frankrijk. Dit keer doet hij dat omdat hij een boek wil schrijven en daartoe volgt hij per auto de weg die Hamoutal te voet aflegde. Het naast elkaar plaatsen van deze twee vluchtroutes heeft iets potsierlijks: de harde overlevingstocht van het middeleeuwse meisje en de comfortabele autorit van de moderne schrijver. We volgen de auteur op zijn tocht langs de autostrades van Frankrijk, terwijl hij af en toe stopt op een plek waar vroeger een joodse synagoge stond en nu een Aldi. Een enkele keer bezoekt hij ook een archeologische site of een bibliotheek, maar spannender dan dat wordt het niet.

Het raamverhaal is zo banaal en vervelend dat je je gaat afvragen waarom Stefan Hertmans het überhaupt in zijn boek heeft opgenomen. Niet alleen draagt het niets bij tot het andere verhaal, maar het doet er zelfs afbreuk aan. Toen ik het boek voor het eerst las, duurde het zowat 20 bladzijden voor ik begreep waarover het ging. De manier waarop de schrijver beide verhalen met elkaar vermengt, is niet alleen verwarrend maar ook ergerlijk. Hij vertelt het verhaal van Hamoutal op boeiende wijze, maar telkens weer opnieuw verbreekt hij de betovering om de lezer lastig te vallen met zijn eigen besognes. Het is als een film die zoveel gebruik maakt van flash-backs dat de kijker algauw niet meer weet waar hij het heeft. ‘De Bekeerlinge’ zou een beter boek zijn geweest als dat tweede verhaal, het verhaal van de schrijver, gewoon was weggelaten. Maar dan zou het natuurlijk wel een stuk dunner zijn geworden en de link tussen heden en verleden zou minder dik in de verf staan. 

Heeft Stefan Hertmans werkelijk (de kwaliteit van) zijn boek opgeofferd om zijn politiek-correcte boodschap beter te doen overkomen en daar dan de beloning voor op te strijken? Het is in ieder geval een feit dat hij als schrijver pas echt bij het grote publiek is doorgebroken toen hij de Zeitgeist nadrukkelijk eer begon te bewijzen, eerst met ‘Oorlog en Terpentijn’ dat – toevallig – samenviel met de herdenkingen van de eerste wereldoorlog, en nu met ‘De Bekeerlinge’ dat – al even toevallig – samenvalt met de migrantenproblematiek. Hij is trouwens niet de enige die dat doet. Moderne schrijvers en kunstenaars zijn opvallend gevoelig geworden voor wat er van hen verwacht wordt en voor wat hen roem en eer (en een buitenverblijf in Frankrijk) oplevert. Daar zijn ze natuurlijk altijd gevoelig voor geweest – de ‘gewetenloosheid’ van de kunstenaar is bekend – maar dat ze zich zo onderdanig gedragen, uitgerekend op het moment dat ze onafhankelijker zijn dan ooit, geeft toch te denken. 

Nee, ik kan niet geloven dat Stefan Hertmans een platte opportunist is die zijn kunst opoffert voor roem, eer en geldgewin. Hoe krachtig deze motieven ook zijn, ze verklaren toch niet de vernedering die hij en tal van andere kunstenaars vandaag zo bereidwillig ondergaan. Met name de – alle verbeelding tartende – taferelen die zich in de wereld van de beeldende kunst afspelen, vertellen mij dat het iets heel anders is dat er hen toe brengt zichzelf en hun kunst zo naar beneden te halen. En dat ‘iets’ is volgens mij de drempeloverschrijding. In onze tijd gaat de mensheid over de drempel en kunstenaars vormen daar geen uitzondering op. Ze zijn echter wel een speciaal geval, want de drempeloverschrijding is hen vertrouwd. Kunst is altijd een ‘drempeloverschrijdend’ middel geweest. Dat besef is in de loop der eeuwen verdwenen, maar vandaag keert het terug. Het dringt echter niet door tot het bewustzijn van de kunstenaar, het wordt alleen zichtbaar in zijn werk, met name dan in de vorm ervan. 

Advertenties

Villa Hellebosch

  

Villa Hellebosch is de plaats (in het Pajottenland) waar tijdens de zomer twee bekende Vlamingen elkaar bij het aperitief ontmoeten en dan samen de avond doorbrengen. Hun gesprekken worden gefilmd en verwerkt tot een tv-programma en een uitgebreid artikel in de bijlage van De Standaard. Het is al een oud recept. Vroeger werd een villa in Italië gebruikt, maar dat werd waarschijnlijk te duur en het was ook een beetje ver. Bekende Vlamingen ontzien zich geen autorit naar Brussel om op tv te komen, maar Italië? Dat is toch wel een heel eind voor één avond (en een nacht). Maar goed. Deze week waren Vlaams minister-president Geert Bourgeois en actrice-regisseuse-schrijfster Hilde Van Mieghem uitgenodigd in Villa Hellebosch. Hun gesprek werd aangekondigd als een ontmoeting tussen West-Vlaamse nuchterheid en Antwerpse passie, tussen ratio en emotie, tussen rechts en links. Kwestie van de kijker een beetje warm te maken: misschien kwam er wel ruzie van. Dat was niet het geval, het gesprek verliep naar verluidt heel vriendschappelijk. Maar er gebeurde wel iets anders: Hilde Van Mieghem kwam te laat, en geen klein beetje. Ze arriveerde zomaar eventjes vijf uur later dan afgesproken was. Ik heb me van dag vergist, verklaarde ze nederig en ze vond het heel lief dat Geert Bourgeois zolang had gewacht. Ze had zelfs een fles whisky meegebracht als verzoeningsgeschenk. 

Kan iedereen overkomen natuurlijk. Maar la Mieghem had nog maar net in een interview verklaard dat ze – geheel in tegenstelling tot haar nogal ‘wilde’ reputatie – heel stipt was en steeds op tijd verscheen bij afspraken. Misschien had ze er wel aan toegevoegd dat ze dat ook van anderen verwachtte. Zo is het in ieder geval bij mezelf: ik ben altijd stipt op tijd en ik haat het als anderen hun afspraken niet nakomen of een half uur later opdagen alsof er niets aan de hand is. Het was dus een pijnlijk moment voor Hilde Van Mieghem. Hoe ze ermee omging weet ik niet, maar misschien was het een geluk bij een ongeluk en hielp het haar om een beetje in te binden, want op de foto ziet ze eruit alsof ze Bourgeois elk moment kan aanvliegen. In werkelijkheid zal dat ook wel het geval zijn geweest, want zoals al haar collega’s uit de artistieke sector, is ze heel erg links en politiek correct, en vertegenwoordigt Bourgeois alles wat ze verafschuwt: Vlaanderen, de N-VA, extreemrechts (gewoon rechts bestaat niet meer in de ogen van links). Daarom had men die twee ook bij elkaar gebracht: in de hoop dat de vonken eraf zouden vliegen. Maar dat het zo erg zou worden als nu, hadden ze waarschijnlijk toch niet verwacht. Niemand maakt me namelijk wijs dat Van Mieghem ‘per ongeluk’ haar afspraak vergeten was. Iemand die zo stipt is als zij? Nee, volgens mij is haar afschuw voor rechts zo diep dat zelfs haar stipte bewustzijn er niet tegenop kan. 

Ik kan mij vergissen, en ik hoop van harte dat ik dat doe, maar als ik zie hoe de politieke-correctheid de laatste tijd de pan uit swingt, dan denk ik er toch het mijne van. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat deze (door haar omvang) volstrekt irrationeel geworden afkeer van links voor rechts, langzaam maar zeker een onbewuste drift is geworden die zich onttrekt aan de bewuste controle. Zo verscheen onlangs in de krant een artikel van Maarten Boudry waarin hij beweerde dat de wreedheid van IS groter of gevaarlijker was dan die van de nazi’s. Ik kan er niet over oordelen of hij gelijk had of niet, maar ik ken Boudry als een meer dan gemiddeld intelligent iemand en een meer dan gemiddeld moedig intellectueel. Op Facebook kon ik echter toevallig volgen hoe ‘verbijsterd’ de artistieke wereld reageerde op dat artikel. Ze waren het er roerend over eens: hoe is het in godsnaam mogelijk dat dit anno 2017 nog gebeurt! Ik kreeg sterk de indruk dat je niet moest proberen hen tegen te spreken, want dan zouden ze de rangen sluiten en doen alsof je een of ander vies insect was. Eigenlijk twijfelde ik er niet aan: al die gedeelde verontwaardiging was niets anders dan groepsvorming, het afbakenen van het eigen terrein. En dat allemaal omdat iemand geprobeerd had rustig en weloverwogen na te denken over een netelig probleem. Waarschijnlijk waren ze zich niet eens bewust van het buitensporige van hun reacties: het was sterker dan henzelf.

Het is dit sterker-dan-jezelf dat me in toenemende mate verontrust, of beter gezegd: het gebrek aan bewustzijn ervan. Ik weet heel goed wat het is om aanvechtingen te hebben waar je telkens weer het onderspit tegen delft. Maar ik ben me daar heel goed van bewust en ik blijf er de strijd mee aangaan. Het moment dat ik niet meer weet dat ik in de greep zit van een demon die me dingen laat doen waarvan ik me niet bewust ben: ik hoop het nooit mee te maken. Ik herinner me nog hoe diep verontrust ik was toen iemand beweerde dat ik in een artikel een pleidooi voor de vrije liefde had gehouden. Niet dat pleidooi voor de vrije liefde schokte me (er zijn wel erger dingen waar je een pleidooi kunt voor houden) maar het feit dat ik het mij totaal niet herinnerde en me ook niet kon voorstellen dat ik het ooit had gehouden (want ik ben helemaal geen voorstander van vrije liefde). De ander beweerde echter dat hij honderd procent zeker was, ja hij herinnerde het zich maar al te goed. O jee, dacht ik bij mezelf, begin ik nu al dingen te schrijven zonder te beseffen dát ik ze schrijf? Ik liet er geen gras over groeien en zocht het bewuste artikel meteen op. Tot mijn verbazing bleek het niet alleen geen pleidooi voor de vrije liefde te bevatten, het ging zelfs helemaal niet over de liefde.

Dit is gênant, dacht ik bij mezelf, en ik besloot het onderwerp niet meer ter sprake te brengen. Als mij zoiets overkwam, zou ik in de grond zakken van schaamte, maar mijn ‘aanklager’ bleek daar geen last van te hebben. Omdat hij mijn ongeloof had gezien, was hij het gewraakte artikel zelf ook eens gaan opzoeken. Ik heb me blijkbaar vergist, zei hij, en dat was dat. Misschien is het minder erg om anderen valselijk te beschuldigen dan om zelf valselijk beschuldigd te worden. Misschien kun je dan denken: hij heeft het niet gedaan, maar hij had het kunnen doen! Beter één keer teveel beschuldigen dan het kwaad zijn gang laten gaan! Zou dat zijn hoe politiek-correct links denkt? Ze kijken alleszins niet op een beschuldiging meer of minder. Maar erger dan beschuldigd te worden, is het soort onbewuste minachting waarvan Hilde Van Mieghem blijk gaf door vijf uur te laat op haar afspraak te verschijnen. Daar kun je haar namelijk nooit van beschuldigen, want dan beschuldig je jezelf. Dat is wat ik hier riskeer door te beweren dat ze onbewust opzettelijk te laat is gekomen. Wat een slecht mens moet ik niet zijn om haar daarvan te verdenken! Zou het? Wie is er begonnen met al dat beschuldigen? Wie sluit mensen op achter een cordon sanitaire? Wie spreekt niet meer met andersdenkenden? Wie beweert heel stipt te zijn en komt vervolgens vijf uur te laat op een afspraak? Ik alleszins niet. 

De humorloze comédienne

  
Hierboven ziet u de Amerikaanse komiek Kathy Griffin die bij wijze van grap poseert met het bebloede hoofd van Donald Trump in haar hand. Veel grover en wansmakelijker kan een grap niet worden en dat heeft ze dan ook mogen ondervinden. Ze kreeg massa’s ‘haatmails’ en haar shows werden afgelast. Zelfs de president twitterde dat ze zich moest schamen. Nu zou je denken dat komische Kathy beseft dat ze te ver is gegaan en dat ze de grens tussen vrije meningsuiting en oproep tot geweld heeft overschreden. Maar niets is minder waar. Tijdens een persconferentie beschuldigde ze Donald Trump ervan haar leven kapot te maken. Hij heeft mij gebroken, verklaarde ze snikkend. 

Kathy keert de zaken dus gewoon om. De foto waarop ze poseert als IS-strijder getuigt van een ongeziene haat. Kan men zich die foto voorstellen met Obama in plaats van Trump? Maar als haar haatboodschap niet geaccepteerd wordt, barst ze in tranen uit en noemt zichzelf het slachtoffer van … haat. Kathy Griffin maakt deel uit van de politiek-correcte kringen die andersdenken al jaren beschuldigen, bedreigen en broodroven. Nu ze een koekje van eigen deeg krijgt, is ze echter in alle staten. Ze beseft niet dat ze in een spiegel kijkt. Dat maakt van de hele affaire een pijnlijke grap, want een komiek die niet om zichzelf kan lachen, dat is … niet om te lachen.

Zo feministisch zijn we écht

  

Leve de Vlaamse intellectueel!

  

Grenzeloze liefde

  

De paus en de muur

  

Pope Francis continues to argue for two interrelated points that, while seemingly humane, compromise Western nations and expose their citizens to danger. He reiterated his first point earlier this month when he said, “I appeal not to create walls but to build bridges.” Francis has made this appeal frequently, both figuratively (when imploring Western nations not to close their doors against more incoming Muslim migrants) and literally (for instance by characterizing Donald Trump’s proposal to build a U.S.-Mexico wall as “not Christian”).

 Francis reiterated his second point a few days ago when he said, “Muslim terrorism does not exist.” His logic is that, because there are Christians who engage in criminal and violent activities—and yet no one blames Christianity for their behavior — so too should Islam not be blamed when Muslims engage in criminal and violent activities. In this, the Catholic pope appears unable or unwilling to make the pivotal distinction between violence committed in accordance with Islamic teachings, and violence committed in contradiction of Christian teachings.

But there’s another relevant and often overlooked irony: every morning Francis wakes up in the Vatican and looks out his window, he sees a very large and concrete reminder that gives the lie to both his argument against walls and his argument in defense of Islam. I speak of the great walls surrounding Vatican City, more specifically the Leonine Walls.

Context: A couple of years after Islamic prophet Muhammad died in 632, his followers erupted out of Arabia and conquered surrounding non-Muslim lands in the name of Islam. In a few decades, they had annexed two-thirds of what was in the 7th century Christendom. They took all of the Middle East, North Africa, and Spain, until they were finally stopped at Tours in central France (732). By the late 9thcentury, jihadi incursions had transformed the Mediterranean Sea into a Muslim lake; the major islands — Sicily, Crete, Rhodes, Malta, Cyprus — were conquered, and the European coast was habitually raided for booty and slaves. According to the most authoritative and contemporary Muslim chroniclers — al-Waqidi, al-Baladhuri, al-Tabari, al-Maqrizi, etc. — all this was done because Islam commands Muslims to subjugate and humiliate non-Muslims.

It was in this context that, in 846, Muslim fleets from North Africa landed near Rome. Unable to breach the walls of the Eternal City, they sacked and despoiled the surrounding countryside, including — to the consternation of Christendom — the venerated and centuries-old basilicas of St. Peter and St. Paul. The Muslim invaders desecrated the tombs of the revered apostles and stripped them of all their treasures. Pope Leo IV (847-855) responded by building large walls and fortifications along the right bank of the Tiber to protect the sacred sites from further Muslim raids. Completed by 852, the walls were in places 40 feet high and 12 feet thick. Further anticipating the crusades against Islam by over two centuries — and thus showing how they were a long time coming — Pope Leo decreed that any Christian who died fighting Muslim invaders would enter heaven. After him and for the same reasons, Pope John VIII offered remission of sins for those who died fighting Islamic invaders. Such was the existential and ongoing danger Muslims caused for Christian Europe — more than two centuries before Pope Urban’s call for the First Crusade in 1095.

Today, many Muslims, not just of the ISIS variety, continue to boast that Islam will conquer Rome, the only of five apostolic sees — the other four being Antioch, Alexandria, Jerusalem, and Constantinople — never to have been subjugated by jihad. Similarly, Muslims all throughout Europe continue exhibiting the same hostility and contempt for all things and persons non-Islamic, whether by going on church vandalizing sprees and breaking crosses, or by raping “infidel” women as theirs by right.

In short, Pope Leo’s walls prove Pope Francis wrong on both counts: yes, walls are sometimes necessary to preserve civilization; and yes, Islam does promote violence and intolerance for the other — far more than any other religion. This fact is easily discerned by examining the past and present words and deeds of Muslims, all of which evince a remarkable and unwavering continuity of hostility against “infidels.”

Perhaps most ironic of all, had it not been for Pope Leo’s walls — and so many other Christian walls, such as Constantinople’s, which kept Islam out of Europe for centuries, and Vienna’s, which stopped a full-blown jihad as recent as 1683 — there might not be a pope today to pontificate about how terrible walls are and how misunderstood Islam is. And when Francis accuses those who build walls of not being Christian, as he did of Trump, he essentially accuses men like Pope Leo IV — who did so much to protect and preserve Christendom at a time when Islam was swallowing up the world — of being no Christians at all.

(Raymond Ibrahim)

De Tap en de Tepel

  
Stel: een bende jonge skinheads pest en vernedert een 85-jarige man van Turkse origine al jarenlang. Ze gooien de ruiten van zijn huis stelselmatig in. Op een bepaald moment wordt de oude man bewusteloos geslagen door jongeren. Zou dat uitgebreid de nationale media halen? Ja. En terecht. Zouden pers en samenleving verontwaardigd zijn? Ja. En terecht. Want het is relevant en we moeten vermijden dat racisten dat opnieuw en straffeloos kunnen doen.

Stel: een jongerenbende van Gents-Turkse origine bedreigt een Gentse man van 85, al jaren. Ze vernederen hem als hij buitenkomt. Ze spuwen in zijn gezicht. Ze slaan om de paar weken zijn ramen in. Er volgen ontelbare andere pesterijen. Want de man, Hendrik, hangt slogans uit tegen onverdoofd slachten. En dat vinden sommige mensen niet leuk. Vorige week is Hendrik door jongeren voor zijn deur bewusteloos gestampt. Hij heeft een zware hoofdwonde.

Is dat belangrijk nieuws? Ja. Want de feiten zijn bij politie, justitie en pers al jarenlang bekend zonder dat iemand echt optreedt. Haalt het de nationale media? Nauwelijks. Is de pers verontwaardigd? Neen. Die bericht omzichtig over ‘ongenoegen bij mensen van bepaalde religies’. Maar diezelfde journalisten bestempelen Hendrik zonder schroom en expliciet als moslimhater en antisemiet. ‘Hij heeft het toch wel zelf uitgelokt om bewusteloos te worden gestampt’, staat er net niet bij. En dat was het dan. Een ‘fait divers’. Daarna kan iedereen weer wegkijken.

Wat voorafging: Hendrik hangt al tientallen jaren slogans uit aan zijn raam. Tegen alles wat hij onrechtvaardig vindt. De jagers, de kapitalisten, de fascisten, de katholieke kerk, het mishandelen van dieren. Hij noemde de vorige paus een nazi omwille van zijn Hitlerjugend-verleden en conservatieve standpunten. Hij hing provocatief een DDR-vlag aan zijn gevel. Als hem racisme werd verweten, plakte hij cynisch een affiche aan zijn venster: ‘Het zijn hier allemaal racisten’. En zo hing hij ook een affiche op met een foto van een schaap: ‘Wie is er bang van de islam? Ik, arm schaap’. Als een stierenvechter gegrepen werd door een stier, schreef hij erbij: ‘Goed nieuws: de stier heeft gewonnen’. 

Het is opvallend dat de pesterijen en het geweld pas begonnen sinds Hendrik een vijftal jaar geleden slogans tegen onverdoofd slachten begon uit te hangen. Sinds dat moment wordt hij bedreigd door jongeren die hem zeggen dat hij moet stoppen met het ‘beledigen van de islam’. H.E., een man van Turkse origine, plaatste een paar jaar geleden filmpjes op Facebook. Altijd met dezelfde procedure: Hendrik werd uitgedaagd, uitgelachen, bespuwd, vernederd en ‘een vieze, stinkende oude man’ genoemd. Als hij dan emotioneel en overstuur reageerde, werd zijn reactie gefilmd. Dat zette H.E. op Facebook, en impliciet riep hij op om ‘deze racist’ aan te pakken. Ze zouden hem wel eens ‘de keel kunnen oversnijden zoals bij de schaapjes’.

Sinds die oproep werden de ruiten van Hendriks huis tientallen keren ingegooid, zijn huis beklad, zijn bloembakken aan diggelen geslagen – een permanente psychologische terreur voor hem en zijn partner. Hij moest zelfs kogelvrij glas plaatsen. In 2013 werden drie jongeren bij klaarlichte dag op heterdaad betrapt toen ze de ruiten voor de zoveelste keer instampten. De jonge daders, van Gents-Turkse origine, werden opgepakt. De zaak werd geseponeerd.

Op een keer stond H.E. met de kapotte bloembakken in zijn handen voor het huis van Hendrik en zei hij tergend: ‘Zijn uw bloemetjes kapot? Ocharme. Ik zal ze terugzetten.’ Toen Hendrik daar klacht tegen indiende, verwijderde H.E. snel zijn gewelddadige oproepen maar hij postte cynisch: ‘Ik mag niets meer schrijven over de racist, want het is een oude man.’ Met een smiley. Hij voegde eraan toe dat hij via zijn ‘politieke vrienden’ een klacht wegens racisme tegen Hendrik zou indienen bij UNIA. Iets later kreeg Hendrik inderdaad bezoek van de politie. Nadien wachtte H.E. wachtte hem aan zijn deur op om hem uit te lachen. H.E. en de jongeren gingen gewoon door met hun terreur omdat ze merkten dat ze toch niet gestraft werden.

(Chris Michel)

Bron: De Morgen

Alternatieve feiten

  

In Groot-Brittannië is ophef ontstaan over de zaak Phil Shiner. Mensenrechtenadvocaat Phil Shiner was hoofd van het ondertussen opgedoekte kantoor Public Interest Lawyers. Shiner spande honderden rechtszaken aan tegen Britse soldaten die in Irak hadden gevochten. Hij beschuldigde ze van mishandeling, foltering en moord. De advocaat die zichzelf omschreef als een toegewijde socialist en iemand die opkomt voor de verworpenen der aarde, werd in 2004 uitgeroepen tot ‘mensenrechtenadvocaat van het jaar’. De linkse krant The Guardian, zowat het model voor De Standaard, loofde Shiner en nam hem in dienst om columns te schrijven tegen de Britse regering. De Law Society – de beroepsorganisatie van advocaten – prees zijn ‘volhardend en moedig engagement’, en The Law Society Gazette schreef dat we meer advocaten nodig hebben als Phil Shiner.

Maar wat vernemen we vandaag in de Britse media die de advocaat nog niet zolang geleden de hemel in prezen? Phil Shiner werd door het solicitors disciplinary tribunal in Londen geschrapt als advocaat, wegens ‘opzettelijke leugens, roekeloze speculatie en diepgewortelde vijandigheid jegens het Verenigd Koninkrijk’. Het grootste deel van zijn aanklachten blijkt namelijk verzonnen. Daarbij zette hij Irakezen aan – zelfs tegen betaling – om Britse soldaten te beschuldigen van de ergste feiten, waarna hij processen aanspande met het geld van de Britse belastingbetaler. Dat het leven van talloze Britse militairen daardoor een nachtmerrie werd, kon hem blijkbaar niet schelen. De advocaat werd gedreven door een combinatie van winstbejag en ideologische vooringenomenheid. Er gaan stemmen op om Shiner gerechtelijk te vervolgen, maar hij is nog steeds professor aan Middlesex University.

Ook bij ons werden de beschuldigingen van Shiner gretig overgenomen. Zo bijvoorbeeld in MO* Magazine, in een bijdrage van Sanjay Suri: Britse advocaten hebben bewijzen van nog meer martelingen in Irak (januari 2005). Een paar uittreksels:

Negen van onze cliënten werden gemarteld, slecht behandeld en vernederd door Britse troepen in Irak. Drie anderen werden doodgemarteld, zegt Phil Shiner, die het vierkoppige kantoor leidt. Volgens de advocaat is er sprake van heel duidelijk bewijs van mishandeling en marteling, veel erger dan wat er te zien is op de foto’s die nu de wereld rondgaan.

Het lijkt erop dat er een martelbeleid bestaat bij de Britse troepen. Deze incidenten zijn niet enkel de verantwoordelijkheid van soldaten met een lage rang, zegt Shiner. Onze cliënten werden wekenlang gemarteld door ploegen van soldaten die bevelen kregen van ten minste één officier

Bij de journalisten van de Britse kwaliteitspers en van de BBC ontbrak elke kritische zin. De verhalen van Shiner werden niet doorgelicht. Ze gingen erin als zoete koek omdat ze beantwoorden aan lang bestaande vooroordelen: tegen het leger, tegen de eigen regering, tegen het Westen in het algemeen.

Sedert het aantreden van Trump wordt er voortdurend gewaarschuwd voor alternatieve feiten en voor nepnieuws. Maar nepnieuws is geen uitvinding van alt right of van Steve Bannon. Activisten van allerlei slag waren hen lang voor, zelfs mensenrechtenadvocaten. Maar voor onze journalisten en opiniemakers is nepnieuws een rechts fenomeen. De alternatieve feiten van Phil Shiner werden jarenlang niet in vraag gesteld, omdat de advocaat voor de goede zaak vocht. The Guardian heeft het nog altijd moeilijk met een duidelijke veroordeling. In De Standaard en De Morgen wordt over de zaak Shiner met geen woord gerept. En zal MO* Magazine het gepubliceerde nepnieuws corrigeren?     

(Miel Swillens)

Bron: doorbraak.be

Ik ben blij met Trump

  
De Vlaamse pater Daniël Maes (78) leeft in Syrië, in het zesde-eeuwse Mar Yakub klooster in het stadje Qara, 90 kilometer ten noorden van de hoofdstad Damascus. Hier is hij ooggetuige van de burgeroorlog. Volgens hem klopt er weinig van de westerse berichtgeving over het conflict in Syrië. ,,De Amerikanen en hun bondgenoten willen het land te gronde te richten.”

U bent zeer kritisch op de verslaggeving uit Syrië. Wat zit u dwars?

Er klopt niets van het idee dat er een volksopstand plaats zou hebben tegen president Assad. Ik ben sinds 2010 in Qara en heb met eigen ogen gezien hoe agitatoren van buiten Syrië de protesten tegen de regering organiseerden en jongeren rekruteerden. Die beelden werden door Al Jazeera uitgezonden om de indruk te wekken dat hier een rebellie gaande was. Er werden door buitenlandse terroristen moorden gepleegd, in de soennitische en in de christelijke gemeenschappen, in een poging om onder de Syrische bevolking religieuze en etnische tweespalt te zaaien. Terwijl in mijn ervaring het Syrische volk juist heel eensgezind was. Voor de oorlog was dit een harmonieus land: een seculiere staat waarin verschillende geloofsgemeenschappen vreedzaam naast elkaar leefden. Er was nauwelijks armoede, het onderwijs was gratis, de gezondheidszorg goed. Het was alleen niet mogelijk om vrijelijk je politieke mening te uiten. Maar dat kon de meeste mensen niks schelen.

Zuster Agnès-Mariam, de Libanees-Franse moeder overste van uw Mar Yakub (‘heilige Jacob’) klooster, wordt ervan beschuldigd te heulen met het regime. Zij heeft vrienden tot op het hoogste niveau.

Zuster Agnès-Mariam helpt de bevolking: zij heeft recent een gaarkeuken geopend in Aleppo, waar vijf keer per week 25.000 maaltijden worden bereid. Kijk, het is miraculeus dat wij nog leven. Dat hebben we te danken aan het regeringsleger van Assad en aan Vladimir Poetin omdat hij besloot om in te grijpen toen de rebellen de macht dreigden over te nemen. Toen duizenden terroristen bij Qara waren neergestreken waren wij ons leven niet zeker. Ze kwamen uit de Golfstaten, Saoedi- Arabië, Europa, Turkije, Libië. Veel Tsjetsjenen. Ze vormden een buitenlandse bezettingsmacht, allemaal gelieerd aan al-Qaeda en afsplitsingen. Tot de tanden bewapend door het Westen en zijn bondgenoten en met een wedde om u tegen te zeggen. Ze zeiden letterlijk: ‘Dit land behoort nu ons’. Vaak zaten ze onder de drugs, ze bestreden elkaar onderling, ’s avonds schoten ze in het wilde weg. We hebben ons lang in de cryptes van het klooster schuil moeten houden. Toen het regeringsleger hen verjoeg, was iedereen blij: de Syrische burgers, die de buitenlandse rebellen haten en wij omdat de rust terugkeerde.

U zegt: het Syrische leger beschermt de burgers terwijl er allerlei berichten zijn over oorlogsmisdaden door Assads troepen, bijvoorbeeld de bombardementen met vatbommen.


Weet u dan niet dat de berichtgeving over Syrië de grootste medialeugen van deze tijd is? Over Aleppo is pure onzin verkocht: het waren juist de rebellen die er plunderden en moorden. Denkt u dat het volk stom is? Denkt u dat die mensen gedwongen worden om te juichen voor Assad en Poetin? Het is de Amerikanen te doen om pijpleidingen en grondstoffen in deze regio en om het tegenwerken van Poetin. En Saoedi-Arabië en Qatar willen in Syrië een soennitische staat vestigen, zonder vrijheid van godsdienst. Daarom moet Assad weg. Weet u: toen het Syrische leger zich opmaakte voor de slag om Aleppo kwamen moslimmilitairen bij mij om te worden gezegend. Tussen gewone moslims en christenen is er geen probleem. Het zijn die radicale islamistische, door het Westen gesteunde rebellen die ons willen uitmoorden. Zij zijn allemaal al-Qaeda en IS. Er zijn helemaal geen gematigde strijders meer.”

U noemde Hillary Clinton ooit een ‘duivelin in wijwater’ omdat zij als minister van Buitenlandse Zaken het conflict zou hebben opgepookt.


Ik ben blij met Trump. Hij ziet wat ieder normaal mens begrijpt: dat de Verenigde Staten moeten stoppen met het ondermijnen van landen die grondstoffen bezitten. Het streven naar een unipolaire wereld door de Amerikanen is het grootste probleem. En Trump begrijpt dat de radicale islam een groter gevaar is dan Rusland. Wat kan mij het schelen dat hij af en toe zijn broek uittrekt? Als Trump geopolitiek uitvoert zoals hij belooft, dan ziet de toekomst er positief uit. Dan komt het tot een vergelijk met Poetin. En hopelijk komt er dan een oplossing voor Syrië en keert de vrede terug.

U begrijpt dat uw analyse controversieel is en op veel kritiek stuit?

Ik spreek uit eigen observatie. En niemand hoeft mij te geloven, hè? Maar ik weet één ding: de media kunnen met hun berichtgeving bijdragen aan de uitmoording van het Syrische volk, of zij kunnen de Syriërs helpen. Helaas zijn er onder journalisten te veel meelopers en flauwe zakken.

(Bron: ad.nl)