Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Categorie: politieke correctheid

De humorloze comédienne

  
Hierboven ziet u de Amerikaanse komiek Kathy Griffin die bij wijze van grap poseert met het bebloede hoofd van Donald Trump in haar hand. Veel grover en wansmakelijker kan een grap niet worden en dat heeft ze dan ook mogen ondervinden. Ze kreeg massa’s ‘haatmails’ en haar shows werden afgelast. Zelfs de president twitterde dat ze zich moest schamen. Nu zou je denken dat komische Kathy beseft dat ze te ver is gegaan en dat ze de grens tussen vrije meningsuiting en oproep tot geweld heeft overschreden. Maar niets is minder waar. Tijdens een persconferentie beschuldigde ze Donald Trump ervan haar leven kapot te maken. Hij heeft mij gebroken, verklaarde ze snikkend. 

Kathy keert de zaken dus gewoon om. De foto waarop ze poseert als IS-strijder getuigt van een ongeziene haat. Kan men zich die foto voorstellen met Obama in plaats van Trump? Maar als haar haatboodschap niet geaccepteerd wordt, barst ze in tranen uit en noemt zichzelf het slachtoffer van … haat. Kathy Griffin maakt deel uit van de politiek-correcte kringen die andersdenken al jaren beschuldigen, bedreigen en broodroven. Nu ze een koekje van eigen deeg krijgt, is ze echter in alle staten. Ze beseft niet dat ze in een spiegel kijkt. Dat maakt van de hele affaire een pijnlijke grap, want een komiek die niet om zichzelf kan lachen, dat is … niet om te lachen.

Zo feministisch zijn we écht

  

Leve de Vlaamse intellectueel!

  

Grenzeloze liefde

  

De paus en de muur

  

Pope Francis continues to argue for two interrelated points that, while seemingly humane, compromise Western nations and expose their citizens to danger. He reiterated his first point earlier this month when he said, “I appeal not to create walls but to build bridges.” Francis has made this appeal frequently, both figuratively (when imploring Western nations not to close their doors against more incoming Muslim migrants) and literally (for instance by characterizing Donald Trump’s proposal to build a U.S.-Mexico wall as “not Christian”).

 Francis reiterated his second point a few days ago when he said, “Muslim terrorism does not exist.” His logic is that, because there are Christians who engage in criminal and violent activities—and yet no one blames Christianity for their behavior — so too should Islam not be blamed when Muslims engage in criminal and violent activities. In this, the Catholic pope appears unable or unwilling to make the pivotal distinction between violence committed in accordance with Islamic teachings, and violence committed in contradiction of Christian teachings.

But there’s another relevant and often overlooked irony: every morning Francis wakes up in the Vatican and looks out his window, he sees a very large and concrete reminder that gives the lie to both his argument against walls and his argument in defense of Islam. I speak of the great walls surrounding Vatican City, more specifically the Leonine Walls.

Context: A couple of years after Islamic prophet Muhammad died in 632, his followers erupted out of Arabia and conquered surrounding non-Muslim lands in the name of Islam. In a few decades, they had annexed two-thirds of what was in the 7th century Christendom. They took all of the Middle East, North Africa, and Spain, until they were finally stopped at Tours in central France (732). By the late 9thcentury, jihadi incursions had transformed the Mediterranean Sea into a Muslim lake; the major islands — Sicily, Crete, Rhodes, Malta, Cyprus — were conquered, and the European coast was habitually raided for booty and slaves. According to the most authoritative and contemporary Muslim chroniclers — al-Waqidi, al-Baladhuri, al-Tabari, al-Maqrizi, etc. — all this was done because Islam commands Muslims to subjugate and humiliate non-Muslims.

It was in this context that, in 846, Muslim fleets from North Africa landed near Rome. Unable to breach the walls of the Eternal City, they sacked and despoiled the surrounding countryside, including — to the consternation of Christendom — the venerated and centuries-old basilicas of St. Peter and St. Paul. The Muslim invaders desecrated the tombs of the revered apostles and stripped them of all their treasures. Pope Leo IV (847-855) responded by building large walls and fortifications along the right bank of the Tiber to protect the sacred sites from further Muslim raids. Completed by 852, the walls were in places 40 feet high and 12 feet thick. Further anticipating the crusades against Islam by over two centuries — and thus showing how they were a long time coming — Pope Leo decreed that any Christian who died fighting Muslim invaders would enter heaven. After him and for the same reasons, Pope John VIII offered remission of sins for those who died fighting Islamic invaders. Such was the existential and ongoing danger Muslims caused for Christian Europe — more than two centuries before Pope Urban’s call for the First Crusade in 1095.

Today, many Muslims, not just of the ISIS variety, continue to boast that Islam will conquer Rome, the only of five apostolic sees — the other four being Antioch, Alexandria, Jerusalem, and Constantinople — never to have been subjugated by jihad. Similarly, Muslims all throughout Europe continue exhibiting the same hostility and contempt for all things and persons non-Islamic, whether by going on church vandalizing sprees and breaking crosses, or by raping “infidel” women as theirs by right.

In short, Pope Leo’s walls prove Pope Francis wrong on both counts: yes, walls are sometimes necessary to preserve civilization; and yes, Islam does promote violence and intolerance for the other — far more than any other religion. This fact is easily discerned by examining the past and present words and deeds of Muslims, all of which evince a remarkable and unwavering continuity of hostility against “infidels.”

Perhaps most ironic of all, had it not been for Pope Leo’s walls — and so many other Christian walls, such as Constantinople’s, which kept Islam out of Europe for centuries, and Vienna’s, which stopped a full-blown jihad as recent as 1683 — there might not be a pope today to pontificate about how terrible walls are and how misunderstood Islam is. And when Francis accuses those who build walls of not being Christian, as he did of Trump, he essentially accuses men like Pope Leo IV — who did so much to protect and preserve Christendom at a time when Islam was swallowing up the world — of being no Christians at all.

(Raymond Ibrahim)

De Tap en de Tepel

  
Stel: een bende jonge skinheads pest en vernedert een 85-jarige man van Turkse origine al jarenlang. Ze gooien de ruiten van zijn huis stelselmatig in. Op een bepaald moment wordt de oude man bewusteloos geslagen door jongeren. Zou dat uitgebreid de nationale media halen? Ja. En terecht. Zouden pers en samenleving verontwaardigd zijn? Ja. En terecht. Want het is relevant en we moeten vermijden dat racisten dat opnieuw en straffeloos kunnen doen.

Stel: een jongerenbende van Gents-Turkse origine bedreigt een Gentse man van 85, al jaren. Ze vernederen hem als hij buitenkomt. Ze spuwen in zijn gezicht. Ze slaan om de paar weken zijn ramen in. Er volgen ontelbare andere pesterijen. Want de man, Hendrik, hangt slogans uit tegen onverdoofd slachten. En dat vinden sommige mensen niet leuk. Vorige week is Hendrik door jongeren voor zijn deur bewusteloos gestampt. Hij heeft een zware hoofdwonde.

Is dat belangrijk nieuws? Ja. Want de feiten zijn bij politie, justitie en pers al jarenlang bekend zonder dat iemand echt optreedt. Haalt het de nationale media? Nauwelijks. Is de pers verontwaardigd? Neen. Die bericht omzichtig over ‘ongenoegen bij mensen van bepaalde religies’. Maar diezelfde journalisten bestempelen Hendrik zonder schroom en expliciet als moslimhater en antisemiet. ‘Hij heeft het toch wel zelf uitgelokt om bewusteloos te worden gestampt’, staat er net niet bij. En dat was het dan. Een ‘fait divers’. Daarna kan iedereen weer wegkijken.

Wat voorafging: Hendrik hangt al tientallen jaren slogans uit aan zijn raam. Tegen alles wat hij onrechtvaardig vindt. De jagers, de kapitalisten, de fascisten, de katholieke kerk, het mishandelen van dieren. Hij noemde de vorige paus een nazi omwille van zijn Hitlerjugend-verleden en conservatieve standpunten. Hij hing provocatief een DDR-vlag aan zijn gevel. Als hem racisme werd verweten, plakte hij cynisch een affiche aan zijn venster: ‘Het zijn hier allemaal racisten’. En zo hing hij ook een affiche op met een foto van een schaap: ‘Wie is er bang van de islam? Ik, arm schaap’. Als een stierenvechter gegrepen werd door een stier, schreef hij erbij: ‘Goed nieuws: de stier heeft gewonnen’. 

Het is opvallend dat de pesterijen en het geweld pas begonnen sinds Hendrik een vijftal jaar geleden slogans tegen onverdoofd slachten begon uit te hangen. Sinds dat moment wordt hij bedreigd door jongeren die hem zeggen dat hij moet stoppen met het ‘beledigen van de islam’. H.E., een man van Turkse origine, plaatste een paar jaar geleden filmpjes op Facebook. Altijd met dezelfde procedure: Hendrik werd uitgedaagd, uitgelachen, bespuwd, vernederd en ‘een vieze, stinkende oude man’ genoemd. Als hij dan emotioneel en overstuur reageerde, werd zijn reactie gefilmd. Dat zette H.E. op Facebook, en impliciet riep hij op om ‘deze racist’ aan te pakken. Ze zouden hem wel eens ‘de keel kunnen oversnijden zoals bij de schaapjes’.

Sinds die oproep werden de ruiten van Hendriks huis tientallen keren ingegooid, zijn huis beklad, zijn bloembakken aan diggelen geslagen – een permanente psychologische terreur voor hem en zijn partner. Hij moest zelfs kogelvrij glas plaatsen. In 2013 werden drie jongeren bij klaarlichte dag op heterdaad betrapt toen ze de ruiten voor de zoveelste keer instampten. De jonge daders, van Gents-Turkse origine, werden opgepakt. De zaak werd geseponeerd.

Op een keer stond H.E. met de kapotte bloembakken in zijn handen voor het huis van Hendrik en zei hij tergend: ‘Zijn uw bloemetjes kapot? Ocharme. Ik zal ze terugzetten.’ Toen Hendrik daar klacht tegen indiende, verwijderde H.E. snel zijn gewelddadige oproepen maar hij postte cynisch: ‘Ik mag niets meer schrijven over de racist, want het is een oude man.’ Met een smiley. Hij voegde eraan toe dat hij via zijn ‘politieke vrienden’ een klacht wegens racisme tegen Hendrik zou indienen bij UNIA. Iets later kreeg Hendrik inderdaad bezoek van de politie. Nadien wachtte H.E. wachtte hem aan zijn deur op om hem uit te lachen. H.E. en de jongeren gingen gewoon door met hun terreur omdat ze merkten dat ze toch niet gestraft werden.

(Chris Michel)

Bron: De Morgen

Alternatieve feiten

  

In Groot-Brittannië is ophef ontstaan over de zaak Phil Shiner. Mensenrechtenadvocaat Phil Shiner was hoofd van het ondertussen opgedoekte kantoor Public Interest Lawyers. Shiner spande honderden rechtszaken aan tegen Britse soldaten die in Irak hadden gevochten. Hij beschuldigde ze van mishandeling, foltering en moord. De advocaat die zichzelf omschreef als een toegewijde socialist en iemand die opkomt voor de verworpenen der aarde, werd in 2004 uitgeroepen tot ‘mensenrechtenadvocaat van het jaar’. De linkse krant The Guardian, zowat het model voor De Standaard, loofde Shiner en nam hem in dienst om columns te schrijven tegen de Britse regering. De Law Society – de beroepsorganisatie van advocaten – prees zijn ‘volhardend en moedig engagement’, en The Law Society Gazette schreef dat we meer advocaten nodig hebben als Phil Shiner.

Maar wat vernemen we vandaag in de Britse media die de advocaat nog niet zolang geleden de hemel in prezen? Phil Shiner werd door het solicitors disciplinary tribunal in Londen geschrapt als advocaat, wegens ‘opzettelijke leugens, roekeloze speculatie en diepgewortelde vijandigheid jegens het Verenigd Koninkrijk’. Het grootste deel van zijn aanklachten blijkt namelijk verzonnen. Daarbij zette hij Irakezen aan – zelfs tegen betaling – om Britse soldaten te beschuldigen van de ergste feiten, waarna hij processen aanspande met het geld van de Britse belastingbetaler. Dat het leven van talloze Britse militairen daardoor een nachtmerrie werd, kon hem blijkbaar niet schelen. De advocaat werd gedreven door een combinatie van winstbejag en ideologische vooringenomenheid. Er gaan stemmen op om Shiner gerechtelijk te vervolgen, maar hij is nog steeds professor aan Middlesex University.

Ook bij ons werden de beschuldigingen van Shiner gretig overgenomen. Zo bijvoorbeeld in MO* Magazine, in een bijdrage van Sanjay Suri: Britse advocaten hebben bewijzen van nog meer martelingen in Irak (januari 2005). Een paar uittreksels:

Negen van onze cliënten werden gemarteld, slecht behandeld en vernederd door Britse troepen in Irak. Drie anderen werden doodgemarteld, zegt Phil Shiner, die het vierkoppige kantoor leidt. Volgens de advocaat is er sprake van heel duidelijk bewijs van mishandeling en marteling, veel erger dan wat er te zien is op de foto’s die nu de wereld rondgaan.

Het lijkt erop dat er een martelbeleid bestaat bij de Britse troepen. Deze incidenten zijn niet enkel de verantwoordelijkheid van soldaten met een lage rang, zegt Shiner. Onze cliënten werden wekenlang gemarteld door ploegen van soldaten die bevelen kregen van ten minste één officier

Bij de journalisten van de Britse kwaliteitspers en van de BBC ontbrak elke kritische zin. De verhalen van Shiner werden niet doorgelicht. Ze gingen erin als zoete koek omdat ze beantwoorden aan lang bestaande vooroordelen: tegen het leger, tegen de eigen regering, tegen het Westen in het algemeen.

Sedert het aantreden van Trump wordt er voortdurend gewaarschuwd voor alternatieve feiten en voor nepnieuws. Maar nepnieuws is geen uitvinding van alt right of van Steve Bannon. Activisten van allerlei slag waren hen lang voor, zelfs mensenrechtenadvocaten. Maar voor onze journalisten en opiniemakers is nepnieuws een rechts fenomeen. De alternatieve feiten van Phil Shiner werden jarenlang niet in vraag gesteld, omdat de advocaat voor de goede zaak vocht. The Guardian heeft het nog altijd moeilijk met een duidelijke veroordeling. In De Standaard en De Morgen wordt over de zaak Shiner met geen woord gerept. En zal MO* Magazine het gepubliceerde nepnieuws corrigeren?     

(Miel Swillens)

Bron: doorbraak.be

Ik ben blij met Trump

  
De Vlaamse pater Daniël Maes (78) leeft in Syrië, in het zesde-eeuwse Mar Yakub klooster in het stadje Qara, 90 kilometer ten noorden van de hoofdstad Damascus. Hier is hij ooggetuige van de burgeroorlog. Volgens hem klopt er weinig van de westerse berichtgeving over het conflict in Syrië. ,,De Amerikanen en hun bondgenoten willen het land te gronde te richten.”

U bent zeer kritisch op de verslaggeving uit Syrië. Wat zit u dwars?

Er klopt niets van het idee dat er een volksopstand plaats zou hebben tegen president Assad. Ik ben sinds 2010 in Qara en heb met eigen ogen gezien hoe agitatoren van buiten Syrië de protesten tegen de regering organiseerden en jongeren rekruteerden. Die beelden werden door Al Jazeera uitgezonden om de indruk te wekken dat hier een rebellie gaande was. Er werden door buitenlandse terroristen moorden gepleegd, in de soennitische en in de christelijke gemeenschappen, in een poging om onder de Syrische bevolking religieuze en etnische tweespalt te zaaien. Terwijl in mijn ervaring het Syrische volk juist heel eensgezind was. Voor de oorlog was dit een harmonieus land: een seculiere staat waarin verschillende geloofsgemeenschappen vreedzaam naast elkaar leefden. Er was nauwelijks armoede, het onderwijs was gratis, de gezondheidszorg goed. Het was alleen niet mogelijk om vrijelijk je politieke mening te uiten. Maar dat kon de meeste mensen niks schelen.

Zuster Agnès-Mariam, de Libanees-Franse moeder overste van uw Mar Yakub (‘heilige Jacob’) klooster, wordt ervan beschuldigd te heulen met het regime. Zij heeft vrienden tot op het hoogste niveau.

Zuster Agnès-Mariam helpt de bevolking: zij heeft recent een gaarkeuken geopend in Aleppo, waar vijf keer per week 25.000 maaltijden worden bereid. Kijk, het is miraculeus dat wij nog leven. Dat hebben we te danken aan het regeringsleger van Assad en aan Vladimir Poetin omdat hij besloot om in te grijpen toen de rebellen de macht dreigden over te nemen. Toen duizenden terroristen bij Qara waren neergestreken waren wij ons leven niet zeker. Ze kwamen uit de Golfstaten, Saoedi- Arabië, Europa, Turkije, Libië. Veel Tsjetsjenen. Ze vormden een buitenlandse bezettingsmacht, allemaal gelieerd aan al-Qaeda en afsplitsingen. Tot de tanden bewapend door het Westen en zijn bondgenoten en met een wedde om u tegen te zeggen. Ze zeiden letterlijk: ‘Dit land behoort nu ons’. Vaak zaten ze onder de drugs, ze bestreden elkaar onderling, ’s avonds schoten ze in het wilde weg. We hebben ons lang in de cryptes van het klooster schuil moeten houden. Toen het regeringsleger hen verjoeg, was iedereen blij: de Syrische burgers, die de buitenlandse rebellen haten en wij omdat de rust terugkeerde.

U zegt: het Syrische leger beschermt de burgers terwijl er allerlei berichten zijn over oorlogsmisdaden door Assads troepen, bijvoorbeeld de bombardementen met vatbommen.


Weet u dan niet dat de berichtgeving over Syrië de grootste medialeugen van deze tijd is? Over Aleppo is pure onzin verkocht: het waren juist de rebellen die er plunderden en moorden. Denkt u dat het volk stom is? Denkt u dat die mensen gedwongen worden om te juichen voor Assad en Poetin? Het is de Amerikanen te doen om pijpleidingen en grondstoffen in deze regio en om het tegenwerken van Poetin. En Saoedi-Arabië en Qatar willen in Syrië een soennitische staat vestigen, zonder vrijheid van godsdienst. Daarom moet Assad weg. Weet u: toen het Syrische leger zich opmaakte voor de slag om Aleppo kwamen moslimmilitairen bij mij om te worden gezegend. Tussen gewone moslims en christenen is er geen probleem. Het zijn die radicale islamistische, door het Westen gesteunde rebellen die ons willen uitmoorden. Zij zijn allemaal al-Qaeda en IS. Er zijn helemaal geen gematigde strijders meer.”

U noemde Hillary Clinton ooit een ‘duivelin in wijwater’ omdat zij als minister van Buitenlandse Zaken het conflict zou hebben opgepookt.


Ik ben blij met Trump. Hij ziet wat ieder normaal mens begrijpt: dat de Verenigde Staten moeten stoppen met het ondermijnen van landen die grondstoffen bezitten. Het streven naar een unipolaire wereld door de Amerikanen is het grootste probleem. En Trump begrijpt dat de radicale islam een groter gevaar is dan Rusland. Wat kan mij het schelen dat hij af en toe zijn broek uittrekt? Als Trump geopolitiek uitvoert zoals hij belooft, dan ziet de toekomst er positief uit. Dan komt het tot een vergelijk met Poetin. En hopelijk komt er dan een oplossing voor Syrië en keert de vrede terug.

U begrijpt dat uw analyse controversieel is en op veel kritiek stuit?

Ik spreek uit eigen observatie. En niemand hoeft mij te geloven, hè? Maar ik weet één ding: de media kunnen met hun berichtgeving bijdragen aan de uitmoording van het Syrische volk, of zij kunnen de Syriërs helpen. Helaas zijn er onder journalisten te veel meelopers en flauwe zakken.

(Bron: ad.nl)

Volmaaktheid

    

Op een zonnige winterochtend – het nieuwe jaar was pas begonnen en de wereld lag er witbevroren bij – wandelde ik door de Windeekse (zo zeggen ze dat hier) velden. De bultige kasseiweg die ik volgde, slingerde zich door het landschap en verdween ergens in de diepte. In de weiden keken paarden en schapen verbluft op toen ik passeerde. Een mens! Dat zagen ze ook niet elke dag. Uit een schoorsteen kringelde wat rook en in de verte zag ik een kerktoren door de nevelen priemen. Veel mooier kon het niet worden en mijn ziel maakte dan ook aanstalten om één te worden met al dat schoons. Maar toen hoorde ik in de verte autogeraas. Verrek! Mijn droom viel aan gruizels. Met pijn in het hart dacht ik aan de tijd toen er nog geen auto’s reden. Het enige wat je toen in Scheldewindeke zou gehoord hebben, waren de bomen, de vogels, een paar honden en een haan. Vergeefs probeerde ik die volmaakte rust weer op te roepen door de autogeluiden weg te denken. Net zoals ik dat in Destelbergen 21 jaar lang had gedaan … 

Ofschoon het in Scheldewindeke veel rustiger is dan in Destelbergen, blijf ik me ergeren. Omdat er nog altijd auto’s te horen zijn, omdat het hier niet helemáál stil is. Die vaststelling trof me: blijkbaar was er niks wezenlijks veranderd. Maar ik zou er waarschijnlijk niet zijn blijven bij stilstaan, als An me een paar dagen later niet had verteld over problemen op school, problemen die, zoals zo vaak, veroorzaakt werden door spanningen tussen oude en jonge zielen. Ik herkende ze maar al te goed, de eeuwige onvrede van de oude zielen, hun onvermogen om de zaken te accepteren zoals ze zijn. Zo heb ik alle reden om opgetogen te zijn over het feit dat we nu in Scheldewindeke wonen. Nog maar een paar maanden geleden wisten we van geen hout pijlen te maken en vandaag wonen we in een huis met een tuin, ver van iedere autostrade. Dat is meer dan ik had durven hopen, en toch slaat de onvrede alweer toe. Dit keer niet omdat er zoveel lawaai is, maar omgekeerd, omdat er zo weinig lawaai is, omdat de volmaakte stilte hier vlakbij is. 

Dat oude-zielenverlangen naar volmaaktheid herken ik ook in de politieke correctheid. Qua onverdraagzaamheid en racisme is het in ons land als qua autolawaai in Scheldewindeke: je hoort wel wat gemor over vreemdelingen, maar dat valt niet te vergelijken met het kabaal dat met name moslims maken. Hun racisme en onverdraagzaamheid klinken als het gebulder van de autostrade in Destelbergen. En toch ergeren de politiek-correcten zich niet aan dit luidruchtige moslimracisme, nee, hun verontwaardiging geldt het nauwelijks hoorbare Vlaamse racisme. Van die mug maken ze een olifant, terwijl ze de echte olifant negeren. Moslims gedragen zich agressief en gewelddadig, terwijl Vlamingen zich beperken tot wat gescheld op Facebook. Maar het zijn deze laatsten die worden weggezet als racisten. De reden voor dit irrationele gedrag is dezelfde waarom ik me meer erger aan het gedempte autogeraas in Scheldewindeke dan aan het bulderende lawaai in Destelbergen: in Vlaanderen lijkt de volmaakte verdraagzaamheid binnen handbereik te liggen. 

Vergeleken bij het moslimracisme verzinkt de Vlaamse onverdraagzaamheid in het niets. Vlamingen zijn zo verdraagzaam dat ze zelfs niet protesteren als ze in hun eigen hoofdstad als vreemdelingen worden behandeld. Als Vlamingen nóg verdraagzamer werden, zouden ze gewoon ophouden te bestaan. Juist daarom worden de laatste restjes Vlaams racisme door de politiek-correcte oude zielen als ondraaglijk ervaren: ze verhinderen de eenwording met het ideaal, ze staan de absolute gelukzaligheid – die voor het grijpen lijkt te liggen – in de weg. En tussen bijna en helemaal is er een hemelsbreed verschil. Ik heb ooit de volmaakte stilte gehoord, ik herinner het me nog altijd. Het gebeurde op de heide van Kalmthout: hoe ik ook mijn oren spitste, ik hoorde niets, behalve de wind. En die volmaakte stilte had een wonderlijk effect: alsof een deken uit de hemel neerdaalde en me helemaal omwikkelde. Om die zaligheid opnieuw te beleven zou ik – bij wijze van spreken – een moord begaan. 

De volmaaktheid doet een mens terechtkomen in een andere wereld, een ideale wereld waar alle kwellingen van de reële wereld van je afvallen. Dat is de wereld waar de oude zielen zo intens naar verlangen. Veel meer dan jonge zielen dragen ze in zich de herinnering aan het verloren paradijs, waar de rust hen als een deken omwikkelde en alle zorgen deed verdwijnen. Die herinnering is het die in hen wakker wordt en als een vurig verlangen oplaait wanneer ze in de buurt van volmaaktheid komen – zoals ik hier in Scheldewindeke, zoals de politiek-correcten in Vlaanderen. Het is sterker dan henzelf. Ze kunnen niet verhinderen dat hun verlangen zich een weg naar buiten baant, evenmin als een man zijn zaad kan tegenhouden als het zich eenmaal in beweging heeft gezet. Geen wilskracht of redelijkheid is daartegen opgewassen. Alles wat dit verlangen naar volmaaktheid in de weg staat en het bereiken van de gelukzaligheid verhindert, wordt beschouwd als het kwaad in hoogsteigen persoon. 

Wanneer de afstand tussen ideaal en realiteit te groot wordt, schieten de oude zielen in actie. Ze ontwikkelen dan een geweldige kracht. Maar dat positieve, opbouwende idealisme dreigt om te slaan in een negatieve, vernietigende kracht wanneer ze de volmaaktheid binnen handbereik weren. Dan verliezen ze hun bezinning en verklaren de oorlog aan de ‘laatste hindernissen’, die ze op alle mogelijke manieren proberen uit de weg te ruimen. Dat is wat momenteel op grote schaal gebeurt met de politieke correctheid. Ze wordt gedreven door de idealen die de Europese beschaving groot hebben gemaakt en die haar tot een wereldbeschaving hebben doen uitgroeien. Maar terwijl er in grote delen van de wereld nog pionierswerk moet worden verricht, is in Europa de volmaaktheid in zicht gekomen. En dat is het moment waarop de politiek-correcte zielen zich gedragen als paarden die de stal ruiken: ze rukken zich los en stormen vooruit, alles vertrappelend wat hen voor de voeten komt. 

Het is dezelfde onstuitbare drang naar volmaaktheid die moslims massaal naar het Westen drijft. Ze zijn in hoofdzaak afkomstig uit het Midden-Oosten, dat typische oude-zielengebied. Onder het bewind van de islam hebben de erfgenamen van de oude beschavingen hun idealen diep in zichzelf moeten wegbergen. De afstand met de islamitische realiteit was te groot. Maar toen de beelden van de moderne Europese beschaving begonnen door te dringen in het Midden-Oosten, werden oeroude herinneringen in hen wakker. Net als mannen die te lang droog hebben gestaan, konden ze zich niet meer inhouden en – als ontelbare spermatozoïden – waagden ze de ‘sprong’ naar de overkant, naar het ewig Weibliche, naar het Europese ideaal. En net als de politiek-correcten hier, laten ze zich nergens door tegenhouden en weigeren ze rekening te houden met de Europese realiteit. Die is voor hen het kwaad zelve, want ze verhindert hen de volmaaktheid te bereiken. 

Die volmaaktheid is natuurlijk slechts een beeld. Ze is niet van deze wereld en kan nooit op aarde gerealiseerd worden. Waar de moslims echter mee in aanraking komen is de onvolmaakte Europese realiteit. En dat onderscheid kunnen ze heel moeilijk maken, betoverd als ze zijn door hun visioen van volmaaktheid. Ofschoon de realiteit hier vele malen beter is dan waar ze vandaan komen, zijn ze toch niet tevreden of dankbaar. Wel integendeel. Hoe beter ze het hebben, des te wrokkiger worden ze. Moslims die radicaliseren en terroristen worden, zijn geen arme stakkers die niet weten van welk hout pijlen te maken. Het zijn mensen die gestudeerd hebben, die een mooie job hebben, die het vaak beter hebben dan de gemiddelde Europeaan. Het is dan ook niet het racisme van de Europeanen dat zo’n vernietigende krachten in hen opwekt, maar juist het omgekeerde: de extreme Europese verdraagzaamheid. Want die doet moslims geloven dat de ideale wereld hier voor het grijpen ligt. 

Wie niet tegenover de idee kan gaan staan, wordt door de idee geknecht, schrijft Rudolf Steiner in zijn Filosofie der Vrijheid. Hij heeft het hier natuurlijk niet over de dode, abstracte idee maar over de levende idee, over het ideaal dat een intens verlangen in ons opwekt. Dode ideeën oefenen nauwelijks invloed op ons uit – daarom laten ze ons ook vrij – maar van levende ideeën gaat een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit en wanneer we ermee in contact komen, moeten we afstand bewaren, anders dreigen we erdoor meegesleurd te worden en onze vrijheid te verliezen. Evenmin als fanatieke moslims zijn politiek-correcte mensen vrije mensen. Allebei zijn ze in de ban van grootse idealen waarmee ze zich identificeren en waar ze niet tegenover kunnen blijven staan. Ze zijn met andere woorden verslaafd aan de geest, en zoals iedere verslaafde zijn ze tot alles in staat om ‘aan hun gerief’ te komen en de gelukzaligheid te bereiken. Daarom zijn ze zo gevaarlijk: ze zijn niet meer voor rede vatbaar, ze zijn bezeten door de geest.

Deze bezetenheid wordt veroorzaakt door de groeiende helderziendheid van de moderne mens. Sinds het einde van het Kali Yuga, het Duistere Tijdperk, begint de mensheid de wereld van de geest weer waar te nemen. Het heersende materialisme belet echter dat deze bovenzintuiglijke waarnemingen onderscheiden worden van onze gewone, zintuiglijke waarnemingen. En dus raken die twee ongemerkt met elkaar vermengd, met als gevolg dat de moderne mens steeds moeilijker onderscheid kan maken tussen droom en werkelijkheid. Hij zoekt de volmaaktheid van de geest in de materie en verliest gaandeweg alle zin voor realiteit. Het communisme is een voorbeeld van een geweldig ideaal dat de mens voor ogen zweefde en dat hij als het ware reeds in de aardse werkelijkheid zag. Er moesten alleen enkele hindernissen uit de weg worden geruimd en dan zou de hemel op aarde neerdalen. Maar die hindernissen bleken veel groter dan verwacht en er brak een nietsontziende strijd uit die niet de hemel maar de hel op aarde bracht.

Vandaag is het de politieke correctheid die de onderwereld wakker roept, verblind als ze is door haar geestelijke visioenen van volmaaktheid. Afgezien van het feit dat die visioenen alsmaar sterker zullen worden en dat het dus geen zin heeft ertegen in te gaan, hebben we die visoenen ook nodig. Als we helemaal géén waarneming meer hadden van de geest, zouden we voorgoed in de greep van de materie raken. Ons denkende bewustzijn zou uitdoven en we zouden weer dieren worden. Maar geestelijke waarnemingen, ideeën en idealen alleen zijn niet genoeg om deze ontmenselijking tegen te gaan. Wel integendeel, in hun onbewuste vorm vermengen ze zich met het materialisme en maken er een fanatieke religie van, een volmaaktheidsreligie. Materialisme op zich is al een tegenstander van formaat, maar wanneer het ook nog eens een alliantie aangaat met spiritualisme wordt het incontournable. Tegen deze geallieerde tegenmachten is geen kruid gewassen, behalve dan onderscheidingsvermogen. 

Wat materialisme is, dat weten we. Het is een overtuiging die gepaard gaat met een scherp bewustzijn. Maar wat spiritualisme is, wat bovenzintuiglijke waarnemingen zijn, dat weten we niet. We geloven zelfs niet dat ze bestaan, we houden ze gewoon voor zintuiglijke waarnemingen. En dat plaatst ons voor een keuze: ofwel worden we ons bewust van die waarnemingen, ofwel doven die waarnemingen ons bewustzijn uit. Ofwel maken we ons onderscheidingsvermogen sterker (door het uit te breiden tot al onze waarnemingen, niet alleen de zintuiglijke), ofwel veranderen we langzaam maar zeker in zombies die zich nergens laten door tegenhouden in hun verlangen naar volmaaktheid. Dat verlangen naar volmaaktheid zal ons ofwel verlossen ofwel vernietigen. Wat het wordt, hangt af van ons vermogen om de geest te onderscheiden die dat enorme verlangen opwekt. En die geest is Christus. Hem te leren onderscheiden is de grote michaëlische opgave die al de rest in de schaduw stelt.  

Om de vijf minuten

  

Christenen zijn de meest vervolgde groep ter wereld. Ongeveer 200 miljoen christenen behoren tot vervolgde groepen en zo’n extra 400 miljoen leven in een toestand van sterke wettelijke repressie en sociale discriminatie (bron: Paul Marshal). Wereldwijd wordt om de vijf minuten een christen vermoord voor zijn geloof, tussen 130.000 en 170.000 per jaar zeggen OSCE-socioloog Massimo Introvigne en socioloog Robert Finke. Eén op tien christenen buiten het Westen wordt vervolgd voor de publieke beleving van zijn religie (“World Christian Encyclopaedia”). Vijfenzeventig tot tachtig procent van alle religieuze vervolging treft christenen (“Aid to the Church”, “International Society for Human Rights”). Duizenden kerken werden de voorbije jaren verbrand, vernietigd of beschadigd, vooral in landen als Nigeria en Indonesië, maar ook in vele andere. Christenvervolging vindt sporadisch plaats in alle culturen (ook bij hindoes en boeddhisten). Maar in de islamitische wereld is de vervolging structureel. Moslims zijn verantwoordelijk voor de hoofdmoot van de vervolgingen.