Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Tag: Benito Raman

De piemelspits en de homoboer

  

Zoals u op onze sportbladzijden reeds kon lezen, is Benito – alle boeren zijn homo – Raman door AA Gent gedumpt bij STVV, een obscure Limburgse ploeg die onder aan de rangschikking bengelt. Daar heeft hij nu het gezelschap gekregen van Nick Proschwitz, een Duitse voetballer die eveneens gedumpt is door zijn club, dit keer niet wegens het zingen van boer- en homofobe liederen maar wegens het vertonen van zijn Glockenspiel in een of ander hotel, wat hem in de Vlaamse voetbalpers de bijnaam ‘piemelspits’ heeft opgeleverd. Een dergelijke concentratie van gedumpten kon natuurlijk niet zonder gevolgen blijven en inderdaad, afgelopen weekend is STVV gaan winnen op Standard, een club die in de goal eveneens een gedumpte had staan, namelijk Victor Valdez, die met Barcelona alles gewonnen heeft wat er te winnen valt in het voetbal en nu in de Waalse modder rondplempt. U ziet de drie gedumpten hierboven samen op de foto. 

Het kan geen kwaad om samen met Koen Meulenaere de feiten nog eens op te frissen, maar dan de feiten zoals ze zich hebben voorgedaan en niet zoals iedereen beweert dat ze zich hebben voorgedaan.

‘Gentse supporters noemen de rivalen van Club Brugge ‘boeren’. Net als die van Lier die van Westerlo, die van Mechelen die van Lier, die van Antwerpen die van Mechelen, en die van Brussel die van Antwerpen. Al eeuwenlang noemt wie zich de meerdere voelt wie hij de mindere acht: ‘Boerke.’ De Gentse fans pakken met graagte een paar keer per match, ook als het niet tegen Club Brugge is, uit met het spotlied: ‘Alle boeren zijn homo’s.’ Of dat homofoob is of niet is een gecompliceerde discussie. Sommigen voeren aan dat wie dit homofoob noemt zelf homofoob is, aangezien hij geen probleem zou hebben met ‘Alle boeren zijn hetero’s.’ Dat geldt nog meer voor wie beweert dat het gezang een belediging is voor de boeren. Hoezo, belediging?

Na het gewonnen duel tegen Kortrijk zou de immer speelse Raman via de stadionmicrofoon het gecontesteerde lied samen met de Buffalo-supporters ten gehore hebben gebracht. Let hier op het woord ‘zou’. Alom werd schande gesproken, Raman werd door de Voetbalbond één en door zijn eigen club twee wedstrijden geschorst, kreeg een gigantische boete en werd daarenboven verbannen naar Sint-Truiden, na elektrocutie de zwaarst denkbare sanctie. 

Wij hebben de beelden nu voldoende bekeken om zeker te zijn: Raman heeft helemaal niet gezongen dat alle boeren homo’s zijn. Hij zong: ‘Alle boeren zijn hoo.’ Op dat moment griste de alerte stadionomroeper hem de microfoon uit handen. Niemand, wellicht ook hijzelf niet, weet hoe hij voortgegaan zou zijn. Misschien met: ‘Alle boeren zijn hoopvol.’ Een bewering waaraan weinigen zich hadden gestoord en die bovendien correct is: na de zachte winter zijn in landbouwkringen de verwachtingen op een voorspoedige oogst inderdaad hooggespannen. Dat ze homo’s zijn, heeft Raman klaar en duidelijk niet beweerd, maar de duizend supporters voor hem met evenveel zekerheid wel. En wat gebeurt dan, in een rechtsstaat als die van Koen Geens? Wie het wel zong wordt niet gestraft, wie het niet zong wordt wel gestraft. Het is als Femke Van den Driessche, geschorst voor een fiets waarop ze niet gereden heeft.’

Benitootje moet hangen

  

In De Morgen schrijft Ann Van Den Broeck : ‘Het is lang niet zo verwonderlijk dat de zonden van relschoppers als Benito Raman vergeven worden. We geven met plezier tweede kansen aan mensen met macht en lef. Onze buurman daarentegen, die moet langer boeten.’ Deze drie zinnetjes werpen een akelig helder licht op de politiek-correcte mentaliteit. Wat is er namelijk aan de hand? Benito Raman, de jonge speler van AA.Gent die onlangs in het nieuws kwam omdat hij na een wedstrijd ‘alle boeren zijn homo’s’ had gezongen, is uitgeleend aan STVV, een voetbalclub uit Sint Truiden die aan de staart van het klassement bungelt en volgend jaar misschien in tweede klasse speelt. Voor Benito Raman is het nu reeds een degradatie, want in plaats van in de Champions League te spelen met de beste Belgische ploeg van het moment, moet de jonge Gentenaar nu tegen de degradatie gaan vechten in … Limburg. 

In de Middeleeuwen was verbanning een zeer zware straf: de gestrafte werd uit zijn vertrouwde omgeving gerukt en mocht er nooit meer terugkeren. Het overkwam Dante (de schrijver, niet de voetballer) en voor hem betekende het een doodservaring die hij – gelukkig – in een artistieke vorm kon gieten. Wat Benito Raman vandaag overkomt, is eveneens een verbanning. Hij wordt slechts verhuurd, maar de kans dat hij ooit nog naar Gent terugkeert, is klein. AA Gent wilde Raman gewoon kwijt, hij was wel een goede voetballer maar hij was slecht voor het imago van de club. Waarom? Omdat de politiek-correcte pers over hem heen was gevallen na zijn korte zangstonde. Wie het voorval heeft gezien, weet dat het niks voorstelde. In de euforie van de overwinning greep de jonge voetballer de microfoon en zong één keer ‘alle boeren zijn homo’s’. Het was voorbij voor je ’t wist. 

Maar de pc-pers had bloed geroken en sloeg ongenadig toe. Benito Raman kwam in het oog van een mediastorm te staan, zoals dat heet. AA Gent begreep meteen dat er stront aan de knikker was en greep in. Er werd een persverklaring opgesteld waarin de club zich nadrukkelijk distantieerde van ‘de feiten’ en zich verontschuldigde bij zowel de homo- als de landbouwgemeenschap. Raman werd geschorst en kreeg een boete van om en bij de 30.000 euro. Daarna werd het stil, tot het bericht kwam dat Raman naar Sint Truiden moest om waarschijnlijk nooit meer terug te keren. De voetballer verklaarde voor de pers dat hij ‘het als een nieuwe uitdaging ziet’ en meer van die voorgekauwde pr-clichés. Hij begrijpt waarschijnlijk heel goed dat dit zijn laatste kans is, want in de pers waren verschillende stemmen te horen die vonden dat Raman veel te licht gestraft was, dat men een kans gemist had om ‘een voorbeeld te stellen’.

Voor de politieke correctheid was er maar één straf de juiste geweest: een eind maken aan de voetbalcarrière van Benito Raman, hem verbieden ooit nog te voetballen. Dat is ook de overtuiging die doorklinkt in de woorden van Ann Van Den Broeck. Ze vindt het niet kunnen dat deze ‘relschopper’ een tweede kans krijgt. Het is goed om in al die politiek-correcte hysterie even te herinneren aan de ‘vreselijke misdaad’ waaraan Benito Raman zich schuldig heeft gemaakt en waarvoor hij volgens Ann Van Den Broeck niet alleen verbannen maar ook gebroodroofd zou moeten worden: hij heeft één keer gezongen van ‘alle boeren zijn homo’s’. Eén keer. Het duurde nog geen 5 seconden maar het was genoeg om hem voor het leven te brandmerken. Ten bewijze: Raman werd deze week geflitst toen hij aan 150 per uur over de autostrade ‘scheurde’ en dat was breaking news. 

Het ziet ernaar uit dat de pers Benito Raman nooit meer met rust zal laten. De kleinste misstap, het kleinste onvertogen woord, en hij zal opnieuw door het slijk gesleurd worden. Heel slecht voor het imago van de club waarvoor hij speelt natuurlijk, en de kans dat hij dan opnieuw verhuurd of verkocht zal worden, is niet gering. Op die manier zal hij dan steeds lager zakken, steeds minder verdienen, tot hij er helemaal moedeloos van wordt en de pijp aan Maarten geeft. Dat is ongetwijfeld de straf die de politieke correctheid voor deze speelvogel in gedachten heeft. Met minder is ze niet tevreden. Het enige wat er voor Benito Raman opzit, is een politiek volkomen correct leven gaan leiden, liefst met veel verontschuldigingen en boetedoening. Misschien dat Big Sister hem dan vergeeft. Maar vergeten zal ze zijn zonde nooit. 

Stoute jongens

  

Zoals te voorspellen was, is ‘alle boeren zijn homo’s’ een hit geworden op de Vlaamse voetbalvelden. En daar gaat de Jupiler Pro League (!) hard tegen optreden. Tijdens de play offs zal het volgende systeem in voege treden: in geval van ongepaste spreekkoren zal de stadionomroeper de supporters aanmanen om ermee te stoppen. Heeft dat geen effect dan zal de wedstrijd worden stilgelegd. En blijven de supporters volharden in de boosheid, dan wordt de wedstrijd gewoon afgelast. Kwamen de ‘gezangen’ uit één kamp dan verliest die ploeg de match, kwamen ze uit twee kampen dan verliezen beide ploegen de match en krijgt niemand punten. 

Er is dus een regelrechte strijd losgebarsten tussen de supporters en de Jupiler Pro League. Benieuwd wie die gaat winnen. Alleszins het voetbal niet. Supporters krijgen nu immers de macht om voetbalwedstrijden rechtstreeks te beïnvloeden. Ze hoeven zich alleen te vermommen als supporters van de tegenpartij en luid ‘alle boeren zijn homo’s’ te roepen. Op die manier kunnen ze een ploeg die 3 – 0 achter staat alsnog de wedstrijd doen winnen. Of zouden ze zover niet durven gaan? Dat is een beetje dezelfde vraag als: hoever durven de bobo’s van de Pro League gaan met hun belachelijke maatregelen? Wat bezielt die mensen trouwens? Het voorval met Benito Raman heeft aangetoond hoe groot de invloed van een voetballer is, beweert CEO Pierre Francois. Maar dat is natuurlijk onzin. Het is niet Benito Raman die ervoor gezorgd heeft dat ‘alle boeren zijn homo’s’ momenteel zo populair is. Dat hebben de journalisten gedaan die van een mug een olifant hebben gemaakt. 

Je zou denken dat verstandige mensen dat inzien. En toch maken ze groot misbaar. Ze gaan nu zelfs sancties opleggen, hoewel ze weten dat het geen – of een averechts – effect zal hebben. Zijn die verstandige mensen dan zo dom of … weten ze juist heel goed wat ze doen? Ik denk dat het allebei is. De ‘verantwoordelijken’ zijn er echt van overtuigd dat ze de barbaarse supporters (en voetballers) moeten beschaven. Tegelijk doen ze er alles aan om de barbaarsheid aan te wakkeren. Want dat is wat gebeurt als je vrije mensen aan banden wilt leggen: ze verzetten zich, ze laten zich niet temmen. Hoe meer ze aan banden worden gelegd des te ‘wilder’ gaan ze zich gedragen. Voetbalsupporters zingen dezer dagen niet massaal van ‘alle boeren zijn homo’s’ omdat het in hun (dierlijke) aard ligt, maar omdat ze als kleine kinderen behandeld worden die geen verschil zien tussen spel en werkelijkheid. Daarin ligt volgens mij trouwens ook de oorsprong van het scheldwoord ‘homo’. Dat is geen uiting van gevaarlijke homofobie, maar een verzet tegen het betuttelende en agressieve gedrag van homo-organisaties en intelligentsia in het algemeen. 

Degenen die een eind willen maken aan de ‘homofobe’ spreekkoren zijn ook degenen die ze in het leven hebben geroepen en ze steeds luider doen weerklinken. Ik ga ervan uit dat ze zich niet bewust zijn van hun tegenstrijdige gedrag. Nochtans is het echt niet zo moeilijk om dit mechanisme, deze vicieuze cirkel in te zien. Althans niet wanneer men de zaken met de nodige distantie kan benaderen. En waarschijnlijk ligt dáár het probleem: beide tegengestelde motieven – het beschavende en het wildmakende – zijn vandaag zo sterk dat ze de mens als het ware meezuigen en hem beletten afstand te nemen van zichzelf. Lucifer maakt de moderne mens buitengewoon idealistisch en overgevoelig voor onvolmaaktheden, Ahriman maakt hem buitengewoon materialistisch en ongevoelig voor idealen, en beide jutten elkaar op. Maar Ahriman is de sterkste van de twee en met de hulp van Lucifer bindt hij de mens steeds sterker aan de materie, waardoor hij steeds meer een gespleten wezen wordt dat steeds minder in staat is om zijn gespleten aard onder ogen te zien. 

Ik maak mij sterk dat voetbalsupporters daar beter toe in staat zijn dan voetbalofficials, want voor hen is voetbal nog altijd in de eerste plaats een spel. Tijdens de week leven ze in de werkelijkheid, en in het weekend duiken ze onder in de fictieve wereld van het voetbal. Daar ‘spelen’ ze alsof ze de supporters van de tegenpartij te lijf willen gaan, alsof ze voetballers een kopje kleiner willen maken, alsof ze alle boeren homo’s vinden. Maar ze menen het niet echt. Ofschoon ze dat spel met evenveel inzet en overgave spelen als de voetballers zelf, blijven ze zich altijd bewust van het onderscheid tussen spel en werkelijkheid. Dat onderscheid is er niet meer bij de voetbalofficials. Voor hen is het allemaal bloedige ernst. Het spelelement is verdwenen. Zij kunnen geen afstand nemen en eens goed lachen met ‘alle boeren zijn homo’s’. Anders zouden ze die spreekkoren niet zo ongelooflijk dom aanpakken. Of moet ik zeggen: ongelooflijk intelligent? Want van het standpunt van Ahriman bekeken zijn de nieuwste maatregelen van de Jupiler Pro Ligue natuurlijk de beste manier om de zaken te doen escaleren. 

Kerstlol

  

Voetbal is een spel, en zoals ieder spel kan het een kunst worden – geen grote kunst natuurlijk, maar kleine kunst, volkskunst. Dat was dit jaar een beetje het geval met AA Gent. Eerst werden ze kampioen, daarna schakelden ze Lyon en Valencia uit in de Champions League en momenteel staan ze aan de leiding in de Jupiler League, naar verluidt met heel knap voetbal. Zoals het past in de volkskunst eindigde het jaar voor AA Gent met een komische noot. Meerdere komische noten eigenlijk. De eerste kwam van voetballer Benito Raman, die tijdens de rituele begroeting van de supporters na de (gewonnen) wedstrijd tegen Kortrijk, de microfoon greep en begon te zingen: ‘alle boeren zijn homo’s!’ Dat is een bekend voetballied en de Gentse supporters vielen dan ook meteen in. Ter informatie: met ‘boeren’ wordt gerefereerd naar de supporters van Club Brugge en ‘homo’ is een klassiek scheldwoord in de mannenwereld van het voetbal. Het betekent: mietje, zacht eitje, onnozelaar. 

Niks aan de hand dus, gewoon een geintje. Maar dat was zonder de politieke correcte waard gerekend. Hij schreeuwde moord en brand in de sociale en de minder sociale media. Schande, riep hij, ontoelaatbaar! Een vlek op het blazoen van AA Gent! Voor dergelijke figuren is er geen plaats op onze voetbalvelden! Blijkbaar had hij aan het eind van het jaar nog enkele blikken verontwaardiging over en die trok hij nu allemaal open. Benito verscheen in alle kranten en werd nog net niet de Mussolini van het Belgisch voetbal genoemd. Dat was (opnieuw) lachen geblazen! In een mum van tijd hadden de onkreukbaren van een mug een olifant gemaakt. Terreurdreiging, klimaatdreiging, vluchtelingendreiging: ze waren op slag vergeten. Maar het werd nóg komischer. De volgende dag verscheen in dezelfde kranten namelijk een persmededeling van AA Gent. De club verontschuldigde zich uitgebreid bij de holebigemeenschap én bij de … landbouwgemeenschap. Van een giller gesproken!

Er zal die dag wat afgelachen zijn bij de boeren van Gent en omstreken. En ook bij de supporters van Club Brugge want die kregen eveneens verontschuldigingen aangeboden. Dat we dat nog mogen meemaken: een voetbalclub die zich in de pers verontschuldigt omdat haar supporters de supporters van een concurrerende club uitgelachen hebben! Vermoed mag worden dat de slogan ‘alle boeren zijn homo’s!’ populair zal worden op de Vlaamse voetbalvelden. Zo gaat dat nu eenmaal met slogans die geroepen of gezongen worden om de tegenstander uit te dagen: hoe heviger erop gereageerd wordt, des te groter het plezier. En inderdaad, een paar dagen later werd er op Anderlecht al vrolijk gezongen van ‘alle boeren zijn homo’s!’ Inmiddels heeft ook de Belgische Voetbalbond gereageerd: Benito de Boosdoener zal op het matje worden geroepen en hij riskeert 5 wedstrijden schorsing en 20.000 euro boete. Dat is natuurlijk al heel wat minder om te lachen.

Wat is hier eigenlijk aan de hand? Dat is steeds weer de vraag wanneer de politieke correctheid in het spel is. Wat voor geest is hier werkzaam? Eén ding is zeker: het is een volslagen humorloze geest, een geest die niet in staat is zichzelf te relativeren en met zichzelf te lachen. De politieke correctheid streeft zeer hoge idealen na, onbereikbare idealen eigenlijk. Want een wereld waarin iedereen vrij is, gelijk, verdraagzaam, niet-discriminerend, liefdevol, vreedzaam, van goede wil, enzovoort, dat is een wereld zonder kwaad. Zo’n wereld is een schijnwereld, een droom, en dat zal hij nog heel lang blijven, want uitgerekend in onze tijd woedt het kwaad heviger dan ooit. Het is weliswaar heel belangrijk dat we die droom levendig houden, want juist het geloof in die ideale wereld geeft ons de moed om het kwaad te bevechten. Maar als we het contact met de realiteit niet willen verliezen, dan moet dat geloof verbonden worden met humor, met het liefdevolle besef van de diepe kloof die gaapt tussen schijn en werkelijkheid, tussen ideaal en realiteit. 

Humor is een bij uitstek menselijk vermogen dat ons in staat stelt die tegenstelling onder ogen te zien. Ze relativeert zowel de harde werkelijkheid als de zachte droomwereld. Zelf behoort ze tot de wereld van de schijn, maar ze bezit het unieke – en in wezen christelijke – vermogen om diep in de werkelijkheid door te dringen. Toen Thomas Morus, de schrijver van Utopia, zijn hoofd op het schavot legde, schoof hij zorgvuldig zijn lange (gevangenis)baard opzij met de woorden: ‘hij is onschuldig, want hij was er nog niet toen ik veroordeeld werd’. Doorgaans vergaat mensen het lachen in dergelijke situaties en het is een teken van grote moed en een sterk geloof om in het aangezicht van de dood nog grapjes te maken. Het ontbreekt de utopisten van de politieke correctheid in hoge mate aan moed en geloof. Zij worden geregeerd door de angst, de angst dat het kwaad de werkelijkheid helemaal in zijn greep zal krijgen. Daarom vluchten ze in de droomwereld van de grote idealen en sluiten de ogen voor de kloof tussen schijn en werkelijkheid. Daarom zijn ze niet in staat tot humor en zelfrelativering. 

Humor is een kunst, het is een poging om ideaal en werkelijkheid met elkaar te verzoenen. Het verzacht de grimmige ernst van de werkelijkheid, maar ook de strenge ernst van de idealen. Het probeert het midden te houden tussen Lucifer en Ahriman, allebei zeer ernstig en niet in staat om met zichzelf te lachen. Daarom is humor, net als kunst, altijd een poging om de gulden middenweg te vinden. De poging van Benito Raman was niet bijster geslaagd en iedereen heeft het recht om hem dat duidelijk te maken. Niemand is verplicht om te lachen met een flauwe grap, niemand is verplicht om slechte kunst goed te vinden. Maar wanneer men een kunstenaar gaat straffen omdat zijn poging niet geslaagd is, dan overschrijdt men een grens. Dan dringt de grimmige ernst van Lucifer en Ahriman binnen in het ‘christelijke’ middengebied waarin ook de humor thuishoort. En er is al veel te veel van die grimmige ernst doorgedrongen in de wereld van sport en spel. Alle pogingen tot humor die er nog te vinden zijn, zouden aangemoedigd moeten worden, niet bestraft.

Je moedigt een kunstenaar niet aan door te dreigen met zware boetes en schorsingen na een mislukte poging. Integendeel, je toont hem hoe het moet, je geeft het goede voorbeeld. Op een flauwe grap repliceer je met een betere grap. Zoals het bestuur van AA Gent dat deed toen het zich verontschuldigde bij de landbouwgemeenschap. Tenminste, dat zou een goede grap zijn geweest, ware het niet dat AA Gent het (hoogstwaarschijnlijk) ernstig bedoelde. De holebi-federatie stelde dan weer voor om ‘homo’ als scheldwoord te vervangen door ‘klootzak’, maar ook dat was alweer ernstig bedoeld. Al die ernst was eigenlijk lach wekkend. De hele zaak was lachwekkend: Benito Raman was lachwekkend, de verontwaardigden waren lachwekkend, het bestuur van AA Gent was lachwekkend, de holebi-federatie was lachwekkend, en gelukkig heeft de Boerenbond niet gereageerd of het zou nóg lachwekkender zijn geweest. Maar humoristisch was het absoluut niet, daarvoor was de onkunstzinnigheid van het hele geval veel te schrijnend.