Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Tag: Brussel

Schaamlippen (3)

  

November is de maand waarin we de doden herdenken: Allerheiligen, Allerzielen, en ook de slachtoffers van de eerste wereldoorlog. Dat laatste doen we op 11 november, Wapenstilstanddag. Dit jaar leken de oorlogsdoden echter een stuk minder aandacht te krijgen. Helemaal onbegrijpelijk was dat niet als je bedenkt dat de Grote Oorlog nu al drie jaar aan één stuk herdacht wordt. Afgelopen zomer werd er in Ieper nog een grootscheepse herdenking gehouden van de Slag bij Passendaele. Actrice Helen Mirren droeg bij die gelegenheid het beroemde gedicht In Flanders’ Fields voor, maar deed dat op zo’n triomfantelijke toon dat ik me opeens realiseerde naar een overwinningsfeest te kijken. De hele vertoning werd dan ook geregisseerd door de Engelsen, er viel geen Duitser te bekennen. De wapens zijn dus nog altijd niet neergelegd, ze zijn alleen van aard veranderd. Men vecht nu met andere, meer gesofisticeerde middelen, maar het is nog altijd oorlog. 

Hoe weinig 11 november nog met Wapenstilstand te maken heeft, werd dit jaar op een merkwaardige manier geïllustreerd. Om te beginnen viel het gerecht die dag de VRT binnen op zoek naar bezwarend materiaal in de zaak Bart De Pauw. Een week tevoren ging het nog om een privè-zaak tussen Bart De Pauw en enkele actrices, maar dat veranderde opeens toen de VRT besloot Bart De Pauw op staande voet te ontslaan en alle programma’s waaraan hij meewerkte van het scherm te halen. Tabula rasa dus, net als in het geval Kevin Spacey. Dat was reeds een draconische maatregel, maar de klap op de vuurpijl moest nog komen. Op 11 november greep het gerecht in, op eigen initiatief, zonder dat er een klacht was ingediend. De zaak kreeg daardoor een heel andere dimensie, want voortaan riskeert iedere man die verdacht wordt van grensoverschrijdend gedrag vervolging. Alsof het Belgische gerecht de oorlog verklaard heeft aan de man. 

Maar in ons land is 11 november niet alleen Wapenstilstanddag, het is ook Vrouwendag, en dat kan gelden als een tweede oorlogsverklaring aan de man. Want wie krijgt het in zijn hoofd om Vrouwendag te vieren op dezelfde dag dat de dood van miljoenen mannen herdacht wordt! Het is al even blasfemisch als halfnaakte leden van Fema die tijdens een (doden)mis schreeuwend op het altaar springen. Bovendien heeft het Vrouwen Overleg Komitee, dat deze uitdagende keuze maakte, onlangs zijn naam veranderd in Furia, wat ook niet meteen wijst op vredelievende bedoelingen. Maar de keuze voor 11 november is nog op een andere manier vreemd, want internationaal wordt Vrouwendag gevierd op 8 maart. Zo is dat door de Verenigde Naties bepaald, en dat gebeurde in navolging van niemand minder dan Lenin, want hij was die voorstelde om van 8 maart, de dag dat de Russische vrouwen in 1917 op straat kwamen, een vrouwendag te maken. Feminisme en communisme vormen blijkbaar één front (sic).

Maar de furieuze feministen waren niet de eersten om deze datum te kapen. De Vlaamse ngo 11.11.11 deed het hen voor. In de jaren 60 kozen ze deze datum om de Noord-Zuidproblematiek in de kijker te zetten. Met name hun deur-aan-deur campagne voor ‘de arme kindjes van Afrika’ kende een groot succes. Intussen hebben ook zij hun (kind)vriendelijke masker laten vallen en voeren ze een agressieve politiek die inspeelt op het schuldgevoel van het Westen. Ze doen dus eigenlijk net hetzelfde als de feministen van Furia: ze worden steeds agressiever, ze richten hun kogels steeds meer op de bange, blanke man en ze doen dat allebei op 11 november, de dag waarop de dood van miljoenen bange, blanke mannen wordt herdacht. Dat is allemaal toch wel héél toevallig. Niemand maakt mij wijs dat beide organisaties niet wisten wat ze deden toen ze 11 november uitkozen om hun ding te doen. Het was een verkapte oorlogsverklaring, en wel aan de mannen, de levende zowel als de dode.   

Maar op 11 november vond er nog een derde oorlogsverklaring plaats. Terwijl het gerecht huiszoeking deed bij de VRT, en 11.11.11 langs de deuren liep, sloegen in Brussel honderden Marokkanen aan het plunderen. Op de Lemonnierlaan sloegen ze ruiten in, vernielden inboedels, staken auto’s in brand en vielen de politie aan. Het leek wel oorlog, vertelden getuigen, de straat was in een slagveld herschapen. Pittig detail: Maurice Lemonnier was burgemeester van Brussel tijdens de eerste wereldoorlog. Volgens een krantenbericht was de plundertocht enkele dagen tevoren aangekondigd op een Facebookpagina. Ook hier had men dus Wapenstilstanddag uitgekozen om de wapens op te nemen. Sommigen gaven de schuld aan de politie, die een onschuldig voetbalfeest brutaal verstoord zou hebben. Maar enkele dagen later braken er opnieuw rellen uit, dit keer op het Muntplein, vlak voor de Muntschouwburg waar in 1830 De Stomme van Portici werd opgevoerd, de opera die naar verluidt België heeft doen ontstaan. 

Wapenstilstanddag was dit jaar Oorlogsverklaringsdag. De toon was al gezet door de Engelsen, die van de herdenking van de eerste wereldoorlog een overwinningsfeest maakten. Maar de zaak explodeerde pas echt op 11 november. Toen verklaarden de ‘geallieerden’ – de Belgische Staat, de feministen en de moslims – de oorlog aan de bange, blanke man. Alledrie werden ze gedreven door collectivistische, zeg maar communistische idealen. Die waren ook herkenbaar in wat er enkele dagen later gebeurde: een Brugse priester werd voor het gerecht gedaagd omdat hij de politie niet had verwittigd toen een van zijn parochianen zelfmoord wilde plegen. Niet alleen werd een eeuwenoud christelijk gebruik – de biecht en het daarbij horende biechtgeheim – aan de kant geschoven, maar ook de gewone vertrouwensrelatie tussen mensen werd gebrutaliseerd. De boodschap was immers dat iedereen rechtsvervolging riskeert die de politie niet verwittigt als iemand hem vertelt over zijn zelfmoordplannen. 

Op zich hadden al deze gebeurtenissen niet veel om het lijf. De zaak Bart De Pauw doet nu wel veel stof opwaaien, maar ze zal algauw weer vergeten zijn. De rellen in Brussel waren hevig maar niet uitzonderlijk. Moslims en politie leveren regelmatig slag in de straten van de hoofdstad. En een priester die wordt aangeklaagd, dat is ook geen nieuws meer in dit land. Afzonderlijk zou men deze feiten faits divers kunnen noemen, om een Brusselse burgemeester te citeren, maar samen vormen ze een krachtig beeld dat zich diep in de ziel van de moderne mens prent. Daar is die moderne mens zich echter niet van bewust. Niet alleen moet hij zo hard werken dat hij geen tijd heeft om stil te staan bij de gebeurtenissen, maar hij haalt ook zijn neus op voor dergelijke beelden. Hij beschouwt ze als ongeoorloofde veralgemeningen die suggereren dat de dingen een geestelijke dimensie zouden hebben, en dat kan hij natuurlijk niet ernstig nemen. Met als gevolg dat het beeld wegzinkt in zijn onderbewustzijn en daar zijn verlammende invloed uitoefent.

Want het is niet niks wat dit beeld ons vertelt, of we het nu horen of niet. Er spreken krachten uit die het absoluut niet goed met ons voorhebben en die stuk voor stuk grensoverschrijdend gedrag vertonen dat Bart De Pauw een onschuldige koorknaap doet lijken. Het gerecht dringt onbetamelijk diep door in het privé-leven van mensen. Als zelfs priesters zich niet meer kunnen beroepen op het biechtgeheim, hoe kan een gewoon gesprek dan ooit nog vertrouwelijk zijn? Wie met zelfmoordplannen rondloopt, kan dit tegen niemand meer vertellen, want hij riskeert de politie op zijn dak te krijgen. Hetzelfde geldt voor de relatie tussen man en vrouw. Welke man zal een vrouw nog avances durven maken als hij daarvoor 20 jaar later in de cel kan belanden? En wat betekent het voor het samenleven van autochtonen en allochtonen dat moslims op agressieve wijze de publieke ruimte kunnen inpalmen zonder dat de politie daar iets kan of durft of wil aan doen? 

Wanneer men bedenkt dat dit beeld uitgerekend op 11 november verscheen, rijzen er nog meer vragen. Waarom kozen moslims deze dag uit om Brussel op stelten te zetten? En waarom deden ze dat op de Lemonnierlaan en het Muntplein? Waarom besloot het Belgisch gerecht om de zaak De Pauw in handen te nemen op Wapenstilstanddag, een zaterdag notabene? Waarom kon het niet wachten tot maandag? Waarom hebben de Belgische feministen 11 november uitgeroepen tot Vrouwendag terwijl de rest van de wereld Lenin volgt? En wat heeft de 11.11.11 campagne te maken met het moment waarop de Wapenstilstand in 1918 werd uitgeroepen? Ging het wellicht om die zes opeenvolgende enen? En hielden die verband met de 66 van het jaar waarin het initiatief van start ging? Want iedereen weet dat er een even krachtige als onbewuste invloed uitgaat van cijfers, denken we maar aan het obligate 99 dat op zoveel prijskaartjes staat. 

Het doet een mens verder denken. Wapenstilstand werd in 1918 uitgeroepen op de 11de dag van de 11de maand om 11 uur. De Duitsers hadden zich toen al een hele tijd overgeven. Toch werd er uren gewacht – uren waarin nog heel wat mensen sneuvelden – om de wapenstilstand af te kondigen. Waarom moest dat precies om 11 uur gebeuren? En waarom moest het in Compiègne gebeuren, de stad waar Jeanne d’ Arc gevangen werd genomen en verkocht aan de Engelsen die haar vervolgens als een heks verbrandden? Misschien bestaan er voor al die feiten aannemelijke verklaringen, maar allemaal samen doen ze toch onwillekeurig denken aan wat Rudolf Steiner schreef over de geheime ‘loges’ die de eerste wereldoorlog beraamd hebben en die gebruik maakten van occulte kennis om hun snode plannen te realiseren. Die hele concentratie van gebeurtenissen op 11.11.11 precies honderd jaar na het onheilsjaar 1917 doet in ieder geval een verborgen regisseur vermoeden.

Het begint er inderdaad op te lijken dat Brussel afgelopen Wapenstilstanddag het toneel werd van een of ander occult ritueel. Dat klinkt moderne mensen natuurlijk absurd in de oren. Maar is dat materialistische ongeloof niet precies de reden waarom het zo slecht gaat met Europa? In zijn Memoranda over de eerste wereldoorlog geeft Rudolf Steiner een verklaring voor de wereldmacht van de Angelsaksische landen: Engeland en Amerika baseren hun buitenlandse politiek op een diep inzicht in de Europese volkszielen. Dankzij die kennis slagen zij erin de Europese volkeren zodanig te manipuleren dat het hun machtspositie steeds weer ten goede komt. Die Europese volkeren hebben daar geen idee van want ze willen niks weten van volkszielen of volksaarden. Ze halen hooghartig hun neus op voor dergelijke ‘spirituele humbug’ en daar doen Amerika en Engeland hun voordeel mee want het zijn pragmatici bij uitstek. Het maakt hen niet uit of iets spirituele humbug is, als het maar werkt.

Deze hoogmoedige afkeer van spirituele inzichten komt Europa zwaar te staan, want het is een speelbal geworden in handen van Amerika. En dat is dan nog zwak uitgedrukt, want na de eerste wereldoorlog (die door Engeland werd uitgelokt) volgde de tweede wereldoorlog (die door Amerika werd gefinancierd) en vandaag lijkt Europa de genadeslag te zullen krijgen, want het wordt van twee kanten aangevallen: vanuit het Oosten door de islam en vanuit het Westen door de politieke correctheid en alles wat daarbij hoort, zoals de #metoo beweging. Het wordt opnieuw in de tang genomen, zoals tijdens de Koude Oorlog. En net zoals het communisme een Westers ‘sociaal experiment’ was (het woord is van Rudolf Steiner), zo is de islamisering van Europa een sociaal experiment van het Westen. Want het is ontegensprekelijk Amerika dat het slapende monster van de islam wakker heeft gemaakt. Aangezien de spirituele inzichten van de antroposofie het enige tegengif zijn voor deze dubbele drakenkrachten ziet het er niet goed uit voor Europa, want het haalt nog altijd (en misschien zelfs meer dan ooit) zijn neus op voor deze inzichten. 

De maagd en het monster

  
Links het Antoine Wiertz museum, rechts de oprukkende gebouwen van de Europese Unie. 

Understatement

  

Dat Brussel en Wallonië zonder Vlaamse steun zouden terugvallen tot het niveau van Griekenland (zoals hier onlangs beweerd) blijkt een fameus understatement te zijn. 

Denkend aan Brussel

  

Ik kan me vergissen, maar ik denk het niet. Dat oude gebouw dat u daar links vooraan op de foto ziet, geklemd tussen louter staal, glas en beton, is de Vaste Commissie voor Taaltoezicht, waar ik in een ver verleden nog zes jaar van mijn leven heb gesleten. In de verte ziet u de triomfboog van het Jubelpark. Waarom daar zo triomfantelijk gejubeld werd, heb ik nooit geweten. Het interesseerde me ook niet. Ik had een hekel aan Brussel. Waarom? Kijkt u maar eens goed naar die foto, en weet dat aan het eind van die Wetstraat, waar ze (in dat langwerpige donkere gat) onder het Jubelpark duikt, de wereld van de Europese instellingen begint, een wereld van nog véél meer glas, staal en beton. Voor die wereld heeft de hele Leopoldswijk moeten wijken (sic), een wijk die eruitzag als het gebouw van de Vaste Commissie voor Taaltoezicht. Daar kon je nog iets opsnuiven van het oude Brussel, en dát Brussel was … zalig. Ik heb ook nog oude Brusselaars gekend en dat zijn de meest goedhartige Vlamingen die je je maar kunt voorstellen. Want ja, Brussel was oorspronkelijk een Vlaamse stad, gelegen in het hart van Brabant, het mooiste deel van Vlaanderen. En van dat zo rijke en warme hart blijft niets meer over dan een woestenij van glas, staal en beton. 

Nergens is Vlaanderen zo grondig vernietigd als in Brussel, dat nu een stad is waar heel de wereld thuis is, behalve de Vlaming. Hij is uit zijn eigen hoofdstad gejaagd, hij wordt er uitgescholden voor sale flamand. Hij moet het niet wagen om Nederlands te spreken in Bruxelles want dergelijke arrogantie wordt niet geduld. Maar hij mag er wél voor werken, hij mag er wél voor betalen. Zonder Vlaamse steun zou Brussel pas echt een hellhole worden. Niet toevallig is de situatie het ergst in Molenbeek, waar Vlamingenhater Moureaux zolang de plak heeft gezwaaid. Voor hem waren moslims een wapen waarmee hij Vlamingen uit Brussel kon wegjagen. De aanslagen die nu plaats hebben gevonden, onder meer op 100 meter van de Vaste Commissie voor Taaltoezicht (waar op de foto die politiewagen dwars op de weg staat), kunnen niet los worden gezien van de ‘aanslagen’ die op Vlaanderen zijn gepleegd. Waarom zijn onze veiligheidsdiensten zo’n ramp? Omdat ze lam worden gelegd door de eeuwige strijd die Vlamingen moeten leveren tegen het Franstalige imperialisme. 

Ik had op de Vaste Commissie een goeie vriendin, een rasechte Waalse, waarmee ik heel goed kon opschieten. Maar wij waren vrienden omdat ik Frans sprak, want van haar moest ik niet verwachten dat ze Nederlands leerde spreken. Het was een beeld van België: Vlamingen en Franstaligen kunnen prima met elkaar opschieten, zolang de Vlamingen maar toegeven, zolang zij maar erkennen dat België Franstalig is, zolang ze zich gedragen als dhimmi’s. En zo heb ik mij in Brussel altijd gevoeld, als een dhimmi, een tweederangsburger, iemand die geduld werd. Dat oude gebouw van de Commissie voor Taaltoezicht, hierboven op de foto, is eigenlijk een beeld van wat er in Brussel nog overschiet van Vlaanderen, het ooit zo trotse en rijke Vlaanderen. Dat kan ik nooit vergeten als ik aan Brussel denk. En zelfs dát wordt me kwalijk genomen …

Aan alle terroristen

  

Gij zult niet veralgemenen!

20140111-101500.jpg

Verleden week werd in Brussel een jongeman neergeschoten door jongeren.
Het was een van die krantenberichten waar je al niet meer van opkijkt.
Er wordt iedere week wel ergens iemand neergeschoten of neergestoken.
We beginnen al aardig te wennen aan de multiculturele samenleving.
Maar we hebben onze oude reflexen toch nog niet helemaal afgeleerd, want toen een huisgenoot van de neergeschoten jongeman een brief schreef die in de krant werd gepubliceerd, een brief die de jongeman een gezicht gaf en de aanslag concreet maakte, kwam er in de media een ‘Brussel-debat’ op gang.

Het duurde niet lang of er werd tegengas gegeven.

We moeten nuanceren, schreven tal van (al dan niet zelfverklaarde) Brussel-kenners.
Natuurlijk is het onvergeeflijk dat iemand zomaar neergeschoten wordt.
Natuurlijk mogen we de zaak niet minimaliseren.
Natuurlijk moeten de schuldigen gestraft worden.
Natuurlijk leven we mee met het slachtoffer.

MAAR.

Het was een incident. Eén incident.
En er bestaat geen ergere zonde tegen het logische denken dan die van de veralgemening.
We mogen niet meegaan met de technieken van de sociale media.

Aldus Guido Fonteyn vandaag in de krant.
Hij kan model staan voor al die aan de alarmbel trekkende intellectuelen die in koor roepen:
We mogen niet VERALGEMENEN!
We moeten NUANCEREN!
Daarmee bedoelen ze: we mogen niet enkel naar de realiteit kijken en ons hart laten spreken, we moeten ook nuchter nadenken.
En met ‘nadenken’ bedoelen ze: we moeten naar de cijfers kijken.
En laten die cijfers nu net het tegenovergestelde zeggen als ons hart, namelijk: de criminaliteit in Brussel daalt jaar na jaar.

De man-in-de-straat luistert naar zijn hart, en dat zegt: het wordt steeds erger.
De kenner-intellectueel luistert naar de cijfers, en die zeggen: het wordt steeds beter.

Rara, naar wie moeten we nu luisteren?
U mag één keer raden.

20140111-101531.jpg

Ik zou wel eens willen weten …

Onlangs heeft de N-VA van Bart De Wever haar plan voor Brussel voorgesteld.
Brussel is namelijk 1 probleem, niet alleen voor Europa, maar ook voor België, en vooral voor Vlaanderen.
Wat hield het Vlaamse voorstel in?
1. Meer autonomie voor Brussel in Brusselse aangelegenheden.
2. Persoonsgebonden zaken (onderwijs, cultuur, sociale zekerheid) worden geregeld door de gemeenschappen.
3. Hoofdstedelijke functies worden geregeld door de Belgen.

Punt 3 is de evidentie zelf. Een stad kan geen hoofdstad zijn van een land als dat land niks te zeggen heeft in zijn hoofdstad.
Punt 2 staat sinds jaar en dag in de grondwet. Dus dat is ook niks nieuws.
Nieuw is alleen punt 1: Brussel krijgt aanzienlijk meer autonomie.

20131128-145543.jpg

Wat maakt de Franstalige pers daarvan?

‘N-VA veut faire cogérer Bruxelles par la Flandre et la Wallonie.’
Of nog: ‘N-VA veut officiellement éradiquer les Bruxellois: ils seront soit Wallons, soit Flamands”.
In het Nederlands: de N-VA wil de Brusselaars uitroeien, ze wil er ofwel Walen ofwel Vlamingen van maken.

En dit zijn geen geïsoleerde uitspraken.
De Franstalige pers zegt unaniem het omgekeerde van wat er in het N-VA voorstel staat.
De N-VA zegt: wij willen meer autonomie voor de Brusselaars.
De Franstalige pers zegt: de N-VA wil de Brusselaars alle autonomie ontnemen.

Ook deze radicale omkering is geen uitzondering.
De Franstalige pers verspreidt al jaren dit soort leugens over de Vlamingen, hen voorstellend als bloeddorstige nazi’s die alle Franssprekenden willen uitroeien.
En ze verspreidt ze niet alleen in België.
Ze verspreidt ze over de hele wereld.
Want het spreekt vanzelf dat men in internationale diplomatieke en intellectuele kringen geen Vlaamse maar Franstalige kranten leest.
Het zijn dit soort praktijken die Yves Leterme ertoe brachten om de Franstalige pers te vergelijken met Radio Milles Collines, de radiozender die opriep tot de volkerenmoord in Ruanda.
Het heeft Leterme hoogstwaarschijnlijk zijn politieke kop gekost.

Heeft de Vlaamse pers hem toen verdedigd?
Heeft zij van de gelegenheid gebruik gemaakt om de grove leugencampagne van de Franstalige pers aan de kaak te stellen?
Heeft zij de Vlamingen geïnformeerd over de leugens die aan de andere kant van de taalgrens dag in dag uit over hen verspreid worden?
Niets van dat alles.
Ze heeft gezwegen, zoals altijd.
Meer zelfs, ze heeft vrolijk meegedaan met de lastercampagne en ze doet dat nog altijd.
Vlaamse en Franstalige pers: eendracht maakt macht.
Want Barbertje – lees: de Vlaming – moet hangen.

20131128-145727.jpg

Eén van de zeer weinige journalisten die de verdediging van Vlaanderen op zich namen, was Mark Grammens.
Een week of twee geleden werd de eminente grijsaard, die dit jaar de pen heeft neergelegd, gevierd in de aula van de Antwerpse universiteit.
De zaal zat afgeladen vol en de man kreeg een staande ovatie.
Was dit voorpaginanieuws in de Vlaamse kranten?
Het zou wat.
Niet één regel hebben ze eraan besteed.
Ze hebben Mark Grammens doodgezwegen zoals ze hem al 25 jaar doodzwijgen.
De – zeer belezen en erudiete – man kon zijn journalistieke werk alleen kwijt in een 14-daags blaadje – Journaal – dat hij zelf uitgaf en naar zijn abonnees stuurde.
Zo vergaat het Vlaamsgezinde journalisten in Vlaanderen.
Ze worden als melaatsen behandeld.
Ze worden gebroodroofd.
Ze worden de mond gesnoerd.

En zo worden niet alleen de Franstaligen maar ook de Vlamingen zelf al tientallen jaren overspoeld met leugens over Vlaanderen.
Ze zijn die leugens ook gaan geloven, zelfs in die mate dat veel Vlamingen een instinctieve afkeer van zichzelf hebben ontwikkeld.
Het is alsof Vlamingen kost wat kost moeten losgemaakt worden van hun Vlaamse volksziel.
Het is alsof die volksziel … uitgeroeid moet worden.

En het wapen bij uitstek om dat te doen, is de omkering.
Als de Franstalige pers schrijft dat de Vlamingen de Brusselaars willen ‘éradiquer’, dat wil zeggen met wortel en al uittrekken, dan verraden ze zichzelf.
Het is de Francité van Brussel die de Vlaamse volksziel wil uitroeien, niet omgekeerd.
Ik maak me zelfs sterk dat heel België in het leven is geroepen om die Vlaamse volksziel aan banden te leggen en de mond te snoeren.
Dat zulks gebeurd is middels een (Franstalige) revolutie die de Nederlanders uit het land dreef, wijst zelfs nog verder terug in het verleden.

En al deze eeuwenlange inspanningen om een klein volk nog kleiner te krijgen, doen onvermijdelijk de vraag rijzen: waarom?
Wat is er met de Vlaamse volksziel aan de hand, dat ze tot op de huidige dag als een dreigend kwaad wordt gezien dat kost wat kost uitgeroeid moet worden?
Waarom zijn wij Vlamingen ‘the niggers of Europe’?
Waarom is het van zo’n groot belang dat we getemd worden?

Dat zou ik toch wel eens willen weten.

20131128-145812.jpg

Onbenullig

20131123-195256.jpg

In Brussel heeft men een tentoonstelling van Vlaamse Primitieven moeten sluiten omdat er … water door het dak naar binnen lekte.
Het lijkt een onbenullig voorval, maar het is mijns inziens een veelbetekend beeld, los van wie er verantwoordelijk voor is.
Dat het uitgerekend om schilderijen van Vlaamse schilders gaat, maakt zeker deel uit van de symboliek.
Het is een kwestie van tijd voor de laatste Vlamingen uit Brussel verdreven zullen zijn.
En dat zal niet zomaar een plaatselijke communautaire kwestie zijn (een ‘onbenullige’ zaak zoals velen vinden), evenmin als de gedwongen sluiting van de Brusselse tentoonstelling een plaatselijke kwestie is.
Het zal een Europese blamage zijn.
Want heel Europa is verantwoordelijk voor de vorming van België, het land waar een volk uit zijn eigen hoofdstad verdreven wordt (en gelukkig mag zijn als het daarbij blijft).
Heel Europa wordt ook geblameerd als er in zijn hoofdstad zo achteloos wordt omgesprongen met kunstwerken die door musea van de hele wereld welwillend werden uitgeleend.
De hele wereld weet nu hoe er in Europa – Europa dat cultuur betekent volgens Mia Doornaert – met kunst wordt omgegaan.
En God weet dat het niet om een uitzondering gaat.
Ik herinner mij nog heel goed dat ik ooit het Antwerpse museum bezocht en in de Rubenszaal een zinken teil zag staan waar lustig water in druppelde.
De met fluweel beklede muren vertoonden grote natte plekken, van boven tot beneden.
Misschien droop het water ook op de schilderijen van Rubens, dat is best mogelijk – álles is mogelijk in dit land – maar ik kon het niet meer aanzien en ben beschaamd weggelopen.

Dat is zeker al tien, vijftien jaar geleden.
Pas nu is het museum dicht voor restauratiewerken.
Ik mag er niet aan denken wat ze er zullen van maken.
En ook niet of ze er niet zullen van profiteren om grote kuis te houden in hun collectie, lees: een aantal meesterwerken naar de kelder te verwijzen.
Daar zijn ze in Brussel trouwens ook goed in.
De laatste keer dat ik er was, bleek één van de absolute topstukken van hun collectie – de ‘Volksvrouw’ van Henri De Braekeleer – nergens meer te vinden.
Naar de kelder verwezen.
Of gewoon verkocht.
Ze zouden niet durven zeker?
In dit land durven ze álles.

Iemand nog iets gehoord van de ‘Rechtvaardige Rechters’?
Nooit werd er een symbolischer diefstal gepleegd.
En wáár werd die gepleegd?
Juist.
In dat onbenullige landje aan de zee …

20131123-195322.jpg