Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Tag: Syrië

Ik ben blij met Trump

  
De Vlaamse pater Daniël Maes (78) leeft in Syrië, in het zesde-eeuwse Mar Yakub klooster in het stadje Qara, 90 kilometer ten noorden van de hoofdstad Damascus. Hier is hij ooggetuige van de burgeroorlog. Volgens hem klopt er weinig van de westerse berichtgeving over het conflict in Syrië. ,,De Amerikanen en hun bondgenoten willen het land te gronde te richten.”

U bent zeer kritisch op de verslaggeving uit Syrië. Wat zit u dwars?

Er klopt niets van het idee dat er een volksopstand plaats zou hebben tegen president Assad. Ik ben sinds 2010 in Qara en heb met eigen ogen gezien hoe agitatoren van buiten Syrië de protesten tegen de regering organiseerden en jongeren rekruteerden. Die beelden werden door Al Jazeera uitgezonden om de indruk te wekken dat hier een rebellie gaande was. Er werden door buitenlandse terroristen moorden gepleegd, in de soennitische en in de christelijke gemeenschappen, in een poging om onder de Syrische bevolking religieuze en etnische tweespalt te zaaien. Terwijl in mijn ervaring het Syrische volk juist heel eensgezind was. Voor de oorlog was dit een harmonieus land: een seculiere staat waarin verschillende geloofsgemeenschappen vreedzaam naast elkaar leefden. Er was nauwelijks armoede, het onderwijs was gratis, de gezondheidszorg goed. Het was alleen niet mogelijk om vrijelijk je politieke mening te uiten. Maar dat kon de meeste mensen niks schelen.

Zuster Agnès-Mariam, de Libanees-Franse moeder overste van uw Mar Yakub (‘heilige Jacob’) klooster, wordt ervan beschuldigd te heulen met het regime. Zij heeft vrienden tot op het hoogste niveau.

Zuster Agnès-Mariam helpt de bevolking: zij heeft recent een gaarkeuken geopend in Aleppo, waar vijf keer per week 25.000 maaltijden worden bereid. Kijk, het is miraculeus dat wij nog leven. Dat hebben we te danken aan het regeringsleger van Assad en aan Vladimir Poetin omdat hij besloot om in te grijpen toen de rebellen de macht dreigden over te nemen. Toen duizenden terroristen bij Qara waren neergestreken waren wij ons leven niet zeker. Ze kwamen uit de Golfstaten, Saoedi- Arabië, Europa, Turkije, Libië. Veel Tsjetsjenen. Ze vormden een buitenlandse bezettingsmacht, allemaal gelieerd aan al-Qaeda en afsplitsingen. Tot de tanden bewapend door het Westen en zijn bondgenoten en met een wedde om u tegen te zeggen. Ze zeiden letterlijk: ‘Dit land behoort nu ons’. Vaak zaten ze onder de drugs, ze bestreden elkaar onderling, ’s avonds schoten ze in het wilde weg. We hebben ons lang in de cryptes van het klooster schuil moeten houden. Toen het regeringsleger hen verjoeg, was iedereen blij: de Syrische burgers, die de buitenlandse rebellen haten en wij omdat de rust terugkeerde.

U zegt: het Syrische leger beschermt de burgers terwijl er allerlei berichten zijn over oorlogsmisdaden door Assads troepen, bijvoorbeeld de bombardementen met vatbommen.


Weet u dan niet dat de berichtgeving over Syrië de grootste medialeugen van deze tijd is? Over Aleppo is pure onzin verkocht: het waren juist de rebellen die er plunderden en moorden. Denkt u dat het volk stom is? Denkt u dat die mensen gedwongen worden om te juichen voor Assad en Poetin? Het is de Amerikanen te doen om pijpleidingen en grondstoffen in deze regio en om het tegenwerken van Poetin. En Saoedi-Arabië en Qatar willen in Syrië een soennitische staat vestigen, zonder vrijheid van godsdienst. Daarom moet Assad weg. Weet u: toen het Syrische leger zich opmaakte voor de slag om Aleppo kwamen moslimmilitairen bij mij om te worden gezegend. Tussen gewone moslims en christenen is er geen probleem. Het zijn die radicale islamistische, door het Westen gesteunde rebellen die ons willen uitmoorden. Zij zijn allemaal al-Qaeda en IS. Er zijn helemaal geen gematigde strijders meer.”

U noemde Hillary Clinton ooit een ‘duivelin in wijwater’ omdat zij als minister van Buitenlandse Zaken het conflict zou hebben opgepookt.


Ik ben blij met Trump. Hij ziet wat ieder normaal mens begrijpt: dat de Verenigde Staten moeten stoppen met het ondermijnen van landen die grondstoffen bezitten. Het streven naar een unipolaire wereld door de Amerikanen is het grootste probleem. En Trump begrijpt dat de radicale islam een groter gevaar is dan Rusland. Wat kan mij het schelen dat hij af en toe zijn broek uittrekt? Als Trump geopolitiek uitvoert zoals hij belooft, dan ziet de toekomst er positief uit. Dan komt het tot een vergelijk met Poetin. En hopelijk komt er dan een oplossing voor Syrië en keert de vrede terug.

U begrijpt dat uw analyse controversieel is en op veel kritiek stuit?

Ik spreek uit eigen observatie. En niemand hoeft mij te geloven, hè? Maar ik weet één ding: de media kunnen met hun berichtgeving bijdragen aan de uitmoording van het Syrische volk, of zij kunnen de Syriërs helpen. Helaas zijn er onder journalisten te veel meelopers en flauwe zakken.

(Bron: ad.nl)

Verdronken in verontwaardiging

  

Dit is Aylan Kurdi, het Syrische jongetje dat onlangs aanspoelde op een Turks strand. Mij lijkt het dat bij zo’n beeld vooral deernis past: deernis met dit arme kind, deernis ook met het kind-in-de-mens. Want allebei zijn ze slachtoffer van wat zich vandaag afspeelt. Ik krijg dan ook een wrang gevoel als ik in de kranten lees: ‘Europese kranten schreeuwen het uit: wij verdragen dit niet langer!’ Want die kranten dragen een verpletterende schuld aan de dood van dit onschuldige kind, en door hun verontwaardiging uit te schreeuwen maken ze die schuld alleen maar groter. Het enige wat ik kan doen bij zoveel ziekelijke schijnheiligheid is: niet mee schreeuwen, niet verdrinken in verontwaardiging. 

Toen ik deze aandoenlijke foto zag, moest ik denken aan een verhaal dat ik ooit las. Een man loopt langs de rivier en ziet een lijk drijven. Hij springt in het water en haalt dat lijk aan de kant. Even later ziet hij opnieuw een lijk in het water drijven. En opnieuw haalt hij het aan de kant. Dat herhaalt zich een paar keer, tot de man het opgeeft en niet langer in het water springt. Hij wandelt gewoon langs de rivier terwijl het ene na het andere lijk passeert. Overal springen mensen in het water om de lijken eruit te halen. Eén ervan zegt tegen de wandelaar: ik begrijp niet hoe je hier gewoon langs deze rivier kunt wandelen en niets doen! O maar, antwoordt de wandelaar, ik doe wel degelijk iets! Ik ben op zoek naar de plek waar al die mensen in het water terecht komen! 

Toevallig stond er in de krant ook een foto van een ander Syrisch jongetje, dat de overtocht wél overleefd had. In een interview zei hij het volgende: ‘Stop alsjeblieft de oorlog in Syrië, dan hoeven wij niet naar Europa te komen.’

  

Nóg toevalliger stond er in dezelfde krant ook een foto van een Belgisch jongetje dat bij het zien van het dode Syrische jongetje uitriep: ‘Hoe is dit mogelijk?’ Dat verontwaardigde jongetje heet Guy Verhofstadt. Nog maar enkele jaren geleden riep hij verontwaardigd uit: ‘We moeten wapens sturen naar de Syrische rebellen!’ Voor wie het zich al niet meer herinnert (de Europese kranten bijvoorbeeld): die Syrische rebellen zijn degenen die de chaos veroorzaakt hebben die miljoenen mensen op de vlucht jaagt. Voor wie het al vergeten is (de Europese kranten bijvoorbeeld): die Syrische rebellen waren moslimfundamentalisten. Voor wie het graag zou vergeten (de Europese kranten bijvoorbeeld): wij verdragen het niet dat er iets onvriendelijks over moslimfundamentalisten wordt gezegd. We houden ze de hand boven het hoofd. Voor wie niet goed is in rekenen en een en ander niet kan optellen: de verontwaardiging die de Europese kranten vandaag uitschreeuwen is precies wat dat onschuldige Syrische jongetje heeft doen verdrinken. En voor wie ten slotte niet weet wat hij van die Europese schreeuwers moet denken: ‘Heer, vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen.’

  

Hoe zou ’t nog in Syrië zijn?

Het moet zijn dat Guy Verhofstadt het te druk heeft met zijn eigen campagne om niet de liberale kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie te worden, anders had hij ongetwijfeld al opgeroepen om de Oekraïense rebellen te bewapenen. Die hebben op zijn minst evenveel recht op zijn steun als het ratjetoe van het Vrije Syrische Leger, waar we niet veel meer van horen behalve dat het collega-rebellen uitmoordt.

De passiviteit van Verhofstadt is opvallend. Kan iemand het verschil uitleggen tussen Bashar al-Assad en Viktor Janoekovitsj, afgezien van het feit dat Assad zijn belangrijkste politieke tegenstander niet in de gevangenis heeft opgesloten? Zijn de opstandelingen in Oekraïne niet net als het Joenk voorstander van een Europese federatie? Pleiten ook zij niet voor Eurobonds? Willen ook zij geen Europees leger? Zijn ook hun jasjes niet twee maten te groot? Hebben ook zijn geen gehavend gebit? Zijn ook zij niet verstoken van geschoolde kappers en van de invisible fixing spray van L’Oréal?

(Koen Meulenaere)

20131212-204050.jpg

Yes, we can!

20130905-075539.jpg

Gisteren publiceerde ik een foto van Putin, de Russische president en een zeer slecht mens, die de minderheden in zijn land wil dwingen om zich aan te passen.
Omdat ik niet alleen het slechte in de wereld wil belichten, toon ik u vandaag een zeer goed mens, en wel de president van de Verenigde Staten, die kost wat kost de meerderheid in Syrië wil gaan bombarderen.
Voor alle duidelijkheid: Syrië is niet zíjn land.
Het ligt zelfs aan de andere kant van de wereld, dus dat zal veel naft kosten om tot ginder te geraken met al die bommen.
We moeten dus maar even niet denken aan Obama’s ecologische voetafdruk en al evenmin aan de opwarming van de aarde.
Dat zijn allemaal problemen die moeten wijken voor een veel groter probleem:
de geloofwaardigheid van de internationale gemeenschap.
Want dáár gaat het om in deze duistere tijden.
Dat zei Obama in Stockholm, waar hij Europa warm kwam maken (sic) om mee te gaan bombarderen.
Voor alle duidelijkheid: Stockholm is de stad waar hij destijds de Nobelprijs voor de Vrede heeft gekregen.
Geef toe, de man heeft zin voor symboliek.

Het gaat helemaal niet om mijn eigen geloofwaardigheid, zei hij daar in Stockholm, het gaat om de geloofwaardigheid van de internationale gemeenschap.

Die woorden moeten we goed naar waarde schatten.
Wat Obama hier doet is zijn eigen geloofwaardigheid opofferen om de geloofwaardigheid van de mensheid te redden.
Hij doet dat niet halfslachtig, want van zijn geloofwaardigheid blijft geen spaan meer over.
‘Man van Vrede roept wereld op om oorlog te voeren.’
Zo zal hij de geschiedenis ingaan.
Mister Ridiculous.
Je wenst het je ergste vijand niet toe.
Uitgelachen worden tot het einde der tijden.

Dát offer brengt Obama om de geloofwaardigheid van ons allen te redden.
Opdat wij ons gezicht niet zouden verliezen, verliest deze man zijn eigen gezicht.
En hij doet dat geheel vrijwillig.
Hij vraagt de internationale gemeenschap niet: zal ik?
Nee, hij doet het ongevraagd en onbaatzuchtig.
Hij maakt de geloofwaardigheid van de mensheid tot de zijne.
Helemaal alleen neemt hij dat kruis op zich, ook al weet hij dat het zijn reputatie zal vernietigen.

Wat kan een man tot zo’n heroïsche daad bewegen?
Er is maar één antwoord mogelijk: liefde.
Volmaakte, onzelfzuchtige liefde.
De liefde waarvoor Amerika wereldwijd bekend staat.
The Promised Land.
Het land waar Onze Redder is opgestaan.
De Nieuwe Christus!

Laten wij ons allen achter deze Man van Smarten scharen.
Laten wij – in en door hem – onze geloofwaardigheid redden.
Laten we onverwijld Syrië gaan bombarderen.

YES, WE CAN!

Videobeelden en verontwaardiging

20130827-114109.jpg

De zeer betrouwbaar uitziende figuur hierboven is John Kerry, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, die zichzelf min of meer beschouwt als ‘het geweten van de wereld’.
Dat geweten is geschokt, want het heeft videobeelden gezien van een gifaanval in Syrië.
En dat volstaat om ten oorlog te trekken.

Alweer een pijnlijk geval van digitale dementie.

Blijkbaar is het geweten van de wereld bijzonder kort van geheugen.
De Amerikanen zijn nog maar net weg uit Irak, waar ze, op grond van enkele vage beelden en niet minder vage geruchten over massavernietigingswapens, een enorme chaos hebben aangericht, of ze maken zich opnieuw klaar om een land binnen te vallen waar – u raadt het nooit – verschrikkelijke wapens zijn gebruikt.
Hoe weten ze dat?
Ze hebben video-beelden gezien.
En ze hebben ‘onbetwistbaar bewijsmateriaal’.
We weten sinds Saddam Hoessein wat dat betekent.
Ze hebben eigenlijk niks.

Ze hebben naar hun computerschermen zitten kijken – waarmee ze de hele wereld in het oog houden – en daar hebben ze dingen gezien die hun ‘hevige verontwaardiging’ hebben gewekt.
De grens tussen verontwaardiging en oorlogszucht is niet al te duidelijk in Amerika, en dus zijn een paar videobeelden en geruchten genoeg om dat hele gigantische leger in staat van paraatheid te brengen.

Het wordt zo stilaan de vraag van de kip en het ei.
Wat was er het eerst: de verontwaardiging of de oorlogszucht?
Sommigen durven die vraag zelfs anders stellen.
Wat was er het eerst: de gifaanval of het besluit om weer oorlog te voeren?

Die gifaanval lijkt in ieder geval sterk op Pearl Harbour of 9/11: een voorwendsel om uit te rukken en de wereld te laten zien wie de sterkste is.
Was 9/11 trouwens ook niet in de eerste plaats een … videobeeld?
Had Amerika ooit het fiat van de ‘internationale gemeenschap’ gekregen als die videobeelden niet eerst honderd keer de wereld waren rondgegaan tot zelfs de laatste Eskimo ze gezien had?
Zonder videobeelden was 9/11 niet meer dan een fantastisch gerucht geweest: ze zeggen dat er in New York twee vliegtuigen tegen twee wolkenkrabbers zijn gevlogen en dat ze ingestort zijn…
Wie zou dat om te beginnen geloofd hebben?
En wie zou er zich druk om gemaakt hebben?
De oorlog in Syrië is al meer dan een jaar aan de gang.
Maken we ons daar druk over?
Maken we ons druk over de oorlogen die elders woeden, in verre landen?
Niet echt.
Maar als er opeens vreselijke videobeelden verschijnen, ja dán zijn we verontwaardigd!
En die verontwaardiging verspreidt zich als een lopend vuurtje omdat de digitale media overal ter wereld er olie op gieten tot het een vuurzee wordt.
En dán kunnen we weer oorlog gaan voeren.
Dan heeft ons geweten een reden om ‘in te grijpen’.

Bewijzen?
Ach, we sturen een paar VN-waarnemers.
Zoals destijds in Irak.
Een ritueel.
Een paar videobeelden.
Dat moet volstaan.

De mogelijkheid dat die videobeelden getrukeerd zijn of bewerkt komt blijkbaar bij niemand op.
Ik herinner me nog altijd de kranten waarin grote tekeningen stonden van Saddam Hoesseins geheime raketinstallaties. Ja, dat was nog eens een gevaar voor de wereldvrede!
Hier moest tegen opgetreden worden voor het te laat was!
Bleek dat die installaties gewoon niet bestonden.
Er waren helemaal geen massavernietigingswapens.
Het was allemaal verzonnen.

Beweer ik nu dat er nooit een gifaanval geweest is in Syrië?
Nee, ik beweer alleen dat je met videobeelden véél kunt doen.

Dat lijkt nog niet doorgedrongen te zijn tot ‘het geweten van de wereld’.
Of juist wel?
Een mens mag er niet aan denken …