Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Tag: Vlaams

Onbenullig

20131123-195256.jpg

In Brussel heeft men een tentoonstelling van Vlaamse Primitieven moeten sluiten omdat er … water door het dak naar binnen lekte.
Het lijkt een onbenullig voorval, maar het is mijns inziens een veelbetekend beeld, los van wie er verantwoordelijk voor is.
Dat het uitgerekend om schilderijen van Vlaamse schilders gaat, maakt zeker deel uit van de symboliek.
Het is een kwestie van tijd voor de laatste Vlamingen uit Brussel verdreven zullen zijn.
En dat zal niet zomaar een plaatselijke communautaire kwestie zijn (een ‘onbenullige’ zaak zoals velen vinden), evenmin als de gedwongen sluiting van de Brusselse tentoonstelling een plaatselijke kwestie is.
Het zal een Europese blamage zijn.
Want heel Europa is verantwoordelijk voor de vorming van België, het land waar een volk uit zijn eigen hoofdstad verdreven wordt (en gelukkig mag zijn als het daarbij blijft).
Heel Europa wordt ook geblameerd als er in zijn hoofdstad zo achteloos wordt omgesprongen met kunstwerken die door musea van de hele wereld welwillend werden uitgeleend.
De hele wereld weet nu hoe er in Europa – Europa dat cultuur betekent volgens Mia Doornaert – met kunst wordt omgegaan.
En God weet dat het niet om een uitzondering gaat.
Ik herinner mij nog heel goed dat ik ooit het Antwerpse museum bezocht en in de Rubenszaal een zinken teil zag staan waar lustig water in druppelde.
De met fluweel beklede muren vertoonden grote natte plekken, van boven tot beneden.
Misschien droop het water ook op de schilderijen van Rubens, dat is best mogelijk – álles is mogelijk in dit land – maar ik kon het niet meer aanzien en ben beschaamd weggelopen.

Dat is zeker al tien, vijftien jaar geleden.
Pas nu is het museum dicht voor restauratiewerken.
Ik mag er niet aan denken wat ze er zullen van maken.
En ook niet of ze er niet zullen van profiteren om grote kuis te houden in hun collectie, lees: een aantal meesterwerken naar de kelder te verwijzen.
Daar zijn ze in Brussel trouwens ook goed in.
De laatste keer dat ik er was, bleek één van de absolute topstukken van hun collectie – de ‘Volksvrouw’ van Henri De Braekeleer – nergens meer te vinden.
Naar de kelder verwezen.
Of gewoon verkocht.
Ze zouden niet durven zeker?
In dit land durven ze álles.

Iemand nog iets gehoord van de ‘Rechtvaardige Rechters’?
Nooit werd er een symbolischer diefstal gepleegd.
En wáár werd die gepleegd?
Juist.
In dat onbenullige landje aan de zee …

20131123-195322.jpg

Jonge Vlamingen kijken in de spiegel

20131018-184637.jpg

Dat multiculturele exemplaar op de voorgrond is onze kleindochter Anna.

A (Flemish) Inconvenient Truth

20130912-085420.jpg

In De Morgen lees ik de onheilspellende titel:
Nieuw dieptepunt voor poolijs.
Als gevolg van Global Warming is het ijs van de Noordpool aan het smelten: in 30 jaar is al de helft ervan verdwenen.

De oudere krantentitels liegen er ook niet om:
‘Hetere en frequentere hittegolven onvermijdelijk.’
‘Niveau zeewater kan met 90 cm stijgen tegen 2100.’
‘Lange droogtes versnellen klimaatopwarming.’
‘IJskappen smelten drie keer zo snel als 20 jaar geleden.’
‘Schepen varen tegen 2050 recht door de Noordpool.’

De meest in het oog springende titel is wel de volgende:
‘Deze 14 Amerikaanse steden bestaan in 2100 misschien niet meer.’
En dan volgen namen als: Boston, New York, Seattle, Miami, Los Angeles, San Diego, Sacramento, Atlantic City, enzovoort.
President Assad zal het graag lezen, al is het nog lang tot 2100..

Natuurlijk krijgen de critici een veeg uit de pan:
‘Waarom noemen we orkanen niet naar klimaatontkenners?’
De boodschap is duidelijk: ze richten evenveel schade aan.
Zonder de klimaatontkenners zouden onze kinderen in een betere wereld kunnen leven.

Tussen al die onheilsberichten en doemscenario’s staat ook een veel minder opvallend bericht:
‘De afgelopen 10 jaar viel er geen opwarming meer te noteren.’
Hoezo geen opwarming meer?
En al die horror-verhalen dan?
O, maar volgens de geleerden zitten we alleen maar ‘in een dipje’.
Daarna zal de aarde opnieuw opwarmen.
We moeten dus vooral niet ophouden met griezelen.
En betalen.
Want met Global Warming zijn astronomische bedragen gemoeid.
Net als met de geplande actie tegen Syrië, om maar iets te noemen.
Maar wat doe je eraan?
De geleerden hebben harde bewijzen.

Het vreemde is dat er in beide gevallen ook bewijzen van het tegendeel zijn.
Bewijzen dat Assad chemische wapens heeft gebruikt.
Bewijzen dat de rebellen chemische wapens hebben gebruikt.
Bewijzen dat de aarde opwarmt.
Bewijzen dat de aarde niet opwarmt.
Bewijzen dat het onze schuld is.
Bewijzen dat het onze schuld niet is.

Zoals iedereen weet, zijn er bewijzen en bewijzen.
De Morgen heeft op dat vlak een geduchte reputatie.
Ik herinner me nog een grote kop:
‘Den Haag in 2010 onder water.’
Ik herinner me niet meer of er foto’s bij stonden.
Foto’s maken van dingen die nog moeten gebeuren?
Fluitje van een cent.
Zelfs de Syriërs kunnen dat.
No disrespect.
In ieder geval, de titel loog er niet om:
De Hagenaars konden maar beter verhuizen.

Onnodig te zeggen dat De Hagenaars nog altijd droge voeten hebben en dat het strand van Scheveningen nog altijd bestaat.
Veel kans ook dat Amerika in 2100 nog altijd bestaat.
En dat er ook nog ijsberen bestaan.

Want wat lees ik in buitenlandse kranten?
‘Zestig procent meer ijs op de Noordpool.’
Meer, niet minder.
De helft minder ijs, de helft meer ijs.
Wat is het nu?
Warmt de aarde nu op, of warmt ze niet op?

Ik heb het altijd verdacht gevonden dat een Amerikaanse bijna-president de hele klimaatkwestie op gang heeft getrokken.
Al gauw bleek dan ook dat Al Gore’s ‘Inconvenient Truth’ vol onnauwkeurigheden, verdraaiingen en leugens stond.
Zoals je kunt verwachten van een Amerikaanse (bijna) president die ten oorlog trekt…

20130912-094220.jpg

Het is natuurlijk de vraag waartegen Al Gore ten oorlog trok.
Of waarvoor.
Daar heb je nogal eens het raden naar bij presidenten & aanverwanten.

Maar je kunt natuurlijk ook je eigen verstand gebruiken.

Zo heb ik mij de vraag gesteld: waarom stond dit bericht in De Morgen en niet in De Standaard?
En waarom is er in de Vlaamse kranten niets te lezen over de klimaatdiscussies die in andere landen wél gevoerd worden?
Waarom is bij ons maar één kant van het verhaal te horen, het duurste en meest afschrikwekkende?
Dát zijn vragen waar je kunt over nadenken.
Daar kun je je een oordeel over vormen.
Over de dikte van het poolijs kun je dat niet.
Die berichten kun je alleen maar geloven.
Of niet geloven.

Wie regelmatig Vlaamse kranten leest, weet dat kritische zin niet hun sterkste kant is.
En dat is zacht uitgedrukt.
Met wat meer nadruk zou je kunnen zeggen: het zijn hielenlikkers eersteklas.
De manier bijvoorbeeld waarop Elio di Rupo voortdurend in het zonnetje wordt gezet en Bart De Wever voortdurender door het slijk wordt gesleurd, doet een kritische geest het schaamrood naar de wangen stijgen.
En dat is maar één voorbeeld, zij het wel het meest opvallende.
Je gelooft soms je ogen niet.
Onvoorstelbaar hoe laks, volgzaam en kritiekloos de Vlaamse journalisten zijn!
Behalve als het gaat om de gewone Vlaming natuurlijk.
Dan zijn ze neerbuigend, minachtend, sarcastisch en vernietigend.
Het volstrekte tegendeel dus.
Dat is dan ook de grondreden waarom ze Di Rupo, die niets anders doet dan zoveel mogelijk geld en postjes in de wacht slepen voor de Franstaligen, de hemel inprijzen, en Bart De Wever, die daar iets wil aan doen, de grond instampen:
ze schamen zich ervoor Vlaming te zijn.
Ze willen alles zijn – Belg, Europeëer, wereldburger – als het maar geen Vlaming is.
En het zijn niet alleen de journalisten die aan zelfhaat lijden, alle intellectuelen lijden eraan.
De gehele Vlaamse intelligentsia is hevig en virulent anti-Vlaams.

Waarom heeft Bart De Wever zo’n succes bij de gewone Vlaming?
Omdat hij de eerste Vlaamse politicus is die niet toegeeft aan die zelfhaat, die zelfbewust Vlaming wil zijn en op grond van dat – zeldzame – zelfbewustzijn gelijke rechten eist tegenover de Franstaligen.
Al dat geleuter over extreem-rechts dient alleen om de kern van de zaak te verdoezelen: de Vlaming heeft een diepe afkeer van zijn Vlaamse zelf.
Hij laat zich keer op keer vernederen door de Franstalige politici omdat hij niet naar zichzelf wil kijken.
Dát is de Vlaamse Inconvenient Truth.
En daarover wordt nooit gesproken.
Daarover worden geen films gemaakt.
Dat mag niet boven water komen.
Want het is een échte waarheid, een zeer ongemakkelijke, kwetsende waarheid.
Een waarheid die niemand wil horen.

Als ik dus zie hoe kritiekloos de Vlaamse kranten staan tegenover de hele (door Amerika op gang getrokken) Global Warming campagne, en hoe met name De Morgen enthousiast meedoet aan het paniekzaaien, dan kan ik niet anders dan daarachter weer die Vlaamse zelfhaat bespeuren, die tot uiting komt in een volstrekt niet-eigentijdse volgzaamheid, gezagsgetrouwheid, laksheid en kritiekloosheid.
En dat is allesbehalve een garantie voor objectiviteit.

Als zelfs De Morgen, zij het bijna fluisterend, bericht dat er de laatste 10 jaar geen opwarming meer geweest is, dan begin ik te vermoeden dat die hele Global Warming misschien wel een zoveelste Amerikaanse poging is om de wereld naar zijn hand te zetten.

Geen wonder dat de Vlaamse intellectuelen daar gretig aan meedoen.
Als ze de schuld maar op een ander kunnen steken.
Als ze maar niet naar zichzelf hoeven te kijken.
Als ze de Flemish Inconvenient Truth maar niet onder ogen moeten zien.

20130912-103512.jpg

Ben jij ook klaar om te bobben?

Wat staat er vandaag weer voor boeiends in de krant?
Ik hoef niet lang te zoeken.

Het loon van wereldambtenaar Bob uit Gent.

Huh? Wereldambtenaar?
Even schiet de gedachte door mijn hoofd dat er een wereldregering is gevormd zonder dat ik er iets vanaf wist.
Wereldregeringsambtenaar.
Een job met toekomst, ongetwijfeld.
Maar ik heb mij vergist.
Alhoewel. Toch niet helemaal.
Ik lees:

‘Ik ben wereldambtenaar in Merelbeke. Mijn taak is de wereld binnen te loodsen in de gemeente. Mensen bewustmaken dat er achter de schaduw van de kerktoren ook een wereld bestaat die je niet in de traditionele vakantiebrochures vindt, en die de meesten van ons daarom ook zelden te zien krijgen. Ik moet duidelijk maken dat we allemaal mee verantwoordelijk zijn voor de water-, voedsel-, afval-, en klimaatproblemen waar miljoenen anderen mee kampen.’

Aha.
Het sleutelwoord is uiteraard ‘kerktoren’.
Vlaanderen is, zoals bekend, een overwegend agrarische maatschappij waar mensen zich met niet veel anders bezig houden dan ‘cultiver mon jardin’ en dat bij voorkeur in ‘de schaduw van de kerktoren’. Al die zon, weet u wel.
Een beetje progressieve Vlaming schaamt zich daar natuurlijk diep over.
We leven in de 21ste eeuw, de eeuw van de smartfoon.
We zijn omringd door hooggeciviliseerde landen als Nederland, Frankrijk, Duitsland en Engeland, waar het groen al lang is teruggedrongen door hedendaagse architectuur,
waar de zandwegen al lang vervangen zijn door autostrades,
waar de helft van de bevolking zijn dagen slijt voor een computer, en de andere helft daar de gevolgen van draagt,
waar vreemdelingen thuis zijn en kleur en spanning brengen in het anders zo grijze en vervelende Europa.
En temidden van dat bruisende, kleurige, diverse, multiculturele Nieuwe Europa (ook wel New New York genaamd) ligt daar het angstig rond zijn kerktoren samentroepende Vlaanderen, het Bokrijk van de Nieuwe Wereld.
De schaamte! De vernedering!
Gelukkig waait er in het Gentse, sinds de Nieuwe Stadshal, een frisse wind.
Men heeft er, bij wijze van experiment, een wereldambtenaar geïnstalleerd in Merelbeke, het meest dorpse dorp van Vlaanderen. De naam zegt het al: men kan er de vogeltjes nog horen fluiten.

Of Bob zijn job graag doet?
Belachelijke vraag natuurlijk.

‘Ja, anders zou ik het niet doen. Mensen de link laten leggen tussen hun vliegtuigvakanties en olierampen, tussen Coca-Cola en watersnood of hun gsm en verkrachtingen in Congo is niet eenvoudig. Maar hoe meer je ziet en leert, hoe gemotiveerder je elke dag opstaat.’

Kijk es aan! Toen gisteren mijn gloednieuwe smartfoon begon te trillen, beleefde ik dat onbewust als het beven van de verkrachte vrouwen in Congo. Ik was volkomen van slag, maar kon mijn ontreddering niet duiden.
Nu wel. Dankzij Bob.
Mijn bekrompen dorpse bestaan is op slag een stuk rijker geworden.
En daar doen we het toch voor?
Maar niet zo Bob.
Hij verdient slechts 1400 euro per maand, maar je hoort hem niet klagen.
In Congo moeten ze het met een stuk minder doen, en bovendien:

‘Mijn loon is misschien niet zó spectaculair, maar het gevoel je steentje bij te dragen in plaats van gewoon je eigen boontjes te doppen compenseert ruimschoots het verschil.’

We mogen van geluk spreken dat er tussen al die boontjesdoppende Vlaamse kerktorenboeren toch nog één idealist rondloopt.
And his name is Bob.
Als idealist pur sang heeft Bob natuurlijk dromen. Hij droomt van

‘een gedragsverandering: dat zij die wél bewust duurzaam leven eindelijk als realisten erkend worden.’

Het is de verzuchting van iedere idealist: als realist erkend worden.
Het is de droom van iedere wereldambtenaar: als geestelijk leider erkend worden.
De wereldambtenaars zijn de nieuwe pastoors van Dorp Europa.
Laten wij hen eren en hen af en toe een kip of een dozijn eieren brengen.
Want ze hebben het niet breed, deze bevlogen idealisten die ons dorp de Heerlijke Nieuwe Wereld willen binnenloodsen.
We moeten hen steunen.
Zij zijn onze toekomst.

En laten die vogeltjes en bijtjes nu eens ophouden met hun eeuwige gefluit en gezoem!
Het is verdorie niet te harden, al dat lawaai in de zomer!

20130702-083330.jpg