Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Tag: voetbal

Football so white

  
Cleveland viert zijn NBA-titel op een beschaafde, kleurrijke en superdiverse manier. 

Met handen en voeten

  

Rudolf Steiner was geen fan van sport en al helemaal niet van voetbal. Volgens hem was de bal een beeld van de aarde en getuigde het van een verregaand gebrek aan eerbied (volgens Goethe het belangrijkste wat een kind moet bijgebracht worden) om daar met je voeten tegen schoppen. Bijgevolg was voetballen ‘pedagogisch niet verantwoord’. Zo werd het in ieder geval uitgelegd op steinerscholen om het aldaar geldende voetbalverbod te legitimeren. Maar dat is alweer een hele tijd geleden, 35 jaar om precies te zijn. Intussen is er veel veranderd. Het verbod op voetbal behoort allang tot het verleden, een verleden dat velen zich vandaag zelfs niet meer kunnen voorstellen. Voetballen verbieden? Waren ze dan helemaal op hun kop gevallen in die tijd? Gelukkig zijn wij vandaag niet zo fanatiek en bekrompen meer! 

Daar moest ik gisteren aan denken toen ik op youtube de playoffs van de Amerikaanse NBA – National Basket Association – volgde. Basket is big in de States, in alle opzichten. De kleinste spelers meten minstens 1.80 m, de grootste halen 2.20 m. De gemiddelde lengte is twee meter, en ook de schouderbreedte is niet min. Reusachtige spierbundels zijn het dus die op dat kleine veld heen en weer lopen, explosieve spierbundels bovendien, want het gaat vaak bliksemsnel. Basket is een zogenaamde no-contact sport: de spelers mogen elkaar niet raken. Althans in theorie. De praktijk ziet er heel anders uit. Spelers worden regelmatig van de sokken gelopen en tuimelen dan halsoverkop het publiek in. Ja, het gaat er hard aan toe in de NBA. Basket is beslist geen sport voor doetjes, ook al wordt het met de handen gespeeld.

De snelheid van uitvoering ligt soms zo hoog dat je nauwelijks kunt zien wat er gebeurt. De bal gaat dan bliksemsnel heen en weer tot hij op een bepaald moment op bijna miraculeuze in de korf – the basket – belandt. Het is een wonder dat de scheidsrechters het allemaal kunnen volgen. Ze zijn weliswaar met z’n drieën en worden bijgestaan door een tafel vol officials met televisieschermen die in geval van betwisting geraadpleegd kunnen worden, maar toch. Het is vaak een raadsel waarom ze iemand al dan niet een fout aansmeren. Ik heb vroeger, toen ik nog live naar het basket ging kijken, vaak gedacht: ze slaan er maar een slag in, het is onmogelijk om al die snelle bewegingen op die kleine oppervlakte juist te beoordelen. Ik had de indruk dat ze ‘op het gevoel’ floten, met de natte vinger zeg maar.

Welnu, die vaak lukraak lijkende beslissingen van de scheidsrechters worden in het basket zo goed als nooit aangevochten. Vaak komen de referees met moeite tot aan de schouders van die (veelal zwarte) reuzen, maar niemand zal het wagen ze te bedreigen, laat staan aan te raken. Heel af en toe wordt er een boze blik geworpen of een geërgerd commentaar geuit, maar verder dan dat gaat het nooit. Wat een hemelsbreed verschil met het voetbal! Ik heb het zelf nog meegemaakt dat een voetbalscheidsrechter tegen de grond werd geslagen en vervolgens geschopt tot hij bewusteloos bleef liggen en met de ziekenwagen moest afgevoerd worden. Naar verluidt is dat soort geweld schering en inslag in de lagere voetbalklassen. Er loopt daar geen enkele scheidsrechter rond die nog nooit fysiek is aangevallen.

Het gedrag van voetballers is niet alleen brutaal en agressief, het is ook achterbaks. Er wordt gescholden, gespuwd, getreiterd, gebeten zelfs, ellebogen worden in het gezicht geplant, edele delen vastgegrepen, truitjes aan flarden gescheurd, you name it. Maar tegelijk probeert men de scheidsrechter op alle mogelijke manieren om de tuin te leiden. Men laat zich theatraal vallen in het strafschopgebied om een penalty te versieren (de zogenaamde schwalbe), men rolt luid kermend over de grond om de tegenstrever een gele of rode kaart aan te smeren, men maakt vreselijk misbaar als een overtreding wordt gefloten alsof men het slachtoffer is van een gruwelijke onrechtvaardigheid, enzovoort. Soms zou je denken dat alle voetballers toneelschool gevolgd hebben. En je vraagt je wel eens af: zijn dat nu venten of wijven?

Van dat alles is in het basket geen spoor. Hoewel spelers elkaar wel eens in de haren vliegen, gaat het er verder beschaafd aan toe. Spelers geven elkaar geen verplichte hand vóór de wedstrijd, zoals in het voetbal, ze doen dat spontaan ná de wedstrijd. Ze verbroederen dan alsof het vanzelf spreekt, terwijl er in het voetbal niet zelden gevochten wordt tot in de kleedkamers en nadien de spelersbus ook nog eens met projectielen bestookt wordt door supporters die stijf staan van de adrenaline. Nee, vergeleken met voetbal is basket een feest. Het is echt nog een fair play, geen gladiatorengevecht dat het laagste in de mens naar boven haalt. Ik heb het basketpubliek destijds vaak genoeg helemaal uit de bol weten gaan en de sporthal zien veranderen in een heksenketel, maar nooit heb ik één klap weten vallen. 

En nu vraag ik me af: vanwaar dat enorme verschil? Zou het misschien kunnen liggen aan het feit dat voetballers hun … voeten gebruiken en basketters hun handen? Zou Rudolf Steiner met andere woorden (groot) gelijk hebben gehad? Het ergste is nog dat kinderen al heel vroeg beginnen voetballen en die laag-tegen-de-grondse voetbalmentaliteit als vanzelfsprekend overnemen. Je gelooft je ogen en oren niet als je zo’n kindervoetbalwedstrijd bijwoont. Met hun spillebeentjes lopen die moederskindjes dan achter die veel te zware bal aan terwijl de trainers onafgebroken staan te schreeuwen en de ouders langs de lijn tekeer gaan als stond er een premie van 50.000 euro op het spel. Om je dood te schamen! Met sport en spel heeft het niks meer te maken. Met kindermishandeling des te meer. 

Ik zie soms wel eens een training van die kindvoetballertjes op een van de voetbalvelden hier in de buurt. Het zijn werkelijk trainingen: de kinderen worden gedrild door sergeanten in adidas-outfit. Keer op keer moeten ze dezelfde bewegingen oefenen terwijl de trainer hen allerlei Engelse termen in de oren schreeuwt. Het lijdt geen twijfel: in gedachten traint hij de beloften van Anderlecht en ook de jongetjes wanen zich waarschijnlijk al op weg naar de Jupiler League. Ze gedragen zich alvast zoals de ‘grote mensen’. Als ze tijdens een wedstrijdje omver worden gelopen, rollen ze als volleerde professionals kermend over het gras tot ze merken dat niemand op hen let. Ze krabbelen dan verongelijkt recht en zetten net geen pruillip op: ziet die scheidsrechter dan niet dat ze het precies doen als hun grote voorbeelden op tv? 

Hoe meer ik van het hedendaagse voetbal zie, hoe meer begrip ik krijg voor Steiners afkeer. Wie zei ook weer dat voetbal oorlog is? Net als de echte oorlog is voetbal allang geen mannelijke aangelegenheid meer. Het is een straatgevecht geworden: smerig, geniepig, achterbaks. Regels zijn er om te overtreden, scheidsrechters om uit te schelden, tegenstrevers om het ziekenhuis in te trappen. Opvoedkundig is voetbal een regelrechte ramp. Als hij maar geen voetballer wordt, zong Boudewijn de Groot jaren geleden al, ze schoppen hem misschien halfdood! Dat risico loop je in het basket alleszins niet. Daar gaat het er nog écht mannelijk aan toe, daar heerst nog fair play en wordt er plezier gemaakt op het veld, zelfs in de play offs van de NBA, waar toch veel belangen op het spel staan.

Naar verluidt ben ik niet de enige die dat verschil heeft opgemerkt. Ik hoor van ouders dat ze hun kinderen weghalen van het voetbal en hen naar het basket sturen. Daar kunnen ze tenminste nog spelen – echt spelen, niet toneelspelen met de bedoeling anderen te bedriegen. Daar worden ze niet opgefokt en opgenaaid door volwassenen die niet meer weten wat sportiviteit is. Daar kunnen ze nog naar televisie kijken en een voorbeeld nemen aan wat ze zien. Uiteraard dringt in elke sport die vreselijke competiviteit door die mensen doet vergeten dat sport en spel bedoeld zijn om plezier aan te beleven. Maar zolang ze in het basket hun handen blijven gebruiken, is de kans klein dat ze zo diep zullen vallen als in het voetbal. Want dat laatste is echt geen voorbeeld voor kinderen. Het is dat zelfs niet meer voor volwassenen.         

Rood of dood! (2)

Was het spandoek dat gisteren op de tribune van voetbalclub Standard prijkte ongepast?
Natuurlijk.
Het was namelijk veel te groot.
En daarmee is eigenlijk alles gezegd.
Het was overdreven, het was een karikatuur van een spandoek.
And so what!
Mogen we dan misschien niet meer lachen?
Mogen we geen karikaturen meer maken?
En waarom dan wel niet?
Omdat mensen zich gekwetst kunnen voelen?
Wel, er was er gisteren maar één die zich gekwetst kon voelen en dat was Steven De Four.
Op een foto is echter te zien dat hij het best een goede grap vond.
Misschien was hij wel een beetje ontroerd toen hij zag hoeveel hij voor de Standard-supporters betekende.
Als ik in zijn plaats was geweest, zou ik moslimsgewijs zijn neergeknield om mij te onderwerpen aan hun Godsoordeel.
Dat hoort allemaal bij het spel.
En zolang iedereen beseft dat het een spel is, is er niks aan de hand.

Maar blijkbaar is de sportwereld vandaag vergeven van mensen die vinden dat voetbal geen spel is maar dodelijke ernst.
Eén keer raden waar die mensen te vinden zijn: aan de kant van het geld.
Sportjournalisten bijvoorbeeld.
Die schrijven niet uit liefde voor het voetbalspel, ze schrijven omdat ze er hun brood mee verdienen.
En dat is géén spel.
Daarom zijn ze zo ernstig, daarom blazen ze het spelletje op tot een vorm van oorlog.
Want daar valt geld mee te verdienen.
Natuurlijk zijn de journalisten niet de enige schuldigen.
Er zijn véél mensen die geld verdienen met voetbal.
Eigenlijk is het hele spel in handen van ‘het geld’ geraakt.
De voetballers zelf zijn koopwaar geworden.
Dat was trouwens de reden van dat veelbesproken spandoek: De Four was verkocht aan Anderlecht.
Het feit dat hij niet langer voor Standard speelde, had in de eerste plaats te maken met geld.
Het was business, het was zakelijk.
En dat pikten de supporters niet.
Where is the love? riepen zij.
Zij voelden zich bedrogen.
Ze dachten dat De Four een minnaar was en nu bleek hij het voor het geld gedaan te hebben.
Steven De Hoer stond er elders in het stadion te lezen.

In feite was het spandoek een protest, niet alleen tegen de geldzucht van Steven De Four maar tegen de hele commercialisering (en daardoor ook brutalisering) van de voetbalsport.
Het was een uitdrukking van onmacht.
Is het hele terrorisme daar trouwens geen uitdrukking van?
En toont het beeld van het afgehakte hoofd niet waartegen de terroristen zich verzetten?
De hele wereld zit in de ijzeren greep van een bloedeloos ‘hoofd’ dat alleen maar cijfert en rekent.
Alles wordt herleid tot cijfers en geldbedragen.
En in die kille, harde wereld grijpen mensen in hun onmacht naar het vuur van geweld om nog een beetje warmte voelen.
In die zin was ook de slogan op het De-Fourspandoek veelzeggend: rood of dood!
Ofwel de hitte van het rode bloed ofwel de kilte van het dode hoofd.
Dat is de enige keuze die men vandaag nog ziet, aan beide zijden.
Want hoe reageerde het ‘hoofd’?
Met begrip? Met verzoenende woorden?
Wel integendeel.
Het verklaarde meteen de oorlog aan dit ‘terrorisme’.
De supporters zullen zwaar moeten boeten, niet omdat ze iets verschrikkelijks hebben gedaan, maar omdat ze het gewaagd hebben zich te verzetten tegen de ijzeren greep van Het Hoofd.
En iedereen die vandaag olie op het vuur giet, heeft boter op zijn … hoofd.

Rood of dood!

Vandaag stond de voetbaltopper Standard-Anderlecht op het programma.
Beide ploegen zijn aartsrivalen zoals dat heet.
Die rivaliteit kreeg vandaag nog een extra cachet omdat Steven De Four, jarenlang speler bij Standard, nu bij Anderlecht speelt.
Dat pikken de ‘vurige’ supporters van Standard natuurlijk niet.
Steven De Four is overgelopen naar de vijand!
Hij is met andere woorden een verrader, en verraders verdienen de dood!
Dat werd hem vanmiddag duidelijk gemaakt middels een gigantisch spandoek – het besloeg bijna een hele tribune – waarop een Standard-supporter, vermomd als een soortement IS-strijder, prijkte met het afgehakte hoofd van De Four in de hand.
Red or dead‘ stond er in onberispelijk Frans naast.

Ik moest heel erg lachen toen ik daarnet de foto in de krant zag staan.
Die supporters toch!
Steven De Four kon er zelf ook om lachen.
’t Zou er nog moeten aan mankeren!
Hij verdient genoeg geld om de Standard-supporters hun pleziertje te gunnen.
En méér dan dat is het ook niet: voetbal is amusement.
De ‘woedende’ Standard-supporters hebben Steven De Four met geen haar gekrenkt.
Ze hebben hun ‘diepe verachting’ alleen met woord en beeld geventileerd.
Het resultaat?
Een opwindende match vol emoties.
Steven De Four werd zelfs van het veld gestuurd met een rode kaart en Anderlecht werd met 2-0 naar huis gespeeld.
Lang geleden dat de Standard-supporters nog eens zo hun hartje hebben kunnen ophalen!
Ik gun het hen van ganser harte.
Ik denk dat Steven De Four later aan zijn kleinkinderen met veel plezier zal vertellen over die keer dat hij naar Standard terugkeerde en dat de supporters speciaal voor hem een enorm spandoek hadden gemaakt …
Ja, dat zijn leuke dingen voor de mens.
Ik denk dat duizenden Standard-supporters nog een hele week op wolken zullen leven.
En dat is toch de bedoeling van het voetbalspel! Even de sores van de week kunnen vergeten, even in een imaginaire wereld kunnen vertoeven waar de duivels kunnen worden losgelaten zonder dat er iemand last van heeft.
Een buitengewoon geslaagde namiddag dus.

Maar dat is zonder de politiek correcte waard gerekend.
Want de keurige heren met het onbevlekte blazoen zijn verontwaardigd:
Dit is ontoelaatbaar!
Wansmakelijk en onaanvaardbaar!
Dit gaat te ver!
Wij zijn enorm geschokt!
Wij beraden ons over wat we hieraan kunnen doen!

Voetbal is een spiegel van de samenleving, wordt wel eens gezegd.
En inderdaad, ook op het voetbalveld is het probleem niet het spandoek, maar de reacties erop.
De kranten zien hun kans schoon om de zaak op te kloppen, waarop de ‘verantwoordelijken’ zich geroepen voelen om in te grijpen, waardoor Standard een monsterboete boven het hoofd hangt, waardoor het voetbalplezier danig vergald wordt, waardoor de sfeer weer een stukje grimmiger wordt.

De moraal van dit verhaal: we moeten weer leren spelen.
We moeten weer onderscheid leren maken tussen fictie en werkelijkheid.
Een spandoek maken: dat is fictie, dat is meningsuiting.
Twaalf mensen neerschieten: dat is werkelijkheid, dat is geweld.
EN DAT IS NIET HETZELFDE!

De universiteit en de wetenschap

20140320-082614.jpg

De Katholieke Universiteit Leuven heeft woensdagavond de resultaten bekendgemaakt van een onderzoek naar de prestaties van de Belgische eersteklassers in de reguliere competitie.

Onderzoekers Jan Van Haaren, Tim Op De Beeck en Jesse Davis gebruikten gegevens van de statistiekenwebsite Soccerway.com om tot een aantal opvallende conclusies te komen.

Zo is leider Standard de minst dominant voetballende club van de top zes, en speelt Zulte Waregem het aanvallendste voetbal.
Standard maakt zijn lage dominantie dan weer goed met het feit dat het de meest doelgerichte club van onze competitie is.
Nog opvallend: OH Leuven en Bergen zijn doelgerichter dan Lokeren en KRC Genk.
AA Gent was de enige club die in de reguliere competitie geen enkele rechtstreekse rode kaart kreeg.
Op vlak van doelpogingen heeft Anderlecht doorgaans het grootste overwicht. AA Gent staat in dat opzicht op plaats twee, en blijft zo onder meer Standard, RC Genk en Lokeren voor. Play-off III-ploeg Bergen is hierin de opvallende nummer zes.

Wie zei daar ook alweer dat het niet goed ging met het wetenschappelijk onderzoek in België?

Hoger, lager

20131210-102742.jpg

In Neath, een dorp in het westen van Wales wordt op 14 december het kerstspel ‘De geboorte van Jezus’ gespeeld. Het zal wel een tamelijk moderne versie worden, want de organisatoren hebben te horen gekregen dat Maria, de moeder van Jezus, verplicht is om … een helm te dragen als ze op haar ezel wil rijden.

Dergelijke berichten moeten altijd met een korreltje (zeg maar een hele pak) zout worden genomen, want nieuws wordt vandaag gemáákt. Dat wil zeggen: de meest onnozele feiten worden opgeklopt tot wereldnieuws.
Als ik het bericht over de Maria-met-helm verder lees, duikt de mogelijkheid op dat er niets anders gebeurd is dan dat de eigenaar van de ezel tegen de organisatoren gezegd heeft: zo’n ezel is toch wel hoog voor zo’n meisje, zou het niet veiliger zijn om ze een helm te laten dragen?
En wie weet was er toevallig een journalist in het dorp die opeens de kans zag om een stukje in de krant te krijgen.
Want na de hele heisa over de Sint scoort dit soort berichten natuurlijk goed.
Ja, misschien heeft die journalist het mallotige idee zelf wel in de oren van de ezel-eigenaar gefluisterd.
Allemaal best mogelijk.
De concurrentie in de media is bikkelhard.

Dat ondervond ook voetballer Bjorn Ruytinx die afgelopen weekend tijdens een wedstrijd een zware fout maakte op een andere voetballer (toevallig of niet een Marokkaan) die hem vervolgens met de vuist tegen de grasmat sloeg.
Dát was natuurlijk spek voor de mediabek.
De twee overtredingen werden uitvergroot tot hét nieuwsfeit van het weekend.
Er werd in de kranten een soort tribunaal opgericht, waarbij de advocaten van beide partijen alles uit de kast haalden.
Resultaat: Ruytinx en zijn gezin kregen de volgende dagen doodsbedreigingen.

20131210-102855.jpg

Wat hebben deze twee ‘nieuwsfeiten’ met elkaar te maken?

Wel, in het eerste geval wordt de ‘hogere natuur’ van de mens belachelijk gemaakt.
Het kerstverhaal is één van de grote mythische beelden van de mensheid.
Het vertelt over de geestelijke dimensie van het bestaan.
In het tweede geval wordt de ‘lagere natuur’ van de mens opgeblazen tot … mythische proporties.
Een voetbalwedstrijd wordt een zaak van leven en dood.
Elkaar tegen de enkels stampen en tegen het hoofd slaan: ziedaar de mens.

In beide gevallen speelt het intellect van de moderne mens de hoofdrol.
Geen enkel normaal mens zou erover denken om tijdens een onschuldig kerstspel Maria een helm op het hoofd te plaatsen of daar een nieuwsfeit van te maken.
Daarvoor moet je echt GAS in je hoofd hebben.
En normale mensen gaan er tijdens een voetbalwedstrijd stevig tegenaan, maar nadien gaan ze samen een pint drinken en hun wonden likken. Ze kunnen voetbal en werkelijkheid heus wel uit elkaar houden.
Behalve natuurlijk wanneer de intellectuelen er zich mee komen bemoeien.

Zowel de hogere als de lagere natuur van de mens worden ‘verintellectualiseerd’.
Dat kun je goed waarnemen bij voetbaljournalisten.
Die nemen zichzelf vreselijk au serieux.
Enerzijds gedragen ze zich als wetenschappers die een zaak objectief onderzoeken.
Anderzijds gedragen ze zich als kunstliefhebbers die lyrisch worden bij een doorsteekpass of kopbal.
Het is de vermenging van die twee benaderingen die zo … ziekelijk is.
In het hoofd van de intellectueel worden de hogere en de lagere natuur van de mens door elkaar geroerd tot een heksenbrouwsel.
Het hogere wordt met bijtende spot naar beneden gehaald.
Het lagere wordt op een piedestal gezet en vereerd.

Het moderne intellect keert de natuur van de mens dus gewoon om.
Hoger wordt lager, en lager wordt hoger.
Een onnozele voetbalwedstrijd krijgt bijna religieuze proporties, als was het een … kerstspel.
En een kerstspel wordt gedegradeerd tot een … fietstochtje: helm niet vergeten!

Je kunt de hogere natuur van de mens wel negeren, ontkennen en belachelijk maken, maar je kunt ze niet uitschakelen.
Als je het ‘hogere’ niet bewust erkent, dan manifesteert het zich onbewust, bijvoorbeeld als de heiligverklaring van voetballers-met-hanekammen.
Sla je de voordeur dicht voor de hogere natuur (omdat er geen plaats is in de herberg) dan komt ze langs de achterdeur binnen en vermengt zich – ongemerkt en onbewust – met de lagere natuur.
En zo ontstaat de ‘religie van het lagere’, die met name in de kersttijd zo welig tiert.

20131210-102928.jpg

Postscriptum

Toen ik het bovenstaande schreef had ik De Morgen nog niet gelezen.
Ja, ik bewaar de zware intellectuele kost altijd voor wat later op de dag.
Op een nuchtere maag verteert dat niet zo goed.

Aan het bevlogen woord is Hugo Camps, de Hugo Claus der journalisten:

‘Zelden zo’n abdicatie van het rechtsgevoel ervaren als in de non-bestraffing van voetballer Ruytinx, na zijn horrortackle op Carcela. Gele kaart.

Zelden een gezicht gezien waarin zo veel haat en verdwazing te lezen was als in dat van de aanvoerder van OHL. Feestelijk ingekaderde boeventronie. Palermo aan Den Dreef. Ruytinx als zelfgenoegzame hooivork aller guerrilla’s. Zeg maar onze Ratko Mladic. Na zijn misselijkmakende aanslag op Carcela moet hij meteen naar Den Haag, wegens misdaden tegen de menselijkheid.

(…)

Nog even leven we nu in het sprookjesheelal van de Rode Duivels. Hemel van roomboter. In datzelfde heelal mag doodschopper Ruytinx week na week, naar believen, zijn slachtoffer uitzoeken. Wreef, enkel, grote, kleine teen… alles van (fysieke) waarde moet stuk. Dan denk je toch: beroepscrimineel. Welnee: gele kaart. Lekker doorgaan met dat slagersmes!’

Geef toe, Hugo is een volbloed.
Die scherpe analyse!
Die poëtische woorden!
Die grote zelfkennis ook!

Tot slot schrijft hij immers: ‘De conclusie is pijnlijk: voetbalinstanties hebben niets vandoen met een rechtsgevoel. Merchandising van primitieve woede is lucratiever.’

Met die ‘voetbalinstanties’ bedoelt hij natuurlijk zichzelf.
Maar bescheiden als hij is, laat hij die conclusie aan de lezer over.

20131210-110021.jpg

Sport en vagina’s

20131127-200852.jpg

Het Al Wakrah-stadion, het voetbalstadion dat een van de uithangborden van het WK voetbal 2022 in Qatar moet worden, lijkt volgens enkelen wel heel sterk op het vrouwelijk geslachtsdeel. Het ontwerp van de Britse toparchitecte met Iraakse roots Zaha Hadid zorgt dan ook wereldwijd voor heel wat commotie.

Soms is nieuws gewoon geestig.
De moslims van Qatar willen het WK voetbal organiseren en ze halen overal het wereldnieuws met een stadion dat eruitziet als een enorme … vagina.
Hahahahahahaha!
Een grotere peer kun je die zandmoslims moeilijk stoven.
Ik zou zeggen: Za Haha Did it !

Persoonlijk heb ik nog nooit zo’n vagina gezien.
Maar ik ben dan ook nog nooit in het Midden-Oosten geweest.
Ik vind dat het stadion – dat overigens stukken mooier is dan het Gentse Ghelamcostadion – eerder op een walvis lijkt, zo’n blauwe vinvis zoals er veel rondzwemmen in de zee van Qatar.
Of op de fietshelm van Tom Boonen.
Maar een vagina?
Volgens mij is de ‘wereldwijde commotie’ waarover de kranten spreken niks anders dan leedvermaak.
Iedereen lacht die steenrijke oliemoslims van Qatar gewoon vierkant uit.
Racisme dus.

Maar ook sexisme.
Toparchitecte Zaha voelt zich beledigd.
Ze is ervan overtuigd dat een mannelijke architect nooit zulke reacties zou krijgen.
Nee, met een penis-stadion zou niemand durven lachen, dat spreekt.

Gelukkig krijgt Zaha ook positieve respons.
Holly Baxter, redactrice van de Britse krant The Guardian, kan het ontwerp van Hadid wel appreciëren: ‘Ik kan dit alleen maar toejuichen. In een wereld waar sport en vagina’s zelden samenkomen moet dit gewoon iets positiefs zijn.’

Een wereld waar sport en vagina’s zelden samenkomen?

In welke wereld leeft Holly?
Aan welke baxter ligt zij?
Heeft deze Britse ooit wel eens gehoord van … voetbal?
Het is een primitief spel waarbij 20 mannelijke spermatozoïden over een harig veld kronkelen in een poging om een bal in een geabstraheerde vagina te schieten.
Als dat lukt krijgen ze een collectief orgasme en slaken luide kreten.
Basket is een stuk beschaafder, want daar is de vagina rond en er hangt een condoom aan.
Maar de mannelijke spelers doen evengoed niets anders dan in de lucht springen en met een bal naar die vagina schieten.

Sport en vagina’s komen zelden samen?
Het gáát in de sport om weinig anders dan vagina’s, in alle vormen en betekenissen.
Dat heeft die Zaha heel goed gezien.

Sportief handelen

20130814-093010.jpg

Als ik de voetbalverslaggeving lees – ik drink wel geen Jupiler, maar mannen moeten sommige dingen weten – heb ik soms de indruk dat ik in de Financieel-Economische Tijd ben terechtgekomen.
Sport lijkt nog slechts een voorwendsel te zijn om te kopen, te investeren, te verhuren, winst te maken, aan merchandising te doen, en af en toe zelfs de boeken dicht te doen omdat de resultaten tegenvallen.
Ik lees voortdurend artikels die, na twee speeldagen al, de vraag stellen of het bestuur van een club verstandig gekocht dan wel verkocht heeft.
Was het opportuun om speler A te kopen?
Hij heeft bij zijn vorige club wel goed gerendeerd, maar hij is intussen al wel 37 geworden, en dan neemt de marktwaarde zienderogen af.
Wat als deze investering niet loont?
Hoe moeten ze deze kost afschrijven?
Aan wie zullen ze hem nog kunnen verkopen?
En voor hoeveel?

Een piepjonge jeugdspeler heeft een vetbetaald profcontract gekregen.
Men wilde hem aan de club binden, zodat andere clubs hem niet kunnen wegkopen en profiteren van het geld dat men in zijn opleiding gestoken heeft.
Het is natuurlijk een zware investering, maar op termijn kan ze lonend blijken.
En men mag ook de concurrentiepositie van de club niet uit het oog verliezen.
Wie geen winst maakt, verliest credibility.
Om maar te zwijgen van de televisie-inkomsten.
En als het echt nodig is, kan men de 16-jarige weer verkopen.
Er is altijd een markt voor getalenteerde jongeren.
Enzovoort, enzovoort.

Voetbal is een facade voor mensenhandel geworden.
Geen wonder dat er zoveel zwarten rondlopen op onze voetbalvelden.
Die zijn altijd al koopwaar geweest.
De geschiedenis blijft zich herhalen.

8 juli 2013

20130710-200407.jpg

Met al dat bloggen heb ik nog niet de tijd gevonden om de krant te lezen.
Over vandaag kan ik kort zijn: niks te melden.
Gisteren: idem.
Maar maandag: oh la la!
Dat was me het dagje wel.

Het begint al op de laatste bladzijde
(In een wereld die op zijn kop staat, moet men ook de krant omgekeerd lezen):

Discussie van de dag: koning Philippe of koning Filip?

Waarover gaat het?

Le roi Albert had nog niet aangekondigd dat hij ging aftreden of zijn opvolger kondigde al aan dat hij als nieoewe konink zou ondertekenen met Philippe.
Ja, ze kunnen het echt niet laten, de Saxen-Coburgs. De minachting voor Vlaanderen zit hen in de genen. Het was ongetwijfeld een spontane reactie van Philippe. Zich van geen kwaad bewust. Waarom zou hij in godsnaam met Filip ondertekenen in een land waar de elite altijd Frans gesproken heeft en nog altijd spreekt!

Groot gelijk, vindt Ludo Parmentier van de Nederlandse Taalunie.

‘Philippe kom je zowel in het Frans als in het Nederlands tegen. Filip niet.’

Daar is natuurlijk geen speld tussen te krijgen.
Vlamingen zijn als vanzelfsprekend tweetalig. Franstaligen zijn dat als vanzelfsprekend niet.
Waarom daar verandering in brengen?
Het heeft toch altijd prima gewerkt?
Wat zeuren die flaminganten toch!

Zijn ze misschien vergeten dat ze op school altijd geleerd hebben van Philippe de Goede en Philippe de Stoute en Philippe de Schone?
Welaan dan!

En zeggen dat ik van die Ludo Parmentier nog les heb gehad!
Gelukkig luisterde ik toen al niet naar die lakeien van de Wetstraat.

Nog altijd op de laatste (of eerste) bladzijde: een kritiek op het eenheidsstatuut.
Dat zou een compromis á la belge zijn.
Lees ik niet.
Is waarschijnlijk een open deur intrappen.
Wat is er in dit land géén compromis á la belge!
Als ik op de voorpagina van de krant drie Vlaamse vrouwen breed zie staan glimlachen, trots op het feit dat ze als vrouw gekund hebben wat mannen nooit hebben gekund, dan voel ik al meteen nattigheid. Macho-gedrag van vrouwen is aan mij al even weinig besteed als macho-gedrag van mannen.

Volgende bladzijde:

Wow!
Guy Fawkes versus moslim Morsi!
Ik voel me meteen solidair.
Ik word namelijk op dezelfde dag als Guy gevierd, zij het ietwat bescheidener:

Remember, remember the fifth of november!

20130710-204205.jpg

Vroeger werd er nog een ander versje gezongen op Guy Fawkesday:

Burn him in a tub of tar
Burn him like a blazing star
Burn his body from his head
Then we’ll say ol’ Pope is dead

Hip hip hoorah!

Ik lees op Wikipedia hoe Guy Fawkes, die het Engelse parlement wilde opblazen, aan zijn eind is gekomen. Het lijkt verdacht veel op wat ik twee bladzijden verder lees:

Tijdens een voetbalwedstrijd in Brazilië gaf de scheidsrechter een rode kaart aan een speler. Maar die weigerde het veld te verlaten en werd agressief. Daarop greep de scheidsrechter een mes (in het voetbal moet je tegenwoordig op alles voorzien zijn) en stak de speler neer. Daarop bestormde de familie van de speler het veld, greep de scheidsrechter, bond hem vast en onderwierp hem aan een marteling die eindigde met een vierendeling en een onthoofding, waarna het bloederige hoofd op een paal gespiesd werd en in het midden van het voetbalveld geplaatst.

Daar was de scheidsrechter duidelijk niet op voorzien.
Benieuwd hoe zijn opvolgers het veld zullen betreden.
Geharnast?

Volgende bladzijde:

Marion Bartoli wint Wimbledon.
Maar dat wist ik al toen ze Philippekens (of Flipkens voor de flaminganten) van het veld borstelde.

20130710-210102.jpg

De Tour: niemand gevallen.

Bladzijde 16: een column over zonnebaden met als titel ‘Geen Schaamte’.

‘Zonnebaden is waarschijnlijk het enige zomerritueel dat de mens met het dierenrijk deelt.’
Gevolgd door de mededeling dat we eeuwenlang niets moesten hebben van een bruine huid.
Tot in 1900. Toen veranderde er iets.
Vrij laat, als je ’t mij vraagt, qua nabootsing van het dierenrijk.
Maar in 1988 was ’t alweer gedaan. Althans volgens beroemde modellenagente Eileen Ford. The tanned look is dead, schreef ze toen.
Niks van aan natuurlijk.
Trouwens, mensen gaan niet zonnebaden om bruin te worden. Dat is maar een voorwendsel. Net zoals vissen maar een voorwendsel is om urenlang naar water te kunnen zitten turen.

Zonnebaden is, net als vissen, in de eerste plaats een meditatievorm.

Nogal extreem, dat wel, maar de moderne mens heeft nu eenmaal paardemiddelen nodig om in deze volkomen naar buiten gekeerde tijd naar binnen te kunnen keren.
Trouwens, door te vissen en te zonnebaden keert de mens zich zowel naar buiten als naar binnen.
Dat is een heel moderne manier van mediteren, veel moderner dan het Oosterse alleen-maar-naar-binnen-keren.

Ik mediteer heel graag aan zee.
Lekker in de zon liggen, je laten stoven en helemaal lichaam worden.
Dat laatste lukt een autist nooit zonder zon.
Gelukkig ben ik als oude ziel een rasechte zonaanbidder.

Maar goed, ik zit nog maar halverwege de krant. Ik moet voortmaken.

In het midden van de krant zie ik, over twee volle bladzijden, een werkelijk fantastische foto, een waar kunstwerk. Als ik daar een vergroting kon van krijgen hing ik hem meteen aan de muur. Want zo stel ik mij de geestelijke wereld een beetje voor.

20130710-225159.jpg

Ik ben dan ook een hele grote fan van die jaarlijkse stierenrennen in Pamplona.
Ik zie ze als oud heilig ritueel, met in het centrum de stier, (zinnebeeld van) de dragende kracht van Europa. Als dát geen sociaal kunstwerk is!
Dierenrechtenorganisaties stellen de traditie aan de kaak. Uiteraard. Stieren die achter mensen aanhollen: dat is een inbreuk op de rechten van het dier ‘mens’.
Ik lees trouwens dat er op de eerste dag vier mensen gewond raakten. Geen van de vier ernstig, geen van de vier had iets te maken met de stieren.
Erreg!

Volgende bladzijde:
Meest gezochte drugsbaron van Europa gearresteerd.
Op de foto: alleen maar lachende gezichten.
Da’s nog eens een sportieve verliezer!

Heel anders dan twee bladzijden verder.
Daar lees ik dat een Albanese inbreker, die een huis was binnengedrongen en in de slaapkamer van de moeder met een mes werd gestoken door haar zoon, nu klacht heeft ingediend wegens poging tot doodslag. Volgens de inbreker had de jongeman geen enkele reden om hem te steken. Het klinkt grotesk, maar de kans is reëel dat de jongeman die zijn moeder verdedigde de gevangenis indraait.
Dierenrechten, weet u wel.
Ik herinner me nog het krantenbericht over een inbreker die zich tijdens de uitoefening van zijn beroep verwond had en het warenhuis waar hij ingebroken had dan maar voor de rechter daagde wegens onveilige werkomstandigheden. Het had een sketch van Gaston & Leo kunnen zijn, ware het niet dat het warenhuis veroordeeld werd tot een schadevergoeding om U tegen te zeggen.
Ik zei het al: we leven in een omgekeerde wereld.

Maar we gaan verder.

Volgende bladzijde: 11 juli-viering, de Vlaamse feestdag ofte het feest van de Vlaamse Gemeenschap.
Het is dit jaar een bijzondere feestdag want 2013 is een anagram-jaartal van 1302, toen de Franse elite in de pan werd gehakt in Kortrijk.
11 juli mag niet gekaapt worden door één partij, zegt minister-president Kris Peeters.
Natuurlijk niet, die Vlaamsgezinden moeten met hun fikken van Vlaanderen afblijven!
Want la Flandre, c’est á nous! N’est-ce pas, monseigneur Philippe?

We gaan verder.

CD&V wil de huurwaarborg optrekken tot drie maanden.
De tsjeven hebben altijd goed gestaan met de huisbazen, vooral met de Grote Huisbaas, la Belgique, dat zo goed is de Vlamingen een deel van het land te verhuren. Tegen een waarlijk astronomische huurprijs, dat wel, maar ze hebben dan ook het deel gekregen dat aan zee ligt.
Ze moeten dus niet mekkeren.

Op de volgende bladzijde staat een grote foto van Philippe le Bête. Die sla ik over.

Op naar bladzijde 2, we zijn er bijna.

Peperduur borstkankermiddel werkt niet.

Voorwaar een sensationele titel, maar zoals gewoonlijk blijkt hij fel overdreven.
Want wat lees ik in de kleinere letters?
Alvastin kan bloedklonters en perforaties in de darm uitlokken. In het ergste geval kan de patiënt daaraan overlijden.
En dan durven ze zeggen dat het niet werkt!

Eindelijk! We zijn op bladzijde één beland!

Providers moeten mailverkeer opslaan.

Belgacom en Telenet zullen moeten bijhouden wie naar wie mailt en wanneer iemand op internet gaat. De grootste inbreuk op onze privacy ooit, vindt advocaat Raf Jespers.
Maar Staatsveiligheid heeft die gegevens nodig om – bijvoorbeeld – criminele bendes te kunnen opsporen.
Criminele bendes? Klinkt dat niet een beetje als een samenzweringstheorie? Mensen die in het geheim plannen beramen om een misdaad te plegen? Maar dat is toch voor onnozelaars! Wie gelooft daar nu in!
Ik vraag me dus af waarvoor Staatsveiligheid – in de volksmond Staatsvuiligheid – die gegevens nog meer nodig heeft.

Maar de aandacht wordt deskundig van deze vraag afgeleid door een grote foto van een treinramp in Canada. Daar is een trein met ruwe olie ontspoord en in brand gevlogen. Balans tot nog toe: 5 doden, 200 vermisten, 30 gebouwen verwoest en 2000 mensen geëvacueerd.

En dan zouden ze in Wetteren durven klagen!

Zo, we zijn er!

Oef! Het was me het dagje wel.
Maar wat kun je anders verwachten op een 8ste juli!
Dan gebeuren de merkwaardigste dingen…

20130711-002311.jpg