Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Odysseus en de boerkini

  

Men zegt dat de geschiedenis zich herhaalt. En inderdaad. Het Franse boerkini-verbod doet dezer dagen veel stof opwaaien. Het zou moslima’s de vrijheid ontnemen om zich te kleden zoals ze willen. Dat is ontegenzeggelijk waar. Als moslima’s geen boerkini mogen dragen op het strand, waarom zouden Westerse vrouwen dan een bikini mogen dragen? Hoe je ‘t ook draait of keert, het boerkini-verbod is een pijnlijke zaak. Het viseert moslima’s, en als we iedereen gelijk willen behandelen dan moet de (strand)kleding van alle vrouwen aan banden worden gelegd. Dat willen we niet en het maakt de feministen terecht furieus. Keren we terug naar de tijd toen mannen vrouwen vertelden hoe ze zich moesten kleden? Of gaan we – in naam van de gelijkheid – ook de kledij van de mannen gaan reglementeren? Nee, zo’n verbod is een onding, dat is duidelijk.

Maar wat is het alternatief? Er worden vergelijkingen gemaakt met bijvoorbeeld Marokko, waar iedereen op het strand mag dragen wat hij wil, bikini of boerkini. Waarom kan dat hier niet? Waarom is er in die islamitische landen blijkbaar meer vrijheid dan in ons eigenste Europa? Het antwoord is eenvoudig: omdat het islamitische landen zijn. De islam is er aan de macht en dat geeft de moslims een relaxed gevoel. Ze kunnen het zich permitteren om coulant te zijn en bijvoorbeeld bikini’s toe te laten op het strand. Hoogstwaarschijnlijk doen ze dat om het toerisme terwille te zijn, want in Europa toont de islam een heel ander gezicht. Onlangs werd op een Frans strand een vrouw aangevallen omdat ze een monokini droeg. In Corsica brak een massale vechtpartij uit toen moslims toeristen aanvielen op het strand. Dat soort agressie is intussen zo gewoon geworden dat het meestal de kranten niet meer haalt. 

Zou er ooit al een moslima zijn aangevallen op een Europees strand omdat ze een boerka of een boerkini droeg? Dat is heel weinig waarschijnlijk als je ziet wat een wereldwijde heisa er ontstaan is rond de moslima in Cannes. Nee, het agressieve gedrag van Europese moslims is geenszins een reactie op agressie van Europeanen. Het is ‘kolonialistisch’ gedrag: de plaatselijke bevolking – de vrouwen op kop – wordt onder druk gezet om zich aan te passen aan de moslims. Overal vindt men dit gedrag en het gaat niet zelden gepaard met geweld. De Europese moslima’s bezitten soms minder vrijheid dan hun geloofsgenoten in islamitische landen. De hoofddoeken zijn in Europa talrijker dan in het thuisland. De druk is enorm. Besnijdenis en kindhuwelijken zijn schering en inslag. We moeten ons geen illusies maken: deze onderdrukking zal niet beperkt blijven tot de moslima’s.

Als de boerkini niet verboden wordt, zal dat – zoals in Engeland al op verschillende stranden het geval is – op termijn leiden tot een verbod op de bikini. Shariq Khan was nog maar vier maanden burgemeester van Londen of hij verbood al afbeeldingen van vrouwen in bikini. Wat zal het over vier jaar zijn? Zullen meisjes nog in bikini kunnen gaan zonnen in de Londense parken? Nee, de islam in Europa is allesbehalve relaxed. Hij zal zich maar ontspannen als hij aan de macht is, als hij vrouwen – alle vrouwen – kan verplichten om te dragen wat hij voorschrijft. Het is – helaas – allesbehalve ondenkbaar dat over vijf, of tien, of twintig jaar alle vrouwen in Londen met een hoofddoek rondlopen. De feministen zullen er alvast geen graten in zien, ze zullen maar al te trots zijn op hun solidariteit met de moslima’s. En waar zullen de andere vrouwen steun vinden?

Het boerkini-verbod is pijnlijk en choquerend, dat is een feit. Maar het niet-verbieden van de boerkini zal op termijn tot nog veel pijnlijker en choquerender toestanden leiden. Of is het niet pijnlijk en choquerend dat de burgemeester van één van de belangrijkste hoofdsteden van Europa een apartheidsregel hanteert die vrouwen dwingt om tijdens zijn toespraken achteraan te gaan staan? En is het niet pijnlijk en choquerend dat niemand daartegen protesteert? Juist dat ontbreken van enig verzet of protest geeft aan dat moslims met macht in Europa kunnen doen wat ze willen. Wie zal hen tegenhouden? Zeker de feministen niet. Maar ook de media niet, de politiek-correcten niet, de overheid niet, de Raad van State niet. En wie blijft er dan nog over? De racisten, de fascisten, de xenofoben, de islamofoben, de barbaren, het schuim der aarde? Ja, dat zal leuk worden. 

Tijdens zijn omzwervingen moest de legendarische Odysseus tussen Scylla en Charybdis door varen. Als hij te dicht bij het tweede monster kwam, zou zijn vloot met huid en haar verzwolgen worden. Dus stevende hij af op het eerste monster, zoals men hem aangeraden had. Het kostte heel wat van zijn reisgenoten het leven en zijn vloot liep zware averij op. Maar hij overleefde het en bereikte de open zee. Die – klassieke en mythische – geschiedenis herhaalt zich vandaag. De islam dreigt de Europese vrije samenleving met huid en haar te verzwelgen en er een islamitische samenleving van te maken zoals ze dat (na haar ontstaan) gedaan heeft met de helft van de beschaafde wereld. Oude schitterende beschavingen zijn door toedoen van de islam herleid tot woestenijen. Dat is het gevaar dat Europa en zelfs de hele menselijke beschaving vandaag bedreigt. Wie Rudolf Steiner gelezen heeft maakt zich daarover weinig illusies.

Welnu, wat is de pijn van (de gevolgen van) het boerkini-verbod vergeleken bij wat de ondergang van het hele (Europese) beschaving zal aanrichten in de ziel van de moderne mens? Wat stelt de woede van de feministen en de haat van de politiek-correcten voor vergeleken bij de eindeloze verschrikkingen van een moderne beschaving die ten gronde gaat en een mensheid die verdierlijkt? Er is gewoon geen vergelijking mogelijk. Alleen al het lot van de ontelbare – uiterlijk en innerlijk – verminkte vrouwen in moslimlanden schreeuwt om maatregelen tegen de overal oprukkende islam. In dat licht zijn de gevoeligheden van Westerse feministen, antiracisten en mensenrechtenverdedigers niet slechts belachelijk maar immoreel of zelfs misdadig. Het gaat vandaag om veel meer dan de vrijheid van de vrouw om zich te kleden zoals ze wil. Het gaat om de vrijheid van de mens, het gaat om de redding van zijn ziel. 

Het echte probleem

  

Deze cartoon van Pierre Kroll toont goed aan in welk wespennest Europa terechtgekomen is. Nadat Frankrijk een reeks bloederige moslimaanslagen te verduren kreeg en ook op haar stranden geconfronteerd werd met moslim-agressie, heeft het (althans op een aantal plaatsen) een ‘boerkini-verbod’ ingesteld. Dat wekte alom verontwaardiging en protesten, de verkoop van de boerkini schoot de hoogte in, en de Raad van State verklaarde het verbod ongrondwettelijk. Frankrijk heeft zich dus in de eigen voet geschoten. Maar wat was het alternatief? Geen boerkini-verbod? Leven en laten leven? Iedereen kleedt zich zoals hij wil? Logisch gezien zou dat betekend hebben dat volledig gesluierde vrouwen op het strand konden liggen naast volledig naakte vrouwen. Maar wordt nudisme toegelaten op Franse stranden? En zouden moslims die naakte vrouwen geduld hebben? De vraag stellen is ze beantwoorden. Onlangs werd in Frankrijk een vrouw in monokini aangevallen door een bende ‘jongeren’die vonden dat ze zich onzedig gedroeg. En vroeg of laat zal ook de bikini er moeten aan geloven, zoals in Engeland. 

Een boerkini-verbod leidt tot een eindeloze reeks problemen, juridische, morele én praktische. Géén boerkini-verbod leidt eveneens tot een eindeloze reeks problemen. Beide opties zullen tot hetzelfde leiden: een kledij-politie op het strand. Als het geen officiële politie is (agenten die patrouilleren op het strand) dan zal het een officieuze zijn (moslims die patrouilleren op het strand). Het eerste lijkt te prefereren boven het laatste, want als de moslims het voor het zeggen krijgen, is het afgelopen met het strandleven zoals we het kennen. Maar zijn er al niet reglementen en verboden genoeg? Is de greep van de staat nog niet wurgend genoeg? Bovendien spelen staat en islam onder één hoedje. Ze willen allebei hetzelfde: de onderwerping van de bevolking. Zonder een echte democratie, waarin de bevolking en niet de staat regeert, raakt Europa nooit uit dit wespennest en is het niet alleen afgelopen met het strandleven zoals we het kennen, maar met het leven tout court zoals we het kennen. Een echte democratie is echter niet mogelijk zonder democratische geest of gezindheid. Bij de moslims moeten we die niet gaan zoeken, dat spreekt vanzelf, maar ook bij de Europese mens is ze ver zoek.

De cartoon van Pierre Kroll toont ons waar het probleem ligt: wat de politieagenten van de kook brengt, is een verwarrende omkering. De outfit van de vrouw lijkt op een boerkini, maar is er in feite het omgekeerde van. Hij is echter ook het omgekeerde van de bikini, want wat deze bedekt is onbedekt gelaten. Het is dus een soort compromis tussen het Westerse streven om zo naakt mogelijk te zijn en het islamstreven om zo gekleed mogelijk te zijn. Maar het is een compromis dat voor geen van beide partijen acceptabel is. De vraag rijst of er een compromis bestaat dat wél acceptabel is, want hoe gaat men anders een eind maken aan die eindeloze problemen? Is het haalbaar om Westerse vrouwen ertoe te bewegen geen bikini meer te dragen? Dat is weinig waarschijnlijk want in het Westen heerst een soort verslaafdheid aan naaktheid. Het naakte lichaam geldt er als een symbool voor vrijheid. In de moslimwereld heerst dan weer de omgekeerde verslaafdheid: aan bedekking die onderwerping symboliseert. Kunnen die twee met elkaar verzoend worden: vrijheid en onderwerping? Niet op het materiële vlak, zoveel is zeker. Dat toont de cartoon van Kroll op ludieke wijze aan. 

De enige manier waarop deze twee tegengestelde strevingen – naar vrijheid en naar onderwerping – kunnen verzoend worden, is op geestelijk vlak. De mens kan maar echt vrij worden als hij zich onderwerpt aan zijn ‘hoger Ik’, als hij zich laat leiden door de hogere, geestelijke instantie die hij in zichzelf draagt en die hij in wezen is. Daarmee wordt ook het echte probleem zichtbaar. Het Westen wijst dit ‘hoger Ik’radicaal af omdat het een geestelijk wezen is, en de islam wijst het even radicaal af omdat het individueel is en het geestelijke in de mens situeert. Dat laatste wordt door de vrome moslim als godslasterlijk ervaren, het eerste wordt door de Westerse materialist als klinkklare onzin beschouwd. Ze zijn allebei gechoqueerd door de idee van dit ‘hoger Ik’ van de mens. In de moslimwereld is het Lucifer die witheet van woede wordt als hij geconfronteerd wordt met dit Ik-wezen, in de Westerse wereld is het Ahriman die ijskoud wordt van haat. De enige uitweg uit het wespennest waarin we onszelf gestoken hebben, wordt dus gewezen door een geeselijk wezen dat aan beide kanten – de Westerse en de islamitische – louter woede en haat opwekt. That is the real problem. 

Gespleten tong

  
Sadiq Khan, de nieuwe burgemeester van Londen, heeft zich uitgesproken tegen het boerkini-verbod in Frankrijk: ‘I’m quite firm on this. I don’t think anyone should tell women what they can and can’t wear. Full stop. It’s as simple as that.’ Hij vergelijkt de Franse situatie met Londen: ‘I’m not saying we’re perfect yet, but one of the joys of London is that we don’t simply tolerate difference, we respect it, we embrace it, and we celebrate it.‘ En dat zegt de man die, enkele maanden na zijn aanstelling, alle foto’s en afbeeldingen van vrouwen in bikini liet verwijderen uit de metro, de treinen en de bussen van de Engelse hoofdstad. Die vervolgens een task force creëerde die het internet moet afspeuren naar kritiek op de islam en beledigingen van moslims. Die tijdens zijn toespraken vrouwen verplicht om netjes achteraan te gaan staan, zoals te zien is op bovenstaande foto. Winnetou zou zeggen: opperhoofd spreekt met gespleten tong! 

Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben

  

Propaganda (1)

  

Het beeld is intussen de wereld rondgegaan: een moslima, omringd door vier politieagenten, trekt een kledingstuk uit op het strand van Cannes. De reacties waren voorspelbaar: verontwaardiging, woede, ontzetting, consternatie. Althans in de media. ‘Mogen we nu eindelijk de vergelijking maken met de jaren ’30?’, vroeg Bart Eeckhout zich af in De Morgen. En hij eindigde zijn artikel met de woorden: ‘zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben.’ Voor hem, en vele anderen, lijdt het geen twijfel: het nazisme staat weer voor de deur, een nieuwe holocaust is ophanden, nog even en we sturen moslims naar de gaskamers. Ook de feministen zijn in alle staten: gaan we nu echt voorschrijven hoe vrouwen zich moeten kleden? Sexisme, racisme, fascisme, islamofobie: alle grote woorden zijn reeds de revue gepasseerd. Allemaal naar aanleiding van die ene foto. 

Het roept een andere foto in de herinnering: die van Aylan, het dode jongetje dat op de kust van Turkije was aangespoeld. Ook dat beeld wekte wereldwijd grote beroering. Het was dan ook een zelfde soort beeld als de foto van de moslima in Cannes: zorgvuldig in scène gezet teneinde welbepaalde reacties op te wekken. Van de kleine Aylan weten we intussen dat hij tussen de rotsen was aangespoeld, en niet op het strand. Daar werd hij pas nadien neergelegd om de foto te kunnen nemen die vervolgens wereldberoemd werd. Helemaal zeker kunnen we daar natuurlijk niet van zijn – verhalen zijn nog gemakkelijker te manipuleren dan beelden. Maar is het niet buitengewoon toevallig dat er net een fotograaf langskwam toen Aylan aanspoelde? De kust van Turkije is eindeloos lang. 

Diezelfde vraag kunnen we ook stellen bij de foto van de moslima in Cannes: is het niet buitengewoon toevallig dat er net een fotograaf in de buurt was? En is het niet merkwaardig dat zijn foto’s eerst terechtkwamen in een Engelse krant? In Frankrijk – dat veel zwaarder getroffen is door moslimterrorisme – tilt men niet zwaar aan het boerkini-verbod, maar in Engeland wel. Daar heerst op bepaalde stranden reeds een bikini-verbod en doet men er alles aan om moslims niet voor het hoofd te stoten. Waren de foto’s in de Franse pers verschenen, dan zou de zaak wellicht met een sisser zijn afgelopen. Nu ze echter in de Engelse pers werden gepubliceerd, sloeg het vuur in de pan en verspreidde het zich snel. Wat een toeval toch dat de fotograaf heel goed wist wat hij met zijn foto’s moest aanvangen. 

En wat een toeval ook dat hij reeds een foto van de moslima nam nog vóór de politie arriveerde. Was hij misschien getipt? Dan toch zeker niet door de politie, want die sloeg een belabberd figuur. Een vrouw beboeten omdat ze teveel kleren aanheeft? Haar dwingen om zich te ontkleden? Dat is vragen om bespot, uitgelachen en geridiculiseerd te worden, om van de rest maar te zwijgen. De agenten leken dat te weten, want ze staan er ietwat verveeld bij. Waarom zijn ze trouwens met vier? Vier agenten voor één vrouw. Vermoedden ze een valstrik? Verwachtten ze bestormd te worden door woedende moslims, zoals kort tevoren in Corsica was gebeurd? Of was de moslima een twijfelgeval en hadden de twee jonge agenten-met-korte-broek er twee oudere agenten-met-lange-broek bijgehaald? 

Er kunnen nog meer vragen gesteld worden over die fameuze foto. Zoals: wat bezielde de moslima om bijna onmiddellijk na het uitvaardigen van het boerkini-verbod (dat zich uitstrekt tot alle religieuze kleding) helemaal gekleed op het strand te gaan liggen tussen allemaal halfnaakte zonnekloppers? Ik wist van niets, beweerde ze achteraf. Yeah right. Waarschijnlijk wist ze ook niet dat ze op enkele meters van de plek lag waar één van haar geloofsgenoten verleden maand meer dan 80 zonnekloppers de dood had ingejaagd. Dat haar gedrag in het licht van die (en andere) gebeurtenissen als onbetamelijk en provocerend zou kunnen uitgelegd worden, zal evenmin in haar zijn opgekomen. Zo zijn moslims niet, ze zouden het nooit wagen om zich uitdagend en respectloos te gedragen. Yeah right again.

Even nadenken over deze foto volstaat om ‘gerede twijfel’ te doen rijzen over de betekenis ervan. ‘Moslima provoceert plaatselijke bevolking’ ligt waarschijnlijk dichter bij de waarheid dan ‘politie dwingt moslima om zich uit te kleden’. Want we zien wel dat de vrouw een kleed uittrekt, maar werd ze daar ook toe gedwongen? En waarom dan wel? Onder dat kleed is ze helemaal in het zwart gekleed en ziet ze er dus nog meer uit als een moslima. Moest ze ook die zwarte kleren uittrekken? Daar is alvast geen foto van. Het is ook heel onwaarschijnlijk. En dus is het mogelijk dat de vrouw vrijwillig een strip-nummertje opvoerde met het oog op een choquerende foto. Maar met die mogelijkheid wordt geen rekening gehouden. Niemand lijkt het vreemd te vinden dat een van top tot teen bedekte moslima, helemaal in haar eentje, ostentatief tussen louter halfnaakte toeristen op het strand van Cannes gaat liggen. Niemand ziet daar een provocatie in. Integendeel, iedereen kijkt de andere richting uit. De meest waarschijnlijke interpretatie wordt met andere woorden in zijn tegendeel gekeerd. Of om het iets scherper te zeggen: van de waarheid wordt een leugen gemaakt. 

Voor dit soort praktijken bestaat een woord: propaganda. Het is een oorlogstechniek: de bevolking wordt bestookt met woorden en beelden die woede, verontwaardiging, haat en strijdlust moeten opwekken. Wie de afgelopen week de sociale media bezocht heeft, weet dat de techniek uiterst efficiënt is gebleken. Ontelbare mensen waren witheet van woede en/of schaamden zich dood. Ze vonden geen woorden om uiting te geven aan hun verontwaardiging. Wie het waagde met hen van mening te verschillen werd uitgescholden en beticht van de vreselijkste dingen. Brave burgers zagen in andere brave burgers het vleesgeworden kwaad en leken bereid het met wortel en tak uit te roeien. Precies wat oorlogspropaganda wil bereiken. En zo gaat dat nu al tientallen jaren. De strandscène in Cannes was slechts het zoveelste propagandabeeld in de rij. 

Dat kan dan weer wel

  
Staatssecretaris Tineke Netelenbos van Onderwijs steunt scholen die het dragen van een Nederlands vlaggetje op bomberjacks verbieden. Het embleem wordt door sommige scholieren namelijk gebruikt als anti-buitenlanderssymbool. Aldus een bericht in De Volkskrant van … 20 jaar geleden. 

Vele kleintjes …

  

Het kan verkeren …

  

Drôle de guerre

  

Alles hangt af van het antwoord op de schijnbaar simpele vraag: zijn we in oorlog of niet?

Wie deze zomer met vakantie is geweest, die heeft het gemerkt: er was niets te merken. De stranden lagen vol zonnekloppers, de terrassen waren drukbevolkt, kinderen smulden van hun ijsjes. Europa gaf niet echt de aanblik van een continent in oorlog. De terreuraanslagen in plaatsen als Nice, Saint-Étienne-du-Rouvray, Würzburg, Ansbach of Straatsburg hebben de anders zo rustige vakantieperiode opgeschrikt, maar niet opgeheven. Zelfs de Zwarte Zomer van Terreur en Angst heeft niet belet dat er massaal gebarbecued, uitgeslapen en ontspannen werd. Zelfs wie overdag verhitte commentaren schreef op internetfora allerhande, genoot ‘s avonds gewoon van een glaasje rosé met vrienden. Het is in die zonovergoten omstandigheden een beetje moeilijk uit te leggen dat we met z’n allen echt in oorlog zouden zijn.

De oorlog tegen IS lijkt vooral te bestaan in de retoriek van politici. Angela Merkel:’Deutschland befindet sich im Krieg gegen den IS‘. François Hollande: ‘Daesh a déclaré la guerre, nous devons mener cette guerre’. Bart De Wever: ‘Wij zijn in oorlog. Wij worden aangevallen. Onschuldige Europeanen sterven haast wekelijks. Wij moeten ons verdedigen’. Er zijn echter ook politici die expliciet tegenspreken dat we in oorlog zouden zijn. Neem nu John Crombez, in hetzelfde interview waarin hij aankondigde dat hij niets meer wou verbloemen: ‘Je kunt alleen in oorlog zijn met een volk of een staat. Tenzij Bart De Wever IS erkent als een staat, kun je dus niet met hen in oorlog zijn’. Misschien lijkt het een semantische discussie – niemand ontkent dat de terreurgolf teruggedrongen moet worden – maar dat is het niet. Het antwoord op de vraag of we in oorlog zijn, bepaalt de stellingnames in alle andere discussies over veiligheid en samenleven.

À la guerre comme à la guerre

Wie gelooft dat we in oorlog zijn, die vindt ook dat we oorlogsmaatregelen moeten nemen. In oorlog wordt terughoudendheid een luxe die niemand zich kan permitteren. In oorlog wordt de veiligheid van bevolking verheven boven alle andere beslommeringen. Bepaalde vrijheden en zelfs de democratie en de rechtsstaat als geheel worden voor de duur van de oorlog naar de achtergrond verwezen. Iedereen begrijpt én aanvaardt dat een land in oorlog zich niet kan vermeien in steriele debatten over juristiek of procedure. De wetten van de oorlog zijn simpel en hard: wie aarzelt, krijgt slaag. Wie onder vijandelijk vuur vasthoudt aan alle verworvenheden uit vredestijd, verliest de strijd. Wie weigert te doen wat in oorlog noodzakelijk is, laat zich als een lammetje slachtofferen. Als we in oorlog zijn, moeten we ons wapenen en moeten we onze wapens ook gebruiken. Zelfs als dat niet leuk is, zelfs als dat soms indruist tegen onze geliefde procedure. À la guerre comme à la guerre. Het is in oorlog nooit anders geweest.

Wie niet gelooft dat we in oorlog zijn, die vindt dat we vooral rustig moeten blijven. Al onze inspanningen moeten gericht zijn op het vermijden van oorlog. De klemtoon van het beleid moet dus liggen op het bedaren van de gemoederen. Alles wat begrepen kan worden als een provocatie, moet worden vermeden. Zogenaamde ‘oorlogsstokers’ moeten streng toe- en tegengesproken worden. Er kan onder geen beding geraakt worden aan onze uitgebreide rechten en vrijheiden, zelfs als onfrisse personages misbruik maken van die vrijheiden – dat is nu eenmaal de prijs die we betalen voor ons model. Er is tijd en ruimte om ons te verliezen in academische debatten en filosofische gedachtenwisselingen. Het kot staat immers niet in brand. De strijd tegen de terroristen moet gevoerd worden, maar met de middelen van vredestijd. Zelfs visuele verwijzingen naar oorlog, zoals bijvoorbeeld soldaten in de straat, roepen haast allergische reacties op. We moeten toch zeker geen tweede Israël worden – dat land is al decennia in oorlog.

We moeten als samenleving de discussie over de oorlogstoestand beslechten. Alleen als we het allemaal eens zijn over wat er aan de hand is, kunnen we beslissen wat er moet gebeuren. Als het oorlog is, moeten we Bart De Wever wel volgen in zijn verwoede voornemens. Als het geen oorlog is, moeten we Bart De Wever wel tegenspreken. Het lijkt alsof we in veel discussies van de laatste weken de oorlogsvraag steevast overslaan. Nochtans is het de kern van alle meningsverschillen. Niemand wil besluiteloos zijn in oorlogstijd. Niemand wil roekeloos zijn in vredestijd. Nu alleen nog overeenkomen welke tijd er vandaag is aangebroken.

Schemerzone

Wie niet – nooit – twijfelt, is Islamitische Staat. Als Europa al geen oorlog voert tegen Islamitische Staat, dan voert Islamitische Staat zeker en vast wel oorlog tegen Europa. Waar en wanneer het zelfs een beetje mogelijk is, zal Islamitische Staat bloederig toeslaan in het vrije Westen. Dat dit niet dagelijks gebeurt, is enkel en alleen toe te schrijven aan de beperkte mogelijkheden van IS en aan het onzichtbare werk van de vele veiligheidsdiensten – maar dus niet aan enige piëteit vanwege de jihadi’s. Oorlog zoals we die kennen uit onze geschiedenisboekjes – met troepenbewegingen, slagvelden, schaarste, vernieling – blijft voorlopig beperkt tot de strijdtonelen in het Midden-Oosten. De brute oorlogshandelingen van elke dag bereiken ons enkel in de vorm van video en foto – beelden die hoogstens een paar dagen blijven plakken. De westerse mogendheden gaan de grondoorlog niet aan en dus vallen er aan onze zijde ook geen militaire slachtoffers. Op geen enkel ogenblik slaagt Islamitische Staat erin om onze dagelijkse bevoorradingslijnen te verstoren, onze bevolking in ondergrondse bunkers te drijven of ons normale leven onmogelijk te maken. De oorlog blijft abstract en ver van ons bed.

Europa en Islamitische Staat zijn verwikkeld in een nieuw soort oorlog. We worden (nog) niet frontaal geraakt en we vallen (nog) niet frontaal aan. In het Frans heet zo een ‘schemeroorlog’ drôle de guerre, in het Duits Sitzkrieg (‘zittende oorlog’) en in het Engels zelfs ronduit phoney war (‘nepoorlog’). Het is makkelijk om dit soort oorlog te verwarren met – weliswaar getroubleerde – vredestijd. Het is moeilijk om een democratie te bewapenen tegen een vijand die zich weinig laat zien en relatief weinig laat voelen. Dit betekent niet dat de vijand niet beestachtig is, de dreiging niet reëel, de uitdaging niet enorm. Het betekent wel dat de publieke opinie snel geneigd is om de situatie te onderschatten. Ondanks alle opschudding net na een aanslag, is er in Europa nog altijd geen echte roep om doortastende maatregelen. Slechts weinig mensen pleiten om felle besluiters volmachten toe te kennen, om de grondoorlog te openen tegen IS, om de vijfde colonne in eigen land op te sporen en op te sluiten. Er zal nog veel nodig zijn om een comfortabele meerderheid te overtuigen van het bestaan van een echte oorlogssituatie. Dus komen er ook na de terreurzomer geen grote beleidswijzigingen. De geschiedenis zal oordelen of dat ons geluk, dan wel onze blunder is.

(Daniël Walraeve)

Bron: doorbraak.be

Liefde

  
Als we ons onder deze foto nog een lus voorstellen, zodat er een onderbroken lemniscaat ontstaat, dan hebben we volgens Rudolf Steiner het symbool van de liefde. 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 53 andere volgers